Επιάσαν μας στην ξιούρα!

Έχω ξαναγράψει για την προκλητική στάση του κρατικού ιδρύματος (ΡΙΚ) που χωρίς ίχνος τσίπας κάνει τον δικηγόρο του Τάσσου μέσω των δημοσιογράφων του. Να δούμε πόσες φορές ο Κατσουρίδης θα τους υποδίξει ότι ο ρόλος τους εκεί δεν είναι ρόλος συνομιλητή, αλλά συντονιστή. Έγινε που λέτε η περίφημη διακαναλική παράσταση, όπου ο Τάσσος χωρίς διάλογο και πρόκληση από ανθυποψηφίους του μπόρεσε να πει τα δικά του. Και -εντελώς συμπτωματικά- το ΡΙΚ θα κάνει τώρα και την μεγάλη του δημοσκόπιση... ακριβώς μετά που ακούστηκαν μόνο οι απόψεις του "δημοκράτη" Τάσσου. Ε πάω πάσο! Γίναμε Κούβα; Λιβύη; Καθεστώς Μιλόσεβιτς; Εφκήκεν ο Αναστασιάδης και είπε ότι σε κρίσιμες στιγμές πρέπει να είμαστε όλοι ένα κόμμα, και το ΡΙΚ έβαλε τίτλο ότι ο ΔΗΣΥ δεν αποκλύει συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΥΣΗ. Είπεν ο Χριστόφιας ότι εν καλύτερα να γίνει καλύτερη προετοιμασία ως την επόμενη συνάντηση και εν καλά να μεν βιαστούμε, και το ΡΙΚ έβαλε τίτλο ότι το ΑΚΕΛ θέλει πάγωμα των προσπαθειών. Τα ελέγχει όλα πλέον ο αθεόφοβος... όλα εκτός τα ελληνόφωνα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τζαι μάσιεται μόνος του τζίνος ο γέριμος ο Πολίτης να πει καμιάν αλήθεια! Α, μιας και περί τουρκικών φωνών στην Κύπρο... τί κοτσάνα μας είπε ο Κάρογιαν; Τόσο δυνατή ήταν η βαρελιά που εζαλίστηκα. Είπεν μας ότι όσοι κάνουν αντιπολίτευση στην ουσία ταυτίζονται με τον Ταλάτ; Χα! Να τα που έρχονται πάλι... όλα μαζί. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τα τουρκικά χείλη που μιλούν ελληνικά, τα λεφτά των αμερικανών που τελικά τα ενέκρινε κι ο ίδιος ο Τάσσος, οι λάσπες, η σπίλωση, η παραπληροφόρηση κτλ... Ο μίστερ Κακκά-ρογιαν λαλεί μας εν ολίγης να μεν μιλούμε διότι έτσι ταυτιζόμαστε με τους τούρκους. Να μεν κάμνουμε αντιπολίτευση, να μην διαμαρυρόμαστε... να σκύψουμε και να πάμε όλοι στο πλευρό του Τάσσου, που θέλει λύση, ιμίσι μου! Ε τζαι πίου ρε πελλέ! Λύση 2 κρατών είναι που θέλει διότι φκάλλει σπυρκά άμα ακούει για λύση που θα συζούμε με τους Τκύπριους. Έχω τζαι μιαν απορίας ρε Μάριε Κακκά-ρογιαν... που εφκήκεν μάνα μου ο Ευρωβουλευτής σου τζαι είπεν για λύση 2 κρατών... γιατί απλά είπες ότι διαφωνείς τζαι εν του είπες τζαι τούτου ότι ταυτίζεται με τον Ταλάτ και την τουρκία; Επειδή τούτος εν δικός σου; Όξα μόνο άμα μιλούν οι άλλοι ταυτίζουνται με τους τούρκους; Σήμερα εφκήκεν και το μικρό Τασσούδιν... και μας είπε να συγκρίνουμε τα βήματα προόδου που κάμνει η ΚΡΟΑΤΙΑ για την ένταξη της στην ΕΕ με αυτά που κάμνει η Τουρκία για να δούμε ότι έκοψεν πίσω η τουρκία και αυτό οφείλεται σε εμάς!!! Χα! Δηλαδή η έννοια μας εν αν θα μπει η τουρκία στην Ευρώπη; Και εκτός τούτου... ίντα λαλείς ψέματα γιε μου του κόσμου; Ή ψεύτης είσαι, ή ανίδεος!!! Η Κροατία προχώρησε παραπάνω που την τουρκία επειδή υποσχεθήκαν της το οι Ευρωπαίοι αν εκατάφερναν να τους παραδώσουν στην Χάγη έναν εγκληματία πολέμου. Η Κροατία επαράδωσεν τον στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης και άρχισε γρήγορες διαπραγματεύσεις για ένταξη και του χρόνου θα μπεί μέσα. τούτη ήταν η συμφωνία της με την Ευρώπη, και μάθε κύριε Τασσούδιν ότι έσιει στες ράσιες της την Γερμανία που την θέλει μέσα στην ΕΕ άρων άρων. Έτο γιατί η Κροατία επροχώρησε στην Ευρώπη και όχι η τουρκία. Ίντα φκένεις ρε Τασσούδιν τζαι λαλείς ψευτιές; Φωνάζουν οι δικοί του Τάσσου ενάντια στην διζωνική και ταυτόχρονα στηρίζουν τις προσπάθειες του για την 8η Ιουλίου που είναι βασισμένη στην διζωνική! Ψηφίζουν τον μετά που ο ίδιος είπεν μιαν φάουσα φορές ότι σχέδια σαν το Αναν εν εξαφανίζουνται. Μετά που ο ίδιος ο Τάσσος είπε μιας φάουσαν φορές ότι δεσμέυεται για λύση με βάση το σχέδιο Αναν, που ήταν βασισμένο στην διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Λαλεί μας ο Κακκά-ρογιαν ότι ταυτιζούμαστεν με τους τούρκους. Μα έννεν γιε μου ο Πρόεδρος σου που επίεν στον ΟΗΕ, ενάμισι μήνα μετά το δημοψήφισμα, 30 Αυγούστου 2004 και υπέγραψε δήλωση που έλεγε ότι αναγνωρίζουμε στην τουρκία τις καλές τις υπηρεσίες για λύση του κυπριακού; Ε, άτζαπις σου είμαστεν ούλλοι πελλοί εμείς που τα ακούμε τούτα και αμφισβητούμεν τους τζαι επηραμεν χαμπάρι ότι ξιουρίζουν μας; Όξα πρέπει να παίρνουμε σοβαρά και τα Ευρωκοκόρια που φκαίνει το Συλλουρούδιν και μας λέει ότι εν τον κοφτουν τα υπουργεία αλλά ταυτόχρονα λέει οτι εννοείται πως από τη στιγμή που θα στηρίζει Τάσσο και θα παραθέτει ενώπιον του τις επικοδομιτικές του θέσεις (ανέκδοτο της χρονιας) θα πρέπει να πάρει 2-3, έτσι για προσγέλιο; Και μιας και ανάφερα το Ευρωκοκό... μα δεν είναι τούτοι που είναι καθαρά εναντίων της ομοσπονδίας; Οι ήρωες πατριώτες που προσκηνούν τους πραξικοπηματίες και εξυμνούν την χούντα, ακομά; Αναρωθκιούμαι διότι σάννα άκουσα τον Κουτσού, ναί τούτον που την ... Περιστερονοπηγή (έχει πόϊντ τούτο!), να λέει ότι στηρίζει τον πρόεδρο και τις προσπάθειες του στην διαδικασία της 8ης Ιουλίου... που είναι βασισμένη πάνω στην διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία!!! Ε, νομίζω ότι επονήσαν μας ουλλους τα αφκιά μας τελικά και εν καταλάβουμε Ελληνικά πιον... μόνο τούρτσικα καταλάβουμε! Κάτι σαν "μπες ταμπούρα ντορτ οκκά"!

Το μεγαλύτερο ανέκδοτο μετά που τούτα ούλλα που θωρούμε τελευταία, είναι αν τον ξαναβγάλουμεν και πρόεδρο μας. Καλλυτερα να συκωστούμε να φύγουμε που δαμέ διότι εν άξιοι μέχρι και εμάς να μας διαπραγματευτούν με την τουρκία για να μεν βρεθεί λύση!

Η Κυπριακή λέξη της ημέρας:

Ο ολοπούρπουλλος = ο πολύ ακάθαρτος, λερωμένος

Η λέξη αυτή προέρχεται από την γαλλική λέξη bourbe που σημαίνει λάσπη, λερωμένος και το επίθετο όλος που μπαίνει μπροστά.

Παράδειγμα:
Έπεζεν μες τες λάσπες, ήρτεν έσσο ολοπούρπουλλος τζι' έχρισεν μου τα ούλλα!

Η ανοχή στην κριτική: πόσο έτοιμοι είμαστε να μάθουμε;

Ο περισσότερος κόσμος αρέσκεται στο να μαθαίνει. Κανείς όμως δεν γουστάρει να διδακτεί. Γιατί όμως; Η απάντηση είναι απλή: επειδή το να μάθεις κάποια πράγματα από κάποιον άλλον συμπεριλαμβάνει κριτική και ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να την αντέξει. Θεωρώ πως ειδικά στην Κύπρο υπάρχει μεγάλο πρόβλημα ανοχής στην κριτική, παρόλο που είναι και λίγο εξωπραγματικό να αφήνουμε να νοηθεί πως μόνο στην Κύπρο υπάρχει αυτό το φαινόμενο. Κι όμως, είναι ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του λαού μας.
Ας δεχτούμε για λίγο πως η κριτική είναι σαν ένα ραδιόφωνο... που κάποτε θα χαρούμε ακούγοντας ένα ωραίο τραγούδι και κάποτε θα μας ρίξει σε μελαγχολία ακούγοντας μια μπαλάντα. Εμένα δεν μου ακούγεται και τόσο τραγικό, αν το δω το θέμα με αυτό το φακό. Εξάλλου, ένας άνθρωπος απαλλαγμένος από ανασφάλειες, γνωρίζει πως ουδείς τέλειος, άρα χρίζει κριτικής σε κάποια πράγματα. Λέγοντας πως κανείς δεν είναι τέλειος, εννοείται πως αντιλαμβανόμαστε πως πάντοτε υπάρχουν περιθώρια ανάπτυξης και εξέλιξης όσο αφορά τους διάφορους τομείς της προσωπικότητας μας.
Πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι όμως; Ή για να το θέσω καλύτερα, είμαστε πάντα σε θέση να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας ούτως ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε αυτοκριτική; Μπορούμε πάντα να διαγνώσουμε τα λάθη μας και να είμαστε αντικειμενικοί; Ασφαλώς και όχι. Υπάρχουν και οι φορές που θα χρειαστούμε να μας τα πει κάποιος άλλος. Να μας βοηθήσει να μάθουμε κάποιος άλλος. Στο κάτω κάτω, η κριτική δεν είναι πάντα σωστή και κανείς δεν λέει πως πρέπει πάντα να την δεχόμαστε ή να την υιοθετούμε. Ακόμη κι εκεί που πιστεύουμε πως δεν μας γίνεται δίκαιη ή σωστή κριτική, θα μπορούσαμε να ακούσουμε τον άλλον και να αναλογιστούμε αυτά που μας λέει. Αυτή η διαδικασία είναι απαραίτητη. Μπορούμε μετά από αυτή τη διαδικασία να κρίνουμε αν δεχόμαστε την κριτική ή αν την απορρίπτουμε. Με αυτό τον τρόπο, δεν απορρίπτουμε κατ' ανάγκην την ιδέα κάποιος να μας κάνει κριτική, αλλά την κριτική την ίδια. Αν απορρίπτουμε την κριτική που μας γίνεται χωρίς πρώτα να ακούσουμε και να αναλογιστούμε αυτά που μας λένε, τότε να, απορρίπτουμε την ιδέα της κριτικής. Κι εδώ είναι που έγκειται το θέμα μη ανοχής στην κριτική. Δεν θα ήταν καθόλου παράλογο άλλωστε να πούμε πως χρειαζόμαστε την κριτική. Την έχουμε ανάγκη, κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Χρειαζόμαστε κριτική, χρειαζόμαστε επιπρόσθετες απόψεις, χρειαζόμαστε επιπρόσθετες γνώσεις. Η γνώση και η πολυφωνία απόψεων είναι δύναμη. Και για να πάρεις αυτή τη δύναμη, χρειάζεσαι ανάδραση, δηλαδή το λεγόμενο feedback. Το feedback είναι κριτική.

Ας το δούμε και από άλλη σκοπιά. Διάβασα κάπου πως όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, παίρνουμε feedback από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάποτε θα τον κρίνουμε αυστηρά επειδή έβαλε 1-2 κιλάκια, κάποτε θετικά επειδή η επιδερμίδα μας είναι .... πούππενη κ.ο.κ Άλλο παράδειγμα είναι όταν ανεβαίνουμε στην ζυγαριά και βλέπουμε πως βάλαμε παραπανίσια κιλά. Τι κάνουμε; Τρέχουμε μεν στο διαιτολόγο, αλλά φροντίζουμε ταυτόχρονα τι θα φάμε στο επόμενο μας γεύμα. Άρα, αναλαμβάνουμε δράση. Άρα όχι απλά δεχόμαστε την κριτική, αλλά αλλάζουμε, αναπτυσσόμαστε, εξελισσόμαστε. Και τι σημαίνει αυτό με τη σειρά του; ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΜΑΣ, που είναι η συνεχής εξέλιξη. Δεν το βρίσκω όλο αυτό και τόσο τραγικό... αντίθετα, το βρίσκω πολύ καλό.

Το πρόβλημα μας εστιάζεται όταν αυτήν την κριτική την δεχόμαστε από τρίτους. Μας είναι σχεδόν αδύνατον να την δεχτούμε Προβάλουμε τις άμυνες μας, αρνούμαστε να ακούσουμε, να αναλογιστούμε και απορρίπτουμε την ιδέα της κριτικής βγαίνοντας και στην επίθεση! Γιατί; Αν εμείς, που μπορούμε να γίνουμε ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μας, μπορούμε να κριτικάρουμε τον εαυτό μας, γιατί να είναι τόσο τραγικό όταν κάποιος μας κρίνει; Στο κάτω κάτω μπορεί να έχει και δίκιο. Δε θα θέλαμε να αναγνωρίσουμε ένα τομέα στον οποίον θα μπορούσαμε να ήμασταν καλύτεροι και να μπορούσαμε να τον εκμεταλλευτούμε καλύτερα; Σίγουρα θα θέλαμε... όμως κουβαλάμε πολλά μέσα μας σε αυτό τον τόπο. Δυστυχώς το περιβάλλον που ζούμε δεν μας βοηθά να γίνουμε δεκτικοί στην κριτική. Έχουμε πάντα την αγωνία αν είμαστε τέλειοι, να δικαιολογηθούμε, να γίνουμε αμυντικοί, να αποδείξουμε πως είμαστε ενδιαφέρων και δεν αφιερώνουμε εκείνη την ελάχιστη προσοχή και ενέργεια που χρειάζεται για να ακούσουμε τον άλλον τι έχει να μας πει.

Όλοι γνωρίζουμε πως μεγαλώσαμε σε μια χώρα που πέρασε διαταραχές και πόλεμο. Μάθαμε από μικρά μωρά πως για όλα φταίνε οι άλλοι. Μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως είμαστε πάντα οι σωστοί, οι αδικημένοι και συνηθίσαμε να ακούμε και τους πολιτικούς μας να τα ρίχνουν ο ένας στον άλλον χωρίς να δέχονται ποτέ και τα δικά τους λάθη. Αλήθεια, ποιος πολιτικός βγήκε ποτέ δημόσια και να πει "ναι, τα σκάτωσα, έκανα λάθος. Έχετε δίκαιο που με κρίνετε" ; ΚΑΝΕΙΣ. Ο ένας ψάχνει την επιβεβαίωση του μέσα από την διαδικασία να τονίζει τα λάθη του άλλου ή με το να τον σπιλώνει, να τον δυσφημεί και να τον κατατροπώνει. Και ούτε πρόκειται να δούμε αυτό το φαινόμενο... τον/την πολιτικό να παραδέχεται το λάθος του. Δυστυχώς βλέπουμε τα ακριβώς αντίθετα... όλα προϊόντα της νοοτροπίας μας σαν λαός να είμαστε ευθυνόφοβοι και τόσο αδύναμοι μπροστά στην ώρα της κρίσης, δηλαδή την κριτική.

Δεν είναι και τόσο τρομερό ή αδιανόητο να συνειδητοποιήσουμε πως η κριτική και η ανάδραση των άλλων είναι αναγκαίο συστατικό της εξέλιξης μας. Διότι μόνο μέσα από την αυτοκριτική ή/και την κριτική των άλλων μπορούμε πραγματικά να μάθουμε, να εξελικτούμε και να επιτύχουμε στην ζωή μας!