Ρατσισμός - η εύκολη λύση στο κάθε πρόβλημα

Αν υπήρχε κάποιο απόλυτα αξιόπιστο τεστ για να δείξει αν είμαστε όντως ρατσιστές ή όχι, κατά πάσα πιθανότητα το 90% του κόσμου θα έβγαιναν ρατσιστές. Πολύ πιθανών κι εγώ μέσα σε αυτούς. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το μόνο αξιόπιστο τεστ είναι η ίδια η ζωή και η καθημερινότητα μας. Η ιστορία που θα σας πω είναι απόλυτα αληθινή... μερικοί ίσως γελάσουν, μερικοί ίσως προβληματιστούν. Ελπίζω να καταφέρω να σας μεταδώσω και τα δύο.

Η κυρία Μαρία, γύρω στα 60 τώρα πια, είναι μια πολύ καλή, ευγενική και καλόψυχη γυναίκα. Απλή, καθημερινή, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις από τη ζωή... το μόνο που θέλει είναι να είναι καλά η οικογένεια της. Δεν την θυμάμαι να έχει ζητήσει ποτέ της τίποτε το ακραίο, ούτε και θυμάμαι ποτέ να την έχω δει να συναναστρέφεται με πλούσιους και "σημαντικούς" ανθρώπους. Δεκτική σχεδόν με όλους τους ανθρώπους, σίγουρα δε θα μπορούσε να ήταν ρατσίστρια. Το αντίθετο, έχει για παράδειγμα σπίτι της ένα σκαμπό που της είχε κάνει παλιά δώρο στο γάμο της μια τουρκοκύπρια φίλη της, η νύφη της είναι ξένη και η κ. Μαρία την υπεραγαπά, ενώ συχνά πυκνά την άκουγες να έχει άποψη για τις άθλιες συνθήκες των ξένων που ζουν στην Κύπρο για ένα κομμάτι ψωμί. Λόγω κάποιου προβλήματος υγείας, κάθε βδομάδα ερχότανε η Κ., μια κοπέλα από την Σρι Λάνκα να την βοηθά στις δουλειές του σπιτιού. Η κυρία Μαρία, της συμπεριφερότανε πάντα καλά. Κάθε μια ώρα έκαναν το διάλειμμα τους, έψηνε καφέ η κ. Μαρία ενώ τις πλείστες φορές πεταγότανε μέχρι το αρτοποιείο και έφερνε και κάνα σνακ να φάνε. Όταν τελείωνε τις δουλειές η κοπέλα, την έπαιρνε σπίτι της.
Ένα μεσημέρι, ο γιος της κ. Μαρίας, πήγε να δει την μάνα του. Ήτανε μια μέρα που η Κ. είχε έρθει να κάνει δουλειές στο σπίτι. Ο γιος της, λίγο πριν φύγει πήρε μια γλάστρα με ένα πολύ ωραίο κάκτο που είχε στην μπροστινή βεράντα η κυρία Μαρία χωρίς να της το πει. Τί είναι τώρα μια γλάστρα, πιθανών να είχε σκεφτεί. Κι όμως, ήταν η γλάστρα με το αγαπημένο φυτό της κυρίας Μαρίας... που αγαπούσε πολύ τα φυτά. Έφυγε λοιπόν ο γιος της και μετά από αρκετές ώρες η κυρία Μαρία ανακάλυψε πως έλειπε η γλάστρα από την βεράντα. Την γύρεψε παντού... στο σπίτι, στην αυλή πίσω.. τίποτα. Δεν ήξερε τι είχε γίνει.
Κτύπησε το τηλέφωνο της σε κάποια στιγμή και το απάντησε. Ήτανε η αδελφή της στην γραμμή. Μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων και σε κάποια στιγμή ανάφερε το συμβάν η κ. Μαρία στην αδελφή της. Αμέσως η αδελφή της σκέφτηκε πως κάτι είχε να κάνει με το θέμα η … μαυρού. Μέσα στο κυπριακό, γεμάτο προκατάληψη μυαλό της, σκέφτηκε πως μάλλον η Κ. θα τηλεφώνησε σε καμιά φίλη της να έρθει να πάρει την γλάστρα και να φύγει! Στην αρχή η κ. Μαρία φάνηκε να μην το θεωρεί σαν πιθανότητα αλλά αφού σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε ποιος άλλος μπορεί να ήταν, τελικά το πίστεψε. Σου λέει, ποιος άλλος θα μπορούσε να ήταν; Αφού μόνο ο γιός της είχε έρθει σπίτι εκείνη την ημέρα και ήταν όλη μέρα στο σπίτι η Κ. Προσπάθησε να βρει μια άλλη δικαιολογία, αλλά μάταια. Άρα, κατέληξε σε αυτό που της είπε η αδελφή της, «μη έχοντας άλλη επιλογή». Απογοητευμένη από την συμπεριφορά της Κ., την τηλεφωνεί και χωρίς να της δώσει εξηγήσεις της λέει πως δεν θα ήθελε να την ξαναφέρει στο σπίτι για δουλειές. Προφανώς ούτε η ίδια δεν πίστευε πως η Κ. πήρε την γλάστρα και θέλοντας να αποφύγει και το ρεζίλεμα, δεν της έδωσε λόγο.

Πέρασαν 2-3 μέρες και ο γιος της την ξαναεπισκέφτηκε. Άρχισε η κυρία Μαρία να του λέει την κουβέντα και πόσο στενοχωρημένη ήτανε για την Κ. Δεν το περίμενε από αυτήν. «Τελικά έχουν δίκαιο που λένε ότι τούτες εν έχουν εμπιστοσύνη», είπε. Τότε ο γιος της, της εξηγεί τι ακριβώς έγινε και η κ. Μαρία ένιωσε την γη να φεύγει κάτω από τα πόδια της. Αφού τον έβρισε με διάφορα διακοσμητικά για να ξεθυμάνει, αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο τν Κ. για να της πει να ξανάρθει. Η Κ., προφανώς πολύ πειραγμένη κι αυτή, της είπε πως τις Τετάρτες τώρα έκλεισε σε να πηγαίνει σε άλλο σπίτι. Κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία…

Το ερώτημα όμως, παραμένει. Είναι ή όχι ρατσίστρια η κυρία Μαρία; Αν ρωτήσεις την ίδια, θα σου πει ΟΧΙ φυσικά. Αν ρωτήσεις όσους την γνωρίζουν, θα σου πουν πως είσαι τρελός. Κι όμως, η κυρία Μαρία είναι ρατσίστρια. Δεν έχει σημασία αν αποδέχεται τους ξένους, αν τους συμπονά για τις συνθήκες διαβίωσης τους, αν τους συμπεριφέρεται καλά. Είναι ρατσίστρια διότι πίστεψε μια απίστευτα γελοία ιστορία που της είπε η αδελφή της όταν είχε την επιλογή να πιστέψει ανάμεσα στα δύο σενάρια: «κάτι άλλο έγινε» ή «την πήρε η Κ.». Η Κ. ήταν το εύκολο θύμα, η εύκολη λύση του αινίγματος, η εύκολη εξήγηση.

Με το να είμαστε δεκτικοί με τους διαφορετικούς δεν είναι αρκετό. Το κριτήριο είναι να είμαστε δεκτικοί με τους διαφορετικούς όταν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ αυτών και των δικών μας. Να μπορούμε να έχουμε ορθή και υγιή κρίση όταν γίνει κάτι και είναι κοντά ο διαφορετικός. Να δείξουμε την ίδια εμπιστοσύνη στον διαφορετικό με αυτήν που δείχνουμε στον δικό μας. Να θεωρούμε την καλοσύνη σαν οικουμενικό καλό, και όχι προνόμιο μόνο των ιδίων με εμάς. Να θεωρούμε πως και οι διαφορετικοί έχουν αξίες, ιδανικά και ηθική. Όχι μόνο οι δικοί μας. Να κρίνουμε τον άλλον από τις πράξεις του και τα στοιχεία που μας δείχνει για τον εαυτό του και όχι από τη διαφορετικότητα του χρώματος, θρησκείας και καταγωγής του.

Η κ. Μαρία είναι ένα κλασσικό παράδειγμα ρατσίστριας που είναι θύμα και όχι θύτης. Θύμα της κοινωνίας που ζει και όχι της κακής ή μολυσμένης ψυχής της. Είναι θύμα του παραλογισμού της κοινωνίας μας που την έμαθε να πονηρεύεται πιο εύκολα το διαφορετικό από το δικό μας. Που επιλεκτικά υιοθετεί τον ρατσισμό χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται. Επιλέγει να γίνει ρατσίστρια αντί να σκεφτεί ψύχραιμα και λογικά διότι η εύκολη λύση ήταν μπροστά της. Θεωρώ πως σε αυτές τις περιπτώσεις, θύμα δεν είναι μόνο η Κ. αλλά και η κυρία Μαρία. Θύμα διότι η κοινωνία που ζει και μεγάλωσε την παράσυρε να σκεφτεί όπως η αδελφή της. Θύμα διότι φέρθηκε ρατσιστικά, πληγώνοντας της Κ. αλλά κυρίως τον εαυτό της, την αξιοπρέπεια της και ειδικά την ιδεολογία της…

Φυσικά αέρια - πόρτοι

Σκατά στα μούτρα σας, να τα χαίρεστε τα εκατομμύρια σας, να χαίρεστε και το φυσικό σας αέριο, και τις ψευδοεταιρίες σας.
Σκατά στα μούτρα σας φαγάνες πολιτικοί, δολοφόνοι του τόπου, κλέφτες των πολιτών και εγκληματίες πολέμων και όχι μόνο.
Σκατά στα μούτρα σας όλους. Και για το σκάνδαλα σας, και για το ήθος σας, και για το ξεκατίνιασμα σας στα κανάλια.
Σκατά στα μούτρα σας όλους για τες επιταγές σας τις κάλπικες, τα χρηματιστήρια σας, τους αδελφούς σας και τους κουμπάρους σας.
Σκατά να φάτε όλοι σας, δικηγόροι φαγάνες, απατεώνες, πολιτικατζήδες του κερατά.
Σκατά να φάτε όλοι σας και ΜΑΥΡΟ, ΟΛΟΜΑΥΡΟ θα φάτε να χορτάσετε στις εκλογές.
Μας ρίξατε σε κατάθλιψη, μας κλέψατε οποιαδήποτε ελπίδα αλλαγής, μας μειώνετε καθημερινά το επίπεδο μας, υποτιμάτε την νοημοσύνη μας, με κάνατε νευρικό και όλοι μου λένε να ηρεμήσω. Σκατά να φάτε να χορτάσετε, να πρηστείτε και να μην τα χέσετε! Φύγετε, εξαφανιστείτε, εξατμιστείτε, χαθείτε!!!

ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΡΑ!!!

Το ευρωπαϊκό ΙΚΕΑ και οι Κύπριοι

Μας έβαλαν στην Ευρώπη, εμείς βρίζουμε τους ξένους μέσω της κυβέρνησης μας μέρα νύκτα. Μας έδωσαν οι Αμερικάνοι χρήματα για δικοινοτικές δραστηριότητες, εμείς τους είπαμε πως εξαγόρασαν συνειδήσεις στο νησί για το σχέδιο Αυνάν. Μας έδωσαν χρήματα από την ΕΕ για διάφορα έργα, όπως καινούργιοι δρόμοι, υπερσύγχρονα νοσοκομεία κτλ και πάλι καταφέραμε να δημιουργήσουμε σκάνδαλα, πάλι κατάφεραν κάποιοι να βάλουν μερικά εκατομμυριάκια στη τσέπη κτλ. Κάναμε και ένα κέντρο αναψυχής ευρωπαϊκών προδιαγραφών, αλλά λόγο μποτιλιαρίσματος θα κόψουμε το πάρκο Αθαλάσσας για να διευκολυνθεί η κίνηση προς το νοσοκομείο. Ε, σιγά που θα ερχότανε ένα ευρωπαϊκό κατάστημα και δεν θα δείχναμε τον νου μας και την ανατολίτικη κουλτούρα μας.
Ο λόγος για το ΙΚΕΑ. Είχα πει πως δεν θα πήγαινα τους πρώτους μήνες επειδή θα γινότανε Ο χαμός. Άκουγα όμως από παντού πως τα ράφια αδειάζουν γρήγορα, πως ήδη πήγανε χιλιάδες Κύπριοι και ψώνισαν ... ε, έτυχε που έτυχε να είμαι Λευκωσία το τριήμερο, πήγα κι εγώ να δω. Καταρχάς φάγαμε μισή ώρα μέχρι να μπούμε στον χώρο στάθμευσης. Δυσκολευτήκατε να βρούμε τόπο να βάλουμε το αυτοκίνητο, αλλά με την βοήθεια των "τροχονόμων ΙΚΕΑ" τα καταφέραμε κουτσά στραβά. Μπήκαμε στο κατάστημα και ακολουθούσαμε τα τόξα στο πάτωμα. Χαμός. Ολόκληρη η Κύπρος σε ένα χώρο. Μπασταρδάκια σε όλους τους καναπέδες να χοροπηδάνε, να φωνάζουν, να κλαίνε... χαμός. Βλέπετε, οι Σουηδοί, όπως και οι πλείστοι βόρειοι Ευρωπαίοι, είναι αρκετά πειθαρχημένοι και συγκρατημένοι σαν λαός. Από μωρά μαθαίνουν την έννοια του σεβασμού του χώρου. Που να 'ξεραν οι γέριμοι πως θα φέρουν ΙΚΕΑ σε ένα τόπο όπου είμαστε ακριβώς το αντίθετο;;; Αυτοί οι σουηδοί, που σκέφτηκαν τα πάντα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, δεν σκέφτηκαν να κάνουν και μια αναγκαστική παιχνοδοφυλακή μέσα στα καταστήματα τους; Να κλείνονται μέσα τα κακομαθημένα, κακοαναθρεμμένα, γεμάτα τσαμπουκά μωρά της Κύπρου, να παίζουν, να φωνάζουν, να κλαίνε και να τσιρίζουν σε ένα χώρο και να αφήσουν και τον υπόλοιπο κόσμο να ψωνίσει, να απολαύσει το κατάστημα. Και να είναι υποχρεοτικό! Επίσης να απαγορευόταν η μαζική κάθοδος οικογενειών, άντε το πολύ 3-4 άτομα από κάθε σόϊ... τι ωραία που θα ήτανε!!! Δυστηχώς εδώ οι Σουηδοί, δεν λογάριασαν καλά τα πράγματα. Καθώς περπατούσα στο κατάστημα, έβριζα και ξανάβριζα όλο το κόσμο από μέσα μου που ξαπολούσε τα μωρά τους και έτρεχαν πάνω κάτω σαν να ήταν νηπιαγωγείο. Μέχρι και ένα από αυτά σκόνταψε πάνω μου, έπεσε κάτω και άρχισε το αππωμένο κλάμα "μάμμα μου". Ομολογώ πως ούτε καν προσποιήθηκα πως το λυπήθηκα. Έρχεται η μάνα του μωρού, βαμμένη ως την τρίχα, με 15 στρώσεις μέϊκ-απ, και νύχια πιο μεγάλα από τον εγκέφαλο της και αντί να του πει να σιωπήσει και να μην παίζει γύρω γύρω, του δείχνει να πάει να παίξει με τα άλλα παιδάκια πάνω σε ένα κρεβάτι που ήταν στημένο μέσα σε ένα διαμέρισμα 55 τετραγωνικά, μέσα στο κατάστημα. Μετά από πολλή ένταση και νεύρα, και αφού ήθελα επειγόντως και 4 Ποστάν, καταλήξαμε στην καφετέρια. Τα τραπεζάκια είναι το ένα κολλημένο σχεδόν πάνω στο άλλο, και μπορεί δίπλα σου να κάτσει και κάποιος εντελώς άγνωστος. Δεν ξέρω αν φορούσα καπέλο με φτερά κόκκινα και φούξια και κυκλοφορούσα τίτσιρος ή αν δεν ξαναείδαν οι άνθρωποι εσπρέσσο, αλλά οι διπλανοί έβγαλαν τα μάτια τους πάνω στο τραπέζι μας. Μα σας λέω κανονικό κάρφωμα. Και οι δύο κάπου στα 60 τους. Δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά κυριολεκτικά μας κάρφωναν με τα μάτια, από τα 50 εκατοστά. Στα πολλά πολλά, και αφού ως γνωστόν δεν χάνω ευκαιρία για να την πω του κόσμου, γυρίζω και ρωτάω την κυρία "συγγνώμη, μήπως χάσατε κάτι προς εδώ μεριά;". Αυτή, ανέκφραστη, χωρίς να αλλάξει θέση ούτε μια ρυτίδα από το πρόσωπο της, γύρισε από την άλλη και με έγραψε κανονικότατα. ΟΚ λέω, δε πειράζει, σημασία έχει που έγινε το δικό μου. Πήραμε ότι πήραμε και καταλήξαμε στα ταμεία... χαμός - του χαμού - ω!, χαμέ!!! Ο ένας πάνω στον άλλον, σειρές όχι σε σχήμα ευθείας γραμμής αλλά μάλλον κάτι σαν πολύγωνο. Προσπαθήσαμε κι εμείς να μπούμε πίσω από κάποιο ταμείο μπας και ξεχωρίσει ποια είναι η σειρά μας. Εκεί που θα κόντευα πολύ στο ταμείο, έρχεται μια κοτσιακαρούδα, μαυροφορεμένη και μου λέει 'άϊσμε μάνα μου να μπω γιατί επόνησα τα πόθκια μου". Χαμογελώντας (ναι, το κάνω αυτό κάποτε!!!) άφησα την γριούλα να μπει μπροστά μου... μόνο για να δω στο τέλος και ένα χωριό να την ακολουθεί λέγοντας μου πως "είμαστε μαζί της". Ήταν προφανώς 2 κόρες της και σύνολο 4-5 μπασταρδάκια εγγονάκια της. Με πήρε ο διάολος και δεν άντεξα. Αφού μέσα στον κόσμο έχεσα τις κόρες της που χρησιμοποιούν την μάνα τους για να δείξουν πόσο εξυπνόβλακες είναι, μπήκα μπροστά τους, και ευτυχώς οι πισινοί που είδαν την φάση, δεν τις άφησαν να μπουν στην σειρά. Είναι τρομερό αυτό που γίνεται με τους Κύπριους... είναι ντυμένοι όλοι στη τρίχα, όλοι το παίζουν σνομπαρίες και τάχα μου "είμαι κάποιος/α", αλλά όταν βρεθούν πολλοί (κύπριοι) μαζί σε ένα χώρο και τολμήσει ΕΝΑΣ να πετάξει τη μάσκα του νεόπλουτου και συμπεριφερθεί σαν ορίτζιναλ Κύπριος, γίνονται όλοι αμέσως τα γνωστά καλά, απλά κυπριόπουλα και βγάζουν την αμπαλατοσύνη τους προς τα έξω! Κάπως έτσι είναι και η φάση στο ΙΚΕΑ (και σε άλλα τόσο μεγάλα καταστήματα). Μετά εννοείται, ξαναφοράνε τη μάσκα και γίνονται τα σικ, πλούσια και μη-μου-άπτου μοντελάκια... μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναπάνε κάπου όλοι μαζί.
Μετά το πολιτισμικό σοκ που υπέστην, πήγα στο χώρο στάθμευσης και έφερα κοντά το αυτοκίνητο για να βάλω μέσα τα πράγματα και να τα δέσω. Τα έδεσα και έφυγα.... παραδόξως χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα και χωρίς να πάθω κανένα εγκεφαλικό. Υποσχέθηκα όμως πως ΠΟΤΕ ξανά δεν πρόκειται να πάω σε έτσι τόπους κατά τη διάρκεια σαββατοκύριακου ή αργίας που η κάθε κοκκετταρισμένη μάνα κωλοσέρνει τα μωρά της μέσα σε πολυκαταστήματα και τα ξαπολά στο έλεος του θεού για να παίζουν με τα έπιπλα αλλά κυρίως με τα νεύρα του κόσμου. Αν ήταν στη Λευκωσία προχτές ο Σουηδός εμπνευστής της ΙΚΕΑ, θα νόμιζε ο άνθρωπος πως θα είχε έρθει σε ίδρυμα για ψυχοπαθείς, ιθαγενείς, μουσουλμάνους (no offence - εννοώ πως πάνε κάπου με όλο τους το σόϊ) με εγκεφαλική ανεπάρκεια και κρανιοεγκεφαλική κάκωση κάτω μηνίσκου και πάνω γνάθου!!!
Κατά τα άλλα, και φέτος τα Χριστούγεννα, οι μισοί κύπριοι θα πάνε για ψώνια στο Λονδίνο και οι άλλοι μισοί στο Παρίσι. Σάλαμαλέκομ και άστα λα βιττόρια ΕυρωπΕε Κύπριε.