Κυπροβαρόμετρο Λαϊκής - Κύπρος και Κυπριακό

(...συνέχεια)

Σημαντική η ερώτηση που τέθηκε στον κόσμο για το ποιά είναι η πιο απαραίτητη προϋπόθεση για να λυθεί το Κυπριακό. Το 40% απάντησε πως είναι η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων. Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα. Θα πρόσθετα όμως πως απαραίτητο είναι να φύγει κι ο ελληνικός στρατός! Και ο λόγος είναι πολύ απλός: αν θα λυθεί το πρόβλημα, θα πρέπει επιτέλους να αποκεντρωθούμε από τα έθνη και τις μητέρες πατρίδες (μήδειες). Αν η λύση, η όποιαδήποτε λύση, θα δουλέψει για να μην έχουμε ξανά τράβαλα, θα πρέπει να είναι οι Κύπριοι όλοι επικεντρωμένοι στο κράτος τους και όχι στα κράτη των μητέρων πατρίδων. Μόνο έτσι θα μπορέσουν ΕΚ και ΤΚ να συνεργαστούν και όχι να αναταγωνιστούν. Οτιδήποτε άλλο από αυτό, θα φέρει ξανά νέες καταστροφές και φασαρίες και αυτοί που θα πληρώσουν πάλι θα είναι τα παιδιά μας...

Σαν δεύτερη απαραίτητη προϋπόθεση απαντήθηκε από το 20% του κόσμου η αποχώρηση των εποίκων. Αυτό το 2006. Το 2004 το ποσοστό είναι ήταν στο 25%, το 2005 στο 21%. Φαίνεται μια μικρή πτώση στο θέμα αυτό, που ίσως να μην είναι και τόσο τυχαία. Κακά τα ψέματα, από την μέρα που άνοιξαν το οδοφράγματα και ο κόσμος ήρθε σε επαφή με ΤΚ αλλά και έποικους, οι εντυπώσεις άλλαξαν. Κατάλαβαν κι αυτοί πως είμαστε (τόσο) τέρατα όπως καταλάβαμε κι εμείς γι αυτούς ακριβώς το ίδιο πράγμα. Επίσης φαίνεται σιγά σιγά να αναγνωρίζει ο κόσμος πως είναι αδύνατον να φύγουνε όλοι, ειδικά αυτοί που είναι παιδιά μικτών γάμων (ΤΚ με Τούρεκους). Σαν τρίτη απαραίτητη προϋπόθεση αναφέρεται η επιστροφή των προσφύγων. Αυτό όμως κι αν είναι αδύνατον να γίνει. Για ένα πάρα πολύ απλό λόγο. Για παράδειγμα, αν εγώ έχω πρόσφυγες γονείς, και έχω φύγει μαζί με τα 3 ας πούμε αδέλφια μου από το χωριό μου τότε, πως είναι δυνατόν να επιστρέψουμε όλοι πίσω; Θα πάμε να ζήσουμε 3 οικογένειες μέσα σε ένα σπίτι; Ή μήπως έχουν κάποιοι την ψευδαίσθηση πως όλοι οι πρόσφυγες θέλουν να πάνε πίσω; Να πάνε πίσω σε τι; Σε ένα σπίτι που απλά το έζησαν για λίγα χρόνια; Και να κάνουν τι; Να αφήσουν τις δουλειές τους εδώ και να πάνε να ξαναρχίσουν πάλι από το μηδέν; Το μόνο που -κακά τα ψέματα- μπορούν να κάνουν, είναι να έχουν ένα σπίτι για εξοχικό... κι αυτό, αν δεν έχουν ήδη. Μακάρτι να γινότανε να πάνε όλοι πίσω, αλλά είναι αδύνατον. Και ειδικά αυτοί που θα πρέπει να ζήσουν υπό ΤΚ διοίκηση. Τουλάχιστον στα πρώτα 10-15 χρόνια, κανείς δεν θα πάει.

Αρκετά θετική είναι η κάρτα για την ειρινική συμβίωση με τους ΤΚ συμπατριώτες μας. Συγκεκριμένα: Το 2002 ένα ποσοστό 45% πίστευε πως μπορούμε να ζήσουμε ειρινικά μαζί τους ενώ ένα 54% πίστευε το αντίθετο. Το 2003 τα ποσοστά αυτά ήταν 52% με 42% αντίστοιχα, το 2004 58% με 40%, το 2005 53% με 44% και το 2006 54% με 43%.
Είναι απόλυτα κατανοητό το 58% του 2004, αφού ήταν η χρονιά του δημοψηφίσματος όπου οι ΤΚ συγκίνησαν με τις εκδηλώσεις τους εναντίων του Ντενκτάς και υπέρ της επανένωσης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κάρτα για το πόσοι επισκέφτηκαν τα κατεχόμενα από το 2003 που άνοιξαν τα οδοφράγματα. Από το 2003, που ο "πατριώτης" Τάσσος μας είπε πως δεν μπορεί να μας απαγορέψει να πάμε αλλά ας κάνει καλά ο καθένας που πάει με την συνείδηση του, ο κόσμος έδωσε τις δικές του απαντήσεις:
Το 2003 το 47% πήγε ενώ το 53% δεν πήγε.
Το 2004 το ποσοστό αυτών που πήγαν ανήλθε στο 52%, το 2005 στο 60% και το 2006 στο 63%. Αν είχαμε στοιχεία και για το 2007, ειδικά όμως και για την φετινή χρονιά όπου πάρα πολλοί πήγαν για πρώτη φορά, τα ποσοστό θα ήταν σαφώς πιο ψηλά.

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η ερώτηση προς αυτούς που δεν πήγαν στα κατεχόμενα που αφορά τον λόγο για τον οποίο δεν πήγαν. Αποτελεί ίσως έκπληξη το γεγονός πως μόνο το 8% απάντησε πως δεν νιώθει εμπιστοσύνη ενώ ένα άλλο 8% απάντησε πως δεν θέλει να ενισχύσει οικονομικά τους ΤΚς. Περίμενα ειδικά σε αυτές τις δύο επιλογές πολύ υψηλότερα ποσοστά. Κυριότερος λόγος που δεν θέλουν να πάνε στα κατεχόμενα είναι, με πολύ μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους λόγους, το γεγονός πως αναγκάζονται να δείχνουν διαβατήρια. Αυτό είναι απόλυτα κατανοητό. Παρόλο που είναι όλα απλά θέμα τυπικής διαδικασίας και καμίας πολιτικής σημασίας (απλά για να χαίρεται ο κάθε υπάλληλος της Άγκυρας πως έχει δικό του κράτος), ο έλεγχος ταυτοτήτων και διαβατηρίων δεν παύει να είναι απλά μια υπενθύμιση πως ακόμη ζούμε σε μια μοιρασμένη πατρίδα, κάτι που λογικά πληγώνει όλο το κόσμο. Κανείς, μα κανείς δεν γουστάρει να θέλει άδεια να διακινηθεί στην ίδια του την χώρα...


Είναι πεποίθηση μου πως όλες αυτές οι ερωτήσεις που αφορούν το Κυπριακό και τους ΤΚς έχουν σήμερα αρκετά διαφορετικά ποσοστά. Προς το θετικό. Ειδικά η ήττα του εθνάρχη-μίνι-αδυδάτωσης-του-30% στις προεδρικές από τον πρώτο γύρο και η νίκη των προοδευτικών δυνάμεων (και δεν εννοώ μόνο το Ακέλ...!) του τόπου οι οποίες δουλεύουν για την κοινωνική επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, σίγουρα έχουν επηρεάσει θετικά κι άλλο κόσμο προς αυτή την κατεύθηνση, της επαναπροσέγγισης. Διότι αλλιώς περίμενε να εξελικτούν τα πράγματα ο Ντενκτάς (κι η συνοπαρτσιά του Τάσσου!) όταν το 2003 αποφάσιζε να ανοίξουν τα οδοφράγματα ("αυτός ο μήνας του μέλιτος που περνάνε οι ΤΚ με τους ΕΚ θα είναι μικρής διάρκειας. Σύντομα τα πράγματα θα είναι διαφορετικά") κι αλλιώς τους ήρθαν. 'Ενα χρόνο αργότερα ο κόσμος τον έστελλε σπίτι του... και σε συνδιασμό με το μύνημα που βγήκε από τις δικές μας εκλογές είναι πως όποιος προσπαθεί να παρεμποδίσει την ειρήνη και την λύση σε αυτό τον τόπο, τον υποβιβάζει ο ίδιος ο λαός...

Κυπροβαρόμετρο Λαϊκής - Κύπρος, Τουρκία και Κυπριακό

Η έρευνα της Λαϊκής άγγιξε και άλλες πτυχές της καθημερινότητας μας όπως το Κυπριακό.
Σε ερώτηση κατά πόσο θα πρέπει η Τουρκία να ενταχθεί στην ΕΕ σαν πλήρες μέλος ή με περιορισμούς, ο κόσμος απάντησε πως πρέπει να είναι με περιορισμούς (85%). Ένα 10% θεωρεί πως πρέπει να ενταχθεί σαν πλήρες μέλος. Προσωπικά δεν εκπλάγηκα από αυτό το αποτέλεσμα. Αναμενόμενη... η ανωριμότητα του λαού μας. Δυστυχώς δεν έχουν καταλάβει πολλοί πως μια τουρκία, πλήρως εναρμονισμένη με την ΕΕ, υιοθετώντας πλήρως όλους τους νόμους της ΕΕ ειδικά σε θέματα στρατιωτικά και ανθρωπιστικά, είναι προς όφελος όλων μας.
Άλλο ένα σημείο που αγνοεί ο κόσμος είναι πως μια τουρκία, πλήρες μέλος της ΕΕ, δεν θα μπορεί να έχει το ίδιο καθεστώς που έχει τώρα: μια ανώριμη δημοκρατία όπου κυριαρχεί ο νόμος προσβολής του Τουρκισμού, όπου οι στρατιωτικοί είναι στην ουσία οι πολιτικοί άρχοντες, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα των εργαζομένων, των φυλακισμένων κτλ καταπατούνται. Όσο αφορά δε την ασφάλεια για εμάς, θα έχουμε την γειτόνισσα- γίγαντα δεσμευμένη από τις αρχές της ΕΕ και όχι ανεξέλεγκτη... Δυστυχώς, επαναλαμβάνω, ο κόσμος ακόμη σκέφτεται πολύ ανώριμα...

Σε ερώτηση κατά πόσο θα πρέπει να ασκήσει η Κύπρος ΒΕΤΟ στις διαπραγματεύσεις της ΕΕ με την τουρκία, αν η τελευταία δεν ικανοποιήσει κάποιες απαιτήσεις της Κυπριακής Μπανανίας, οι απαντήσεις είναι αναμενόμενες: 85% ΝΑΙ, 9% ΟΧΙ, 6% Δεν απάντησε. Πρόκειται για μια ορθή στάση του κόσμου θα έλεγα, αλλά για πολλούς διαφορετικούς λόγους πιστεύω. Θεωρώ πως μέσα σε αυτό το 85% υπάρχει το σκληροπυρινικό απορρηπτικό μέτωπο του "τζίνοι τζει τζαι εμείς ποδά για να μεν χάσουμε τα ριάλια που εκάμαμεν" (Τάσσος και συνοπαρτσιά) αλλά και το πιο μετριοπαθές ρεύμα που θεωρεί πως η Άγκυρα πρέπει μεν να μπει στην ΕΕ φτάνει να εκπληρώσει όλες της τις υποχρεώσεις απέναντι στην Κυπριακή Μπανανία (αναγνώριση, άρση βέτο από διεθνείς οργανισμούς, κατοχή κτλ) .


Αρκετά ενδιαφέρουσα η κάρτα σχετικά με το αν ο πιστεύει ο κόσμος πως θα εξευρεθεί λύση στο Κυπριακό σύντομα:
Το 2002: 45% ΝΑΙ, 54% ΟΧΙ
Το 2003: 40% ΝΑΙ, 57% ΟΧΙ
Το 2004: 23% ΝΑΙ, 68% ΟΧΙ
Το 2005: 11% ΝΑΙ, 82% ΟΧΙ
Το 2006: 9% ΝΑΙ, 88% ΟΧΙ

Το 2002 λοιπόν σχεδόν οι μισοί Κύπριοι πίστευαν σε μια λύση. Από το 2003 και έπειτα, όταν δηλαδή ανέλαβε πρόεδρος ο Τάσσος που πήγε στη Λουκέρνη για να τα "τουμπάρει" και να φύγει και να κάμει αλισβερίσια με τον Σερντάρ Ντενκτάς, η πίστη ανάμεσα στον κόσμο για μια λύση έπεσε κατακόρυφα. Μέσα σε 5 χρόνια από 45% μειώθηκε στο 9%. Καθόλου, μα καθόλου τυχαίο. Αν υπήρχαν στοιχεία στην έρευνα και για το 2007, τότε θα μιλούσαμε για ένα ποσοστό του 3-4% που θα πίστευαν σε λύση. Και πολύ θα ήταν, με πρόεδρο τον Τάσσο που όσο κι αν ακούγεται ακραίο, δεν θέλει καμία λύση. Οι συνεχιζόμενες παράνοιες που τον έπιαναν και οι μανίες καταδίωξεις που είχε για όλους τους ξένους, έκαναν τον κόσμο να μην πιστεύει σε καμία αλλαγή. Οι παραποιημένες ειδήσεις από όλα τα κανάλια που έλεγχε, η αρνητικότητα που εξέπεμπε σε κάθε δήλωση του, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις του μέσω τηλεόρασης με τον Ταλάτ, οι κατηγορίες για όλους τους διαφωνούντες, η αμφισβήτιση της ΔΔΟ σαν βάση λύσης καθώς και η νομικίστικη πολιτική (που προσπαθεί ακόμη και σήμερα να μας επιβάλει) μετέδωσαν ένα ισχυρό κλίμα απαισιοδοξίας στον κόσμο. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος, ήθελε να επανεκλεγεί. Αλλά ευτυχώς, σε μια από τις σπάνιες φορές που συμβαίνει, ο λαός μας έκρινε σωστά και τον έστειλε σπίτι του από τον πρώτο γύρο. Αν δεν γινότανε αυτό, το Κυπριακό θα είχε λυθεί. Με διχοτόμιση, οριστική, νόμιμη και εμείς ακόμη θα φωνάζαμε για ψευδοκράτη ενώ ο υπόλοιπος κόσμος θα αναγνώριζε το μόρφωμα του βορρά...

Κυπροβαρόμετρο Λαϊκής - Κύπρος και ΕΕ

Το 2006 η Marfin Laiki ανέλαβε την έρευνα ΚΥΠΡΟΒΑΡΟΜΕΤΡΟ, την αντίστοιχη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου της ΕΕ. Στην ενότητα Κύπρος και ΕΕ, το δείγμα των 1000 ατόμων που απάντησαν στις ερωτήσεις δήλωσαν πως σε ποσοστό 53% έχουν οφεληθεί πολύ ή λίγο από την ένταξη μας στην ΕΕ. Συγκεκριμένα:

Έχουμε οφεληθεί πολύ: 13%
Έχουμε οφεληθεί λίγο: 40%
Ούτε αφεληθήκαμε, ούτε ζημιώσαμε: 22%
Έχουμε ζημιωθεί λίγο: 13%
Έχουμε ζημιωθεί πολύ: 9%.

Το ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας, πέραν από τους αριθμούς είναι πως μπορεί πολύ εύκολα κάποιος να εξάξει το συμπέρασμα πως είμαστε... αρνιά. Και εξηγιέμαι. Το 1997, πριν δηλαδή τις προεδρικές του 1998, όπως και το 2002 (πριν αυτές του 2003), όπου οι προεκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων στηρίχτηκαν στην ένταξη μας στην ΕΕ, τα ποσοστά ήταν πάρα πολύ ψηλά. Το 1997 η (υποθετική τότε ερώτηση) εκτίμηση των Κύπριων πως θα οφεληθούμε πολύ ή λίγο έφτανε το 70% όπως και το 2002! Με λίγα λόγια δεν είχαμε ιδέα τι είναι ΕΕ, πως λειτουργεί κτλ αλλά επειδή μας έλεγαν τα κόμματα μας πως θα γίνουμε ξαφνικά ζάμπλουτοι, το χάψαμε. Και ξαφνικά ήρθε το 2004, μπήμακε στην ΕΕ και όταν είχαμε ήδη δει τις επιπτώσεις στην τσέπη μας από την εναρμόνηση κτλ στην ίδια ερώτηση απαντήσαμε πως θα οφεληθούμε πολύ ή λίγο από την ένταξη μας σε ποσοστό... 38% μόνο, από το οποίο μόνο το 12% είχε απαντήσει πως θα οφεληθούμε πολύ ενώ το υπόλοιπο 26% λίγο.

Με λίγα λόγια, ετάξαν μας ριάλλια και εμείς ενομίσαμε πως ανακαλύψαμε την κότα με τα χρυσά αυγά. Ο άλλος τομέας που οι πολιτικοί μας στήριξαν την ένταξη μας στην ΕΕ ήταν αυτός της ασφάλειας. Από το 2003 όπου το ποσοστό που νόμιζε πως θα οφεληθούμε σε θέματα ασφάλειας ήταν πάνω από 40%, το 2006 είχε πέσει κατά 50%, δηλαδή στο 20%. Η δε οικονομική ανάπτυξη του τόπου από το 40% που ήταν η εκτίμηση του κόσμου το 1998, το 2006 έπεσε στο 11%.

Προσωπικά θεωρώ πως η μόνη θετική εικόνα που παρουσιάζουν οι κάρτες της έρευνας είναι πως από το 2004 μέχρι το 2006, άρχισε ο κόσμος να εκτιμά περισσότερο πως με την ένταξη μας εποφεληθήκαμε. Μετά δηλαδή το παραλήρημα ευτυχίας που μας συνεπήρε το 2003 πως θα γίνουμε όλοι λεφτάδες και προσγειωθήκαμε ανώμαλα στην γή με την ένταξη μας, άρχισε ο κόσμος σιγά σιγά να νιώθει πως οφεληθήκαμε από την ένταξη μας. Το 2004 το ποσοστό που νόμιζε πως οφεληθήκαμε πολύ ή λίγο ήταν στο 38%, το 2005 πήγε στο 42% και το 2006 ανέβηκε στο 53%.

Πάντως σε ποσοστό 25% ο κόσμος απάντησε πως γνωρίζει αρκετά πράγματα για την ΕΕ ενώ το... 74% δήλωσε πως δεν γνωρίζει και πολλά. Λογικό είναι, από τη στιγμή που τα κεντρικά δελτία ειδήσεων μας ασχολούνται αν γέννησε η λιονταρίνα στην ζωολογικό κήπου του Τζιμπουκτού ή αν έκλασε το πάντα στον κήπο της Μελβούρνης.

Στην ερώτηση που νομίζουμε πως έχει ζημιώσει η Κύπρος με την ένταξη μας στην ΕΕ, οι απαντήσεις του κοινού ήταν αναμενόμενες:

35% στην οικονομία
21% αύξηση τιμών/ κόστους ζωής / πληθωρισμός
14% αύξηση στην εισροή αλλοδαπών
13% ανεργία
9% γεωργία.

Θα σταθώ στο 14% που δήλωσε πως το πρόβλημα με την ένταξη μας είναι η αύξηση στην εισροή ξένων. Καταρχάς η έρευνα δεν μας λέει αν αυτή η απάντηση δώθηκε αυθόρμητα από το κοινό ή αν ήταν εκεί σαν απάντηση επιλογής. Αν έγινε το δεύτερο, τότε θεωρώ πως οι άνθρωποι της Λαϊκής πρέπει να πάνε σπίτι τους. Γιατί; Διότι ένα από τα κύρια κοινωνικά χαρακτηριστικά της ΕΕ είναι η πολυπληθυσμικότητα και η ένταξη άλλων εθνικοτήτων στην κάθε κοινωνία με τα ίδια οφέλη και δικαιώματα. Άρα δεν μπορεί να θεωρείται σαν πρόβλημα ή σαν ζημιά η αύξηση αλλοδαπών, και ειδικά Ευρωπαίων υπηκόων.
Παρόλα αυτά το 14% των Κυπρίων απάντησε πως αυτό είναι το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε από την ένταξη μας στην ΕΕ. Σχεδόν δηλαδή ο ένας στους έξη. Ε να διώξουμε τους πολωνούς και τους ρουμάνους και τους βούλγαρους να δούμε ποιός τεμπερχανάς ψηλομύτης κύπριος θα πάει να δουλέψει στις οικοδομές, στα εστιατόρια, στα καφέ, στις φάρμες και στα εργοστάσια ή σε άλλη δουλειά και να πάιρνει ψίχουλα για μισθό...