Παρασκευή 20 Ιουλίου 2007

Τουρκική εισβολή: μάθαμε ή μόνο πάθαμε;

Έβλεπα σήμερα σε ένα τηλεοπτικό κανάλι 3 πολιτικούς να συζητούν για τα πολιτικά. Από 3 διαφορετικά κόμματα... 3 διαφορετικοί άνθρωποι προσκαλέστηκαν να μιλήσουν και να αναπτύξουν τις θέσεις τους. Οι 2 από αυτούς γεννήθηκαν, αναγιώθηκαν και έγιναν γνωστοί μέσα από ένα κόμμα, που πρόσφατα χωρίστηκε. Μιλώ για το ΕΥΡΩΚΟ και το ΔΗΣΥ όπως καταλάβατε. Δεν με νοιάζει τι λένε και ποια είναι η πολιτική τους, αλλά θέλω να μιλήσω για το ήθος τους και την εικόνα που βγάζουν στην κοινωνία μας.
Ο κύριος από το Ευρωκό, γνωστός για την κάκιστη εικόνα που βγάζει προς τα έξω όποτε συζητά τα έβαλε με την κυρία από τον Συναγερμό. Δεν ξέρω τι άλλο θα της έλεγε αν δεν ήταν μπροστά στην τηλεόραση, αλλά ούτε καν την άφησε να μιλήσει, την διέκοπτε συνέχεια και στο τέλος της είπε ότι είναι και κοκόρι. Ούτε πολιτική συζήτηση επιπέδου Ελλάδας να ήταν! Ο άλλος κύριος από το ΑΚΕΛ, έμεινε αμέτοχος και μίλησε μετά εκφράζοντας τις θέσεις του. Η κυρία από το Συναγερμό, φανερά εκνευρισμένη από τον πρώην σύμμαχο της, προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να κρατήσει ένα ψηλό επίπεδο συζήτησης. Βλέποντας όμως τους 2 πρώην συμμάχους να καβγαδίζουν μου βγήκε μια έντονη επιθυμία να κλείσω την τηλεόραση... ενώ ο δημοσιογράφος του καναλιού προφανώς διασκέδαζε την κοκορομαχία. Ούτε μια σύσταση, ούτε μια παρατήρηση, παρά χαριτολογώντας και γελώντας αμήχανα δοκίμαζε να τους διακόψει με την πέννα του! Δεν ξέρω τι θα επακολουθήσει ως τον Φεβρουάριο που είναι οι εκλογές, αλλά φοβάμαι πολύ, ήδη. Προβλέπω πολύ φανατισμένους πολιτικατζήδες να ξυπνούν μίση και πάθη του παρελθόν και για ακόμη μια φορά ο κυπριακός ελληνικός λαός θα κομματιαστεί σε διάφορες κατηγορίες... προδότες, νενέκηδες και πατριώτες ... μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά προβλέπω ένα νέο 2004...

Το γελοίο είναι η υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου... του κόσμου που σκέφτεται ποιόν θα ψηφίσει για να λύσει το πρόβλημα κατοχής, ενώ αυτοί κοκορομαχούν για μια χούφτα ψήφους. Δεν θέλω να παίρνω θέση σε πολιτικά θέματα, αλλά κάποια πράγματα που είναι εξόφθαλμα δε μπορώ παρά να μην τα σχολιάσω.
Πως γίνεται το Ευρωκο, γνωστό για την απορριπτική του στάση [και δράση] σε οτιδήποτε εμπεριέχει το σύνοικο στοιχείο να υποστηρίζει τον πρόεδρο Παπαδόπουλο που διαλαλεί πως είναι υπέρ της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας; Πως γίνεται το Ευρωκο που δεν θέλει διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία για λύση να συντάσσεται υπέρ του προέδρου που αυτό θέλει; Αφού υπάρχει πρωτοφανής πολιτική σύγκρουση ιδεολογιών και ιδεών. Και πως γίνεται το Ευρωκό να θέλει να πει στον κόσμο πως οι "κούμμουνοι" του ΑΚΕΛ και οι "φασίστες" του ΔΗΣΥ έχουν τις ίδιες θέσεις και συνωμοτούν μαζί για να ρίξουν τον πρόεδρο από την εξουσία, από τη στιγμή που το ΑΚΕΛ και ο Συναγερμός σκυλλοτρώγονται μέρα-νύκτα για την διαχείριση του προβλήματος μας; Και πως γίνεται το ΑΚΕΛ να θέλει να φάει τον Παπαδόπουλο από τη στιγμή που είπε πως αν δεν περάσει στον 2ον γύρο δεν πρόκειται να ψηφίσει τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ; [και μην μου πείτε ότι υπάρχουν ακόμη βλάκες που να πιστεύουν πως ο Κασουλίδης είναι ανεξάρτητος υποψήφιος. ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΤΕ ΓΙΑ ΒΛΑΚΕΣ κύριοι πολιτικοί, μας ενοχλεί!] Ενώ ταυτόχρονα το ΔΗΚΟ δεν ξέρει ποιον θα ψηφίσει στον 2ο γύρο αν δεν περάσει ο Παπαδόπουλος! Πως γίνεται το Ευρωκό να λέει πως το ΑΚΕΛ θέλει να φάει τον Παπαδόπουλο, βγάζει τον Συναγερμό από την καθήλωση και συμπράττει με τον Συναγερμό, από τη στιγμή που το ίδιο το κόμμα του προέδρου δεν τάσσεται φανερά εναντίων του συναγερμού σε περίπτωση που δεν περάσει στον 2ο γύρο ο πρόεδρος; Και μήπως είναι αυτοσκοπός να καθηλωθεί ένα κόμμα; Ή είναι απαγορευτικό για ένα άλλο κόμμα να βάλει υποψηφιότητα; Και πως κατηγορείτε κύριοι του ευρωκό τον Συναγερμό για το σχέδιο Αναν, από τη στιγμή που ΕΣΕΙΣ οργώνατε την Κύπρο για μια δεύτερη θητεία Κληρίδη και διεκδικούσατε εθναρχικές τιμές για τον εκλεκτό σας; Πως συμπορεύεστε με τον πρόεδρο από τη στιγμή που αυτός στο τελευταίο συνέδριο του Ακέλ έλεγε πως το σχέδιο Αναν δεν μπορεί να είναι νεκρό αλλά μια βάση προς διαπραγμάτευση ενώ ταυτόχρονα επιτίθεστε στους υπόλοιπους που ισχυρίζονται ακριβώς το ίδιο πράγμα; Τόσο υποτιμάτε την νοημοσύνη του κόσμου; Τόσο σας στράβωσε η ελπίδα της εξουσίας;
Μα μας περνούν για βλάκες ή ηλίθιους; Ένα κόμμα που έχει εκ διαμέτρου διαφορετική ιδεολογία με τις θέσεις του προεδρικού, τάσσεται φανερά υπέρ του προέδρου και ξεκατινιάζει στις τηλεοράσεις τους υπόλοιπους. Και όλα αυτά ο πρόεδρος τα αποδέχεται!!! Ένα ξέρω, από πολιτική ανωριμότητα, έλλειψη ήθους και λασπολογίες, είμαστε πρώτοι και παίρνουμε ΑΡΙΣΤΑ. 33 χρόνια μετά, επέτειος της εισβολής, περιμέναμε να ακούσουμε καταδίκες των εισβολέων και κάτι να μας ενθαρρύνει και να μας δώσει κουράγιο, και μας έκαναν να θέλουμε να κλείσουμε την τηλεόραση βλέποντας τον κύριο του Ευρωκο να φανατίζεται, να φωνάζει και να κοκκινίζει από την ένταση μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς.


Κύριε Παπαδόπουλε, κύριε Χριστόφια, κύριε Κασουλίδη, έχετε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ [απέναντι σε αυτούς στις φωτογραφίες] να κάνετε τον κόσμο να νιώσει πως έχει να διαλέξει ένα πρόεδρο ανάμεσα σε 3 δημοκρατικές επιλογές και όχι ανάμεσα σε 3 πολεμικές εστίες!!! Είναι υποχρέωση σας απέναντι στον λαό. Κρατήστε τα προσχήματα, το ήθος και την δημοκρατικότητα σε υψηλά επίπεδα ... δεν θέλει ο κόσμος να βλέπει άλλους εκπρόσωπους σαν κι αυτόν του Ευρωκό.
Δείξτε μας πως δεν πάθαμε μόνο... αλλά μάθαμε και κάτι. Δώστε στον κόσμο το αίσθημα της ενότητας που για μισό αιώνα τώρα του το στερείτε.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007

Η Βασιλική και η Βίκη

Η ιστορία που έπεται δεν είναι φανταστική, είναι αληθινή πέρα για πέρα. Η κυρία Χαρίκλεια, μάνα 2 αγοριών ήταν μια απλή, προσιτή και φιλόξενη γυναίκα. Την θυμάμαι πάντα να μας κερνάει διάφορα λιξιά (λιχουδιές) όποτε πήγαινα σπίτι της. Θα την θυμάμαι πάντα με ευχάριστα συναισθήματα, παρόλο που είχε και αυτή τα αΐπια της και τις ιδιοτροπίες της. Ο Αντρέας, ο μεγάλος γιος, γνώρισε την Βασιλική και παντρεύτηκαν πάρα πολύ σύντομα. Η κ. Χαρίκλεια ήταν πάρα πολύ περήφανη διότι η Βασιλική προερχόταν από καλή, εύπορη και γνωστή οικογένεια της Λευκωσίας. Σαν μια συνηθισμένη μάνα, όπου καθόταν και στεκόταν, φούμιζε τον προκομμένο της που "πέτυχε" και βρήκε μια γυναίκα που δε θα τους έλειπε ποτέ τίποτε. Η Βασιλική ήτανε γνωστή για την καλαισθησία που είχε στο ντύσιμο ενώ ήταν ακόμη περισσότερο γνωστή για την πλούσια ζωή που έκανε. Μαθημένη στη χλίδα, στα λεφτά, στο άππωμα του μπαμπά. Παρόλα αυτά, είχε αγαπήσει τον Αντρέα και δεν την ένοιαζε αν αυτός ήτανε ένα φτωχόπαιδο. Τα πρώτα χρόνια ήταν όλα καλά... έκαναν και 2 παιδία και η κ. Χαρίκλεια ήταν ευτυχισμένη που έβλεπε το παιδί της να περνά καλά. Το πρόβλημα το μεγάλο ήταν ο μικρότερος της γιος, ο Πάνος που αγάπησε την Βίκη, μια φοιτήτρια από τις Φιλιππίνες. Η Βίκη ήταν ένα ντροπαλό κορίτσι, φτωχή, δεν μιλούσε πολύ και δυσκολευόταν πολύ να συνηθίσει την ζωή μας εδώ. Η κ. Χαρίκλεια ήταν έξω φρενών με τον Πάνο, δεν ήθελε με το τίποτε να πάρει την "ξένη" διότι θα δυστυχούσε και διότι θα του έκανε κοπελλούι και θα έφευγε μια μέρα για την χώρα της, εγκαταλείποντας τον γιο της. Έκανε πολύ μεγάλο αγώνα για να αποτρέψει αυτή τη σχέση να εξελιχτεί σε κάτι σοβαρό, αλλά όλοι οι αγώνες της έπεφταν στο κενό. Μέχρι και την προσφιλή τακτική της λιποθυμικής επίταξε στον γιο της, αλλά δεν πέτυχε. Η Βίκη αγαπούσε τον Πάνο πολύ και στεναχωριότανε που η πεθερά της την είχε απορρίψει πριν καν την μάθει σαν άνθρωπο. Οι σχέσεις τους όμως είχαν δηλητηριαστεί από την αρχή και για μια ζωή έμειναν τυπικές αφού οι όποιες προσπάθειες της Βίκης δεν έβρισκαν ανταπόκριση. Ο κ. Χαρίκλεια ούτε βοήθησε τον Πάνο και την Βίκη ποτέ ενώ ταυτόχρονα έδειχνε την μεγάλη της αδυναμία στην Βασιλική. Ότι έκανε ο Πάνος και η Βίκη στην ζωή τους, το έκαναν με τον δικό τους ιδρώτα και με τους δικούς τους κόπους. Δούλευαν και οι δύο μέρα-νύκτα και στερήθηκαν πολλά για να μπορέσουν να φτιάξουν το σπίτι τους και να κάνουν οικογένεια. Δεν θυμάμαι ποτέ την Βίκη να αγοράζει συνέχεια καινούργια ρούχα ή να πηγαίνει ταξίδια... στερήθηκαν πάρα πολλά και ζούσαν μια ζωή κάτω από την αδικία να βλέπουν τον άλλον αδελφό να βασιλεύει. Τα χρόνια πέρασαν και η κ. Χαρίκλεια αρρώστησε... τους τελευταίους μήνες τους πέρασε σε νοσοκομείο. Η Βασιλική την βοήθησε όσο μπορούσε, δεδομένου ότι είχε και 2 μωρά η ίδια... η Βίκη όμως δεν της στάθηκε καθόλου. Σπάνια πήγε στο νοσοκομείο ενώ δεν έδειχνε και ιδιαίτερη ευαισθησία στα δεινά που βρήκαν την κ. Χαρίκλεια... Η κ. Χαρίκλεια δεν είναι πια μαζί μας... πέθανε πριν ένα χρόνο. Η Βίκη μετά από τόσα χρόνια, είναι ακόμη το "απόβρασμα" της οικογένειας και κανείς συγγενείς δεν την χωνεύει. Λένε ότι είχε δίκαιο η κ. Χαρίκλεια που πάντα έλεγε πως σαν ξένη δεν ήτανε καλή... Δυστυχώς κανείς δεν συνειδητοποίησε μέχρι σήμερα γιατί η Βίκη φέρθηκε όπως φέρθηκε. Η μόνη εξήγηση είναι επειδή "έτσι είναι οι ξένες". Σημασία έχει όμως πως η ίδια και ο άντρας της ξέρουν, όπως κι εγώ που μοιράζομαι την ιστορία μαζί σας. Ελπίζω να το ήξερε και η μακαρισμένη κ. Χαρίκλεια... διότι είναι κρίμα να έφυγε από τη ζωή και να μην γνώριζε πως μεγάλωσε 2 παιδιά προκομμένα αλλά κατάφερε επίσης να μετατρέψει ένα αθώο, ντροπαλό κορίτσι σε ένα σκληρό, ψυχρό άνθρωπο. Βασικά η Βίκη πλήρωσε το τίμημα να σταθεί στο ύψος της, να μην παρακαλέσει κανέναν να την αποδεχτεί, να μην ξεχάσει την απόρριψη που έπαιρνε από όλη την οικογένεια για μια ζωή. Ίσως αν η Βίκη δεν εκτιμούσε πολύ τον εαυτό της να ήτανε σήμερα μια καλή νύφη και αγαπητή στην οικογένεια που υπηρέτησε με πίστη και ευλάβεια την πεθερά της. Δεν θα ήταν όμως η Βίκη... Αφιερωμένο σε όλες τις Βίκες της Κύπρου... και σε όλες τις κυρίες Χαρίκλειες...

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2007

Η Κυπριακή λέξη της ημέρας:

Ο καταπιννάς = φάρυγγας, οισοφάγος

Η λέξη καταπιννάς είναι καθόλα Ελληνική και προέρχεται από το αρχαίο ρήμα που χρησιμοποιείται και σήμερα καταπίνω.

Γιαξ παράδειγμα:
Εξέρανεν το φτύμμαν μου μέσ' τον καταπιννάν μου!