Οι παραχαράκτες της ιστορίας

Με αφορμή τα όσα λέγονται τελευταία -από όσους φοβούνται την ιστορική αλήθεια- για παραχάραξη της ιστορίας στα βιβλία μας, θέλω να θέσω κάποια ερωτήματα σε όσους τυχόν διαβάσουν αυτό το άρθρο. Θα χαιρόμουνα ιδιαιτέρως αν το διάβαζαν κάποια συγκεκριμένα άτομα, που ανήκουν ή άνηκαν στον εκπαιδευτικό τομέα όπως η κυρία Κλαίρη Αγγελίδου, πρώην υπουργός παραπαιδείας και διευθήντρια Λυκείου που σκίζει τα φουστάνια της στις εφημερίδες πως το Ακέλ και ο Πρόεδρος επιχειρούν παραχάραξη της ιστορίας.

Ας δούμε πρώτα τι σημαίνει παραχάραξη. Ψάχνωντας 3-4 λεξικά που έχω βρήκα τα εξής αποτελέσματα: παραποίηση, αλλαγή, σκόπιμη αλλοίωση, απόκρυψη γεγονότων ή στοιχείων.

Δεν έχω σκοπό να πω αυτά που πιστεύω... όπως είπα, απλά θα θέσω κάποια ερωτήματα και με βάση την σημασία της λέξης "παραχάραξη", ας προβληματιστούμε.

1. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, είχε ως σκοπό την απελευθέρωση από τους Άγγλους και την αυτοδιάθεση, δηλαδή την ένωση με την Ελλάδα. Με το τέλος του αγώνα, ούτε οι Άγγλοι έφυγαν ουσιαστικά, ούτε η ένωση έγινε. Ο αγώνας λοιπόν, όσο ιερός κι αν ήταν, πέτυχε ή απέτυχε;

2. Ο Γρίβας στα απομνημονεύματα του, γράφει ξακάθαρα πως με το πέρας του αγώνα δεν πρέπει οι κομμουνιστές να έχουν κανένα ρόλο να παίξουν στην πολιτική του τόπου. Αυτό αποτελεί άμεση ή έμμεση παραδοχή πως οι αριστεροί ήταν κόκκινο παννί για τον Γρίβα; Το μαθαίνουν οι μαθητές στα σχολεία αυτό;

3. Στα απομνημονεύματα του επίσης ο Γρίβας, μιλά για το πρώτο καϊκι που έφερε οπλισμό από την Ελλάδα για την προετοιμασία του αγώνα και οι άγγλοι γνώριζαν τα πάντα και το περίμεναν στην Πάφο. Τότε που μόνο 4-5 άτομα σε Ελλάδα και Κύπρο γνώριζαν πως ο Γρίβας οργάνωνε αγώνα. "Ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος που προδίδει;" διερωτάται ο Γρίβας. Αυτό το συμβάν, το μαθαίνουν στα σχολεία οι μαθητές;

4. Γράφεται πουθενά στα βιβλία πως οι κατηγορίες περί προδοσίας αριστερών είναι βασισμένες σε υποψίες και μόνο υποψίες χωρίς αποδείξεις; Γράφεται πως μέχρι και σήμερα οι συνδέσμοι αγωνιστών δεν μπόρεσαν να τις αποδείξουν; Αυτές οι ΥΠΟΨΙΕΣ παρουσιάζονται στα βιβλία μας ως αδιάψευστα γεγονότα ή όχι;

5. Γράφεται πουθενά στα βιβλία μας πως η ΕΟΚΑ σκότωσε περισσότερους Ελληνοκύπριους παρά Άγγλους (σύνολο 217 ΕΚ) και πως από τους ΕΚ που σκότωσε η ΕΟΚΑ για προδοσία η συντρηπτική πλειοψηφία δεν ήταν αριστεροί και δεν είναι γραμμένοι στην λίστα προδοτών των συνδέσμων αγωνιστών;

6. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας πως οι τακτικές των ανθρώπων της ΕΟΚΑ στις δολοφονίες τους θυμίζουν Ταλιμπάν; Γράφεται πουθενά πως κουκουλοφόροι μπήκαν στην εκκλησία της Κυθρέας και σκότωσαν τον ψάλτη, εν ώρα λειτουργίας, μέσα στο ιερό μπροστά στην γυναίκα του και στα παιδιά του; Γράφεται πως λιθοβόλισαν μέχρι θανάτου έναν άλλο ΕΚ στο Μένοικο; Γράφεται πως οι συνδέσμοι αγωνιστών ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να δώσουν στοιχεία που να στηρίζουν την κατηγορία της προδοσίας; Γράφεται πουθενά τι απέγινε εκείνος ο "ανώνυμος προδότης βοσκός" που πρόδοσε τον Αυξεντίου; Γράφεται πουθενά πως πριν πάει ο Αυξεντίου στον Μαχαιρά έφυγε από 3 άλλα κρυσφήγετα στον Πενταδάκτυλο και μόλις έφευγε έρχονταν οι Άγγλοι και τον γύρευαν, όπως ο ίδιος είχε γράψει;

7. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας πως η επιχείρηση του Γρίβα στα κόκκινα είχε εκκαθαριστικό χαρακτήρα και προκάλεσε τον βομβαρδισμό της Τυλληρίας;

8. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας η επίθεση-εκκαθάριση πλυθησμού του Γρίβα στα χωριά Κοφίνου και Άγιος Θεόδωρος το 1967 κάτι που προκάλεσε την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο για να αποτραπεί τουρκική εισβολή;

9. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας πως την περίοδο 1960-1974 υπάρχουν πάνω από 500 ΤΚ αγνοούμενοι;

10. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας πως ο Γρίβας και οι άλλοι όμοιοι του δημιούργησαν την ΕΟΚΑ Β και δούλευαν για την Χούντα των Αθηνών που έκανε το πραξικόπημα ενάντια στην δημοκρατία και έφεραν εδώ τους αττίλες;

11. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας η σφαγή ΤΚ αμάχων από την Τόχνη και το Μαρί; Γράφεται πουθενά πως ο ομαδικός τάφος των αμάχων αυτών συνανθρώπων μας βρέθηκε και ταυτοποιηθήκαν σχεδόν όλα τα λείψανα;

12. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας η επίθεση στην Ομορφίτα και η εκκαθάριση των εκεί ΤΚ;

13. Γράφεται πουθενά στα βιβλία της ιστορίας μας το φρικιαστικό έγκλημα που έλαβε τόπο στα ΤΚ χωριά Μάθαρα, Αλόα και Σανταλάρη της επαρχίας Αμμοχώστου από πρωτοπαλλίκαρα της ΕΟΚΑ Β από την Περιστερονοπηγή όπου την ημέρα της εισβολής αντί να πολεμήσουν τον αττίλα σκότωναν, έκαβαν και έθαβαν σε σκουπιδότοπο 124 γυναικόπαιδα, μεταξύ τους και ένα κοριτσάκι μόλις 16 ΗΜΕΡΩΝ;

Όλα αυτά αποτελούν ή δεν αποτελούν μέρος της ιστορίας της Κύπρου; Αποτελούν ή δεν αποτελούν αλήθειες που κανείς δεν τολμά να πει επίσημα παρά μόνο στο καφενείο; Η απόκρυψη τους ή η αλλοίωση τους συνιστά παραχάραξη της ιστορίας ή όχι; Η μισή αλήθεια (δηλαδή η παρουσίαση μόνο των εγκλημάτων των τούρκων και των τουρκοκυπρίων της ΤΜΤ) αποτελεί παραχάραξη την ιστορίας ή όχι;

Ας απαντήσει η κυρία Κλαίρη Αγγελίδου, που εκμεταλλεύεται με τον πλέον βρώμικο τρόπο το αίμα από την ΗΡΩΙΚΗ θυσία μερικών αγωνιστών της ΕΟΚΑ (Αυξεντίου, Μάτσης, ΠΑλλικαρίδης κ.α), και προσπαθεί να ξεπλήνει τις βρωμιές κάποιων άλλων ανθρώπων της ΕΟΚΑ και να μας τους παρουσιάσει ΟΛΟΥΣ σαν πατριώτες.

Και η τραγωδία είναι πως όλοι όσοι θέλουν να παρουσιαστεί η ιστορική αλήθεια χαρακτηρίζονται ανιστόρητοι και... ανθέλληνες. Χαιρετίζω τις δηλώσεις Αναστασιάδη και Καρρά του ΔΗΣΥ που το 2005 στην Βουλή, μετά που το Ακέλ έθεσε θέμα αποκατάστασης των ονομάτων των δολοφονηθέντων στελεχών του κόμματος του από την ΕΟΚΑ με την κατηγορία της προδοσίας, παραδέχτηκαν πως λόγω της φύσης του αγώνα πιθανόν να έγιναν και λάθη... κάτι είναι κι αυτό παρά τίποτε.

Το Κυπριακό, το ποδόσφαιρο και όλα τα άλλα...

Είναι γνωστό ότι στην Κύπρο δεν μας ενδιαφέρει ούτε η πατρίδα μας που είναι στα πρόθυρα της επίσημης πλέον διχοτόμησης, ούτε η ακρίβεια της ζωής που μας αναγκάζει να ξοδεύουμε τα 3/4 του μισθού μας μόλις τον πάρουμε ούτε φυσικά και το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο με την οικονομική κρίση και τους καθημερινούς θανάτους στις χώρες της ανατολής.
Ο Κύπριος ζει και αναπνέει μόνο για την μάσα, τις πατριωτικές κορώνες, τον ψευδοπατριωτισμό για τα μάθκια του κόσμου και φυσικά το ποδόσφαιρο. Έχουμε δημοσιογράφους που προσπαθούν να κάνουν ένα ρεπορτάζ για ένα κοινονικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και μόλις δώσουμε πάνω στο ρεπορτάζ τους κάνουμε ζάπινγκ για να ακούσουμε ένα αθλητικό σταθμό να μας λέει κουτσομπολιά. Ούτε και βγαίνει ποτέ κάποιος στο ραδιόφωνο να διαμαρτυρηθεί για την ακρίβεια και τα τόσα προβλήματα της κοινωνίας μας. Αλλά βγαίνουν όλοι μαζικά στα ραδιόφωνα για να πουν την άποψη τους για τα αποτελέσματα του σαββατοκυρίακου στο ποδόσφαιρο. Είναι λογικό και φυσικό να μας αξίζει αυτό που έχουμε και όχι κάτι καλύτερο.

Ας πάρω πρώτα το Κυπριακό. Σχεδόν ΚΑΝΕΙΣ πραγματικά δεν νοιάζεται και καιρός να πάψουν όλοι να παριστάνουν τους πατριώτες και τους φρουρούς της ελληνικής κύπρου. Εδώ η χώρα μας έγινε 2 κομμάτια και έχουμε κάποιες ελπίδες να την επανενώσουμε και κάποιοι τρέμουν μόνο και μόνο σε αυτή τη σκέψη. Βλέπετε, με εξαίρεση το ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ που σαν μεγάλες παρατάξεις έχουν μηχανισμούς να προσφέρουν και έργα (μέσα μέσα), τα υπόλοιπα κόμματα ζουν και συντηρούνται από το Κυπριακό πρόβλημα. Το ΔΗΚΟ, το διαχρωνικά καθεστωτικό κόμμα της Κύπρου που έφαεν και πρίστηκεν από τον καιρό του Μακαρίου μέχρι και σήμερα, δεν έχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ κοινωνική ή πολιτιστική προσφορά στον τόπο. Έχει μόνο την εκκλησία στις πλάτες του για να συντηρεί τον ψευδοπατριωτισμό. Η ΕΔΕΚ, ένα ούτω καλούμενο αριστερό κόμμα που δεν μπορεί να ζει κάτω από την σκιά του "αριστερού" ΑΚΕΛ, προσέφυγε στον ψευδοπατριωτισμό και στον εθνικισμό για να επιβιώσει. Το Ευρωκό, αλλιώς, ο αρρωστημένος συναγερμός, ζει και αναπνέει απλά για να συντηρεί τον ακραίο εθνικισμό επειδή μόνο αυτός κάνει κάποιους να νιώθουν καλά για τα λάθη του παρελθόντος. Μια λύση λοιπόν του προβλήματος μας, και χωρίς Κυπριακό στη μέση, χωρίς πάθη και μίση με τους ΤΚύπριους, σημαίνει αυτόματα και κατάρρευση όλων αυτών των κομμάτων που αδυνατούν ή απαξιούν να προσφέρουν και κάτι ουσιαστικό στον τόπο αυτό.
Ακόμη και όλα να μας τα δώσει ο Ταλάτ (που δεν θα μας τα δώσει εννοείται) αυτοί όλοι πάλι θα έχουν κάτι αρνητικό να πουν.

Και το πιο τραγικό είναι που ο απλός κόσμος τους ακολουθεί... χωρίς να αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί οι οπαδοί τους πως τους κοροϊδεύουν κατάφατσα οι πολιτικατζήδες τους. Γενικά, όλοι οι πολιτικοί είναι φίδια αλλά τουλάχιστον τα μεγάλα κόμματα μπορούν να προσφέρουν κάτι στον τόπο αυτό.

Ήρθε επιτέλους η άγια ώρα για αλλαγές στην θρησκοληπτο-ελληνο-εθνικοκεντρική παιδεία μας και όρμηξαν όλοι πάνω στον υπουργό. Γιατί; Γιατί είπε με λίγα λόγια πως πρέπει να αναφερθούμε και στα δικά μας λάθη και όχι μόνο σε αυτά του εχθρού για να διδακτούμε από αυτά. Γιατί είπε πως θα πρέπει να καλλιεργήσουμε μια κουλτούρα συνεργασίας με τους Τκύπριους αν είναι ποτέ να ζήσουμε ξανά μαζί σε μια ομόσπονδη Κύπρο. Και κλάααααμα ο Κυπραίος. Από αυτά τα δύο πράγματα όλοι αυτοί οι ψευδοπατριώτες που θεωρούν οτιδήποτε ελληνοκυπριακό σαν "χωριάτικο" και οτιδήποτε δυτικοευρωπαϊκό σαν "σικ" βγήκαν στις επάλξεις να εκφράσουν την αγανάκτηση τους γιατί η παρούσα κυβέρνηση, σύμφωνα με αυτούς, καταστρέφει τον ελληνισμό της χώρας μας!!! Η κατάντια μας είναι που με την εικόνα που έχουν κάποιοι στο μυαλό τους για το τι εστί "καλός έλληνας" είναι ακριβώς όλα αυτά που τον καθιστούν σαν "κακό τούρκο"... αλλά πέρα βρέχει... δεν πρόκειται ποτέ να το καταλάβουν αυτό.

Αλλά άστε τώρα το γέριμο το κυπριακό... πάμε στα πιο σημαντικά: το ποδόσφαιρο. Εκλαμουρίστηκε ο Κερτσπάγια και το μεγαλείο του ευπρεπισμού όλων μας ξεπρόβαλε! Κάποιοι έβρισαν τον Τιμούρ και αμέσως οι ΑΘΛΗΤΙΚΟΙ μας δημοσιογράφοι το έκαναν τόσο μεγάλο θέμα για να μας πουν όλοι με την σειρά πως δεν είναι σωστό να βρίζουν κάποιον άνθρωπο! Ε, ευχαριστώ πολλά ρε γκάις! Εν το ήξερα ότι δεν είναι σωστό! Αλλά είπαμε, η ανάγκη μας να είμαστε τόσο πολιτικά ορθοί και ευπρεπείς στα μάτια των άλλων είναι πάνω από όλα! Ακόμη και απο την ίδια μας την δουλειά. Δημοσιογράφοι της φακής που αντί να ασχοληθούν με την δουλειά τους, δηλαδή το αγωνιστικό κομμάτι του παιχνιδιού, ασχολήθηκαν με το βρισίδι σαν να είναι όλοι κονωνιολόγοι ή ψυχολόγοι σε μια από τις εμπομπές του ΡΙΚ!

Καταρχάς, πέστε μου... έχει ΕΝΑΝ παίχτη ή προπονητή που δεν έχει ακούσει για την μάνα του, την αδελφή του, την ράτσα του κτλ στα γήπεδα της Κύπρου; Πέστε μου έναν! Που νόμισε πως πήγε ο Κετσπάγια; Να προσκηνήσει σε εκκλησία; Ή μήπως σε καμία τελετή βράβευσης των κατορθωμάτων του (δεν το λέω ειρωνικά); Πήγε να αγωνιστεί σε αγώνα ντέρμπι... ε, όλο και κάποιοι θα τον έβριζαν σαν αντίπαλος που είναι. Αλλού τον πονούσε και αλλού τα έβγαλε τα νεύρα του. Κατζάμ Ανόρθωση να τρώει 4άρα τόσο εύκολα δεν είναι και λίγο για το πρεστίζ του Τιμούρ. Θα πρέπει όμως να μάθει και να χάνει ο Κετσπάγια... αυτό είναι επαγγελματισμός. Και καλά, ο Τιμούρ είναι αυτός που είναι... με τα τόσα κακά στην συμπεριφορά του και τα άλλα τόσα καλά στην αξία του σαν ποδοσφαιριστής και προπονητής. Δεν φταίει και τόσο αυτός. Τα ΜΜΕ φταίνε για όλα αυτά, που τον έχουν αππώσει τόσο πολύ που νομίζει πως η δική του συμπεριφορά περνάει στο απυρόβλητο αλλά κάποιων ανώνυμων οπαδών το αντίθετο. Τα ΜΜΕ του έδωσαν την εντύπωση πως λόγω των επιτυχιών του στην Ανόρθωση μπορεί να κάνει και να λέει οτιδήποτε χωρίς να τον κατακρίνουν. Πάντως έχουν περάσει τόσες μέρες από το παιχνίδι και ακόμη θα βγει ο ίδιος να καταδικάσει τα έκτρωπα που έγιναν μετά το παιχνίδι. Ο Τούτιτς αν μη τι άλλο, του έβαλε γυιαλιά...
Το ξαναλέω.. ο Τιμούρ είναι αυτός που είναι και δικαίωμα του. Είναι μεγάλος για τα δεδομένα της Κύπρου όσο αφορά το ποδόσφαιρο αλλά στα ίδια ακριβώς επίπεδα με τους υπόλοιπους κυπραίους όσο αφορά την κουλτούρα και την νοοτροπία του. Εγώ θα ήθελα να ρωτήσω όλους αυτούς τους δημοσιογράφους της φακής, ειδικά της Λουμιέρ, το εξής:

Η μάνα του Τιμούρ είναι καλύτερη από την μάνα του Χαραλαμπίδη, τη μάνα του Καιάφα, του Χρύση Μιχαήλ, Γαρπόζη, του Οκκά, του Σταύρου Γεωργίου, του Νίκου Νικολάου, του Γιωργαλλίδη και άλλων τόσων που άκουσαν για την μάνα τους στα γήπεδα μας; Αν όχι, τότε γιατί δεν το κάνετε μέγα θέμα όταν βρίζεται η μάνα αυτών των παιχτών και τόσων άλλων; Γιατί δηλαδή η μάνα του Τιμούρ έχει μεγαλύτερη αξία από τις άλλες μάνες; Επειδή είναι η μάνα του Τιμούρ;;; Αντε χ.... μας ρε καραγκιόζηδες. Σας έφαγε ο ευπρεπισμός. Εγώ εκείνο που ξέρω είναι πως οι πάιχτες, οι ποδοσφαιριστές που είναι και μικρότεροι σε ηλικία από τον Τιμούρ ΕΜΑΘΑΝ να μην λαμβάνουν υπόψην αυτές τις βρισιές και να μην βγαίνουν στις τηλεοράσεις να ΚΛΑΙΝΕ και να ανταποδίδουν τις βρισίες για να τους πείτε εσείς οι ευπρεπείς δημοσιογραφίσκοι "μάνα μου ρε".
Και αν ο Τιμούρ προσέφερε τα μέγιστυα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο, που έτσι πιστεύω και εγώ, προσέφερε και κάτι άλλο... την δημόσια βρισιά μπροστά στον φακό και την προβολή της από τα ΜΜΕ σαν ορθή αντίδραση!

Έχουμε μέλλον...

Στο ίδιο έργο θεατές...

- Και είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι... πότε οι γνωστοί-άγνωστοι, υπέρμαχοι της Ελληνικής μας ταυτότητας αλλά ταυτόχρονα και υποστηρικτές της διχοτόμησης "σαν δεύτερη καλύτερη λύση"(!), θα ανοίξουν το στόμα τους; Υποψιαζόμουνα δηλαδή πως οργανόνονται να δώσουν την γνωστή παράφωνη παράσταση όλοι μαζί, και να που έγινε έτσι.

- Πάνω από όλους και όλα όμως, δύο πράγματα με έκαναν να γελάσω πολύ. Ο Νικόλας, ο πληρεξούσιος του αποτυχημένου τέως και η Σημερινή, η αποτυχημένη προεκλογικά φυλλάδα.

- Ο Νικόλας λοιπόν, που να μιλήσει δεν ξέρει, είπε τα γνωστά περί απαράδεκτων υποχωρήσεων του προέδρου, με αφορμή την αλήθεια που είπε ο δεύτερος για παραμονή 50.000 εποίκων. Είπε επίσης ότι κανείς προηγούμενος πρόεδρος δεν έκανε παρόμοιες δεσμεύσεις ή δηλώσεις. Μάλλον όμως αγνοεί τα μασκαραλίκια που έκανε ο ντάντυ του από το 2003. Στις 18 Φεβρουαρίου λοιπόν ο αποτυχημένος τέως, με γραπτή δήλωση του στον Κόφι Ανάν, αποδεχόμενος το σχέδιο Αναν-3, αποδέκτηκε την παραμονή αριθμών εποίκων. Στο Μπούργκενστοκ, φρόντισε να γίνει και πιο ξεκάθαρος! Στις 30 Μαρτίου 2004, μια μέρα πριν τα τουμπάρει όλα με τον συναγωνιστή του Σερντάρ Ντενκτάς, πάλι γραπτώς, σε μακροσκελή επιστολή του στον Κόφι Ανάν, έγραψε κατά λέξη:

"«Ο κατάλογος των Τούρκων και των Ελλήνων που θα απαιτήσουν κυπριακή υπηκοότητα δεν θα πρέπει να αριθμεί περισσότερο από 30 χιλιάδες, εκπληρώνοντας τα κριτήρια που προβλέπονται στο Σχέδιο Ανάν... επιπροσθέτως οι έποικοι που έχουν παντρευτεί Τουρκοκύπριες και οι απόγονοί τους - υπολογιζόμενοι σε 15 χιλιάδες - ενδεχομένως να γίνουν πολίτες ανεβάζοντας έτσι τον αριθμό ΑΝΩ των 45 χιλιάδων. ...επιπροσθέτως, όχι περισσότερο από 5% θα πρέπει να καθοριστεί να παραμείνουν έχοντας μόνιμη κατοικία. Η αναλογία 5% θα πρέπει να καθοριστεί βάσει του αριθμού των προσώπων που είναι μόνο πολίτες της Κύπρου και όχι διπλής υπηκοότητας».

Τώρα, αν ο τέως μειοδότησε ή όχι, είναι κάτι που ο καθένας μας θα το κρίνει με τα δικά του κριτήρια. Το θέμα είναι πως μπορεί ο υιος να έρχεται να κατηγορεί τον πρόεδρο μας για αποδοχή παράδεκτων τουρκικών θέσεων... Εγώ πάντως γέλασα πολύ. Να'ναι καλά και η "Αλήθεια" που μας τα υπενθυμίζει, την ίδια ώρα που το ΑΚΕΛ και η Χαραυγούλα διαμαρτύρονται κρατώντας χαμηλούς τόνους αντί να κατακεραυνώσουν το... άξια εκλελεγμένο στέλεχος του ΔΗΚΟ.

- Αλλά και η Σημερινή, πλάκα πολλή σας λέω. Με αφορμή την εγκύκλιο για προώθηση της ειρηνικής συμβίωσης με τους ΤΚ, πήρε μπρος. Δημοσιεύει άρθρα περί γενίτσαρων, περί προδοτών και όλες τις συναφείς μπούρδες, παρόμοιες με τα γνωστά ατεκμηρίωτα δημοσιεύματα του 2004 περί πληρωμένων στελεχών του ΔΗΣΥ και εξογορά συνειδήσεων πολιτών για να στηρίξουν το -όντως άδικο- σχέδιο Ανάν. Σκεφτείτε μόνο ότι η Σημερινή άκουσε την λέξη "ειρηνική συμβίωση" και έπαθε αμοκ. Καλά, τι λύση θέλει, αν θέλει, η Σημερινή; Μια λύση στην οποία ΔΕΝ θα ζούμε ειρηνικά μαζί με τους ΤΚς; Είναι για γέλια η κατάσταση τους. Και για να δείτε δημοσιογραφία της φακής... ακόμη ούτε αλλαγές έγιναν στα βιβλία, ακόμη ούτε δόθηκαν οδηγίες πως θα προωθηθεί αυτή η εγκύκλιος, ακόμη δεν συμφωνήθηκε τίποτε πέραν της ιδέας για αυτή την ριζοσπαστική απόφαση του υπουργού και φωνασκεί για δήθεν ανθελληνισμό και άλλα κουρουφέξαλα. Δηλαδή πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά μας με μίσος για το σύνοικο στοιχείο; Έτσι είναι οι σωστοί Έλληνες; Αχ... να δούμε πότε θα ξεπεράσει το κόμπλεξ καταγωγής της αυτή η εφημερίδα...

- Και καλά, η φυλλάδα αυτή ακολουθεί πιστά μια γραμμή και δικαίωμα της. Για τον ΔΗΣΥ τί να πει κανείς όμως; ΜΕΓΑΛΗ απογοήτευση η στάση του. Προσπαθεί από τη μια να μην διαφωνήσει με τον υπουργό (που δεν διαφωνεί έτσι κι αλλιώς), αλλά από την άλλην δεν θέλει και να δυσαρεστήσει την μερίδα εκείνη των σκληροπυρηνικών του οπαδών, που υποστηρίζουν πολύ ακραίες θέσεις. Σου λέει, είδαν και έπαθαν εκεί στον ΔΗΣΥ να τους επαναπατρίσουν από το Ευρωκοκό, θα τους χάσουν τώρα πάλι; Ας το παίξουμε λίγο έτσι και λίγο αλλιώς να μην δυσαρεστήσουμε κανέναν. Κι όμως, να είναι σίγουροι εκεί στον ΔΗΣΥ πως δεν είναι καθόλοι λίγοι οι μετριοπαθείς υποστηρικτές του (αλλά και άλλοι που δεν πρόσκεινται στο κόμμα αλλά τρέφουν μια συμπάθεια για την μετριοπάθεια της πολιτικής του των τελευταίων χρόνων) που μπροστά στην μεγάλη πρόκληση της ΤΟΛΜΗΣ που έδειξε ο υπουργός Παιδείας και η κυβέρνηση για μια τέτοια ριζοσπαστική και πρωτοποριακή αλλαγή, είδαν την παράταξη να στρουθοκαμηλίζει και να προσπαθεί να διαφυλάξει τα κομματικά της συμφέροντα. Κρίμα πάντως...

- Πάντως όσο αφορά το άλλο θέμα που ταλανίζει τον υπουργό παιδείας, δηλαδή την αλλαγή των βιβλίων ιστορίας, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Άλλο πράγμα είναι να αλλάξεις τα βιβλία και να γράφεις την δική σου βερσιόν για το τι έγινε και άλλο πράγμα απλά να προσθέσεις στοιχεία που -τόσο βολικά- θέλουμε να αποφεύγουμε για να μην μας πληγώνουν τα λάθη μας. Δηλαδή, αν μείνει η ιστορία της ΕΟΚΑ όπως είναι χωρίς να επικεντρώνεται κανείς και στην "άλλη", σκοτεινή πλευρά κάποιων συγκεκριμένων λίγων ατόμων που αμαύρωσαν τον αγώνα, η εισβολή, η κατοχή και προστεθούν άλλα πράγματα όπως η δράση της ΕΟΚΑ Β, τα γεγονότα του 63-64, του 67 και άλλα, πάλι αλλαγή δεν είναι; Ε, τί ενοχλεί κάποιους τόσο πολύ δηλαδή; Μήπως η ιστορία της Κύπρου τελειώνει το 1960, με την εισβολή να είναι το μόνο γεγονός που αξίζει αναφοράς μετά από την ανεξαρτησία; Πότε επιτέλους θα μάθουμε από τα λάθη μας; Πότε επιτέλους θα δούμε στον καθρέφτη τον πραγματικό μας εαυτό και να τολμήσουμε να τον κριτικάρουμε και λίγο; Όχι γιατί μας αρέσει να είμαστε μαζόχες, αλλά γιατί ΠΡΕΠΕΙ να μάθουμε από τα λάθη μας. Και σε ένα τόπο όπως την Κύπρο όπου η ατιμωρησία είναι κύριο χαρακτηριστικό, τουλάχιστον να κάνουμε λίγη κριτική... λίγη! Σε άλλες χώρες, Ευρωπαϊκές, δεν θα έμεναν στην κριτική αλλά θα γέμιζαν και οι φυλακές... εμείς ούτε καν λίγη (αυτο)κριτική δεν μπορούμε να κάνουμε.

- Αλλά το άλλο, το καλύτερο; Πήγε η ακαδημία ποδοσφαίρου της ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ στα κατεχόμενα να παίξει ποδόσφαιρο και -ποιά άλλη;- η Σημερινή, το έκανε και είδηση. Την ώρα λέει - η φυλλάδα- που η ΦΙΦΑ δεν αναγνωρίζει την ομοσπονδία ποδοσφαίρου των ΤΚ, πάει η ΑΕΛ να παίξει μαζί τους... Είναι για κλάματα αυτός που έγραψε κάτι τέτοιο και πραγματικά είμαι και πολύ καλός μαζί του! Κοιτάξτε πως μεταφράζει ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ αυτή η φυλλάδα το γεγονός πως παιδαρέλια, μωρά, πήγαν στα κατεχόμενα, στον τόπο τους δηλαδή, να παίξουν το αγαπημένο τους παιχνίδι-άθλημα με ΤΚς με τους οποίους μοιράζονται το ίδιο μεράκι, το ποδόσφαιρο. Μια κίνηση από τις ακαδημίες της ΑΕΛ που θα έπρεπε να τύχει θετικότατης προβολής, η φυλλάδα αυτή και ένας άλλος Αελίστας -κατά τα άλλα- εκφωνητής ραδιοφώνου, την καταδικάζουν! Ακόμη λίγο θα πουν στα μωρά αυτά ότι είναι και προδότες και ότι τα πήραν και αυτοί από τους Αμερικάνους! Έλεος πλέον... ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΑΣ φίλοι μου. Μια ειρηνική, συμβολική κίνηση μιας ακαδημίας ποδοσφαίρου που βοηθά με τον τρόπο που μπορεί και ξέρει (με τον αθλητισμό δηλαδή) την ειρηνική συνύπαρξη και άμιλλα να αντιμετωπίζεται με τόση κριτική. Και η κατάντια είναι πιο γενική από ότι νομίζουν κάποιοι. Ο,τιδήποτε που έχει να κάνει με την επαναπροσέγγιση, την αλληλοκατανόηση, όποιοδήποτε κοινό βήμα προς τα εμπρός, κατακεραυνώνεται από τους ίδιους πάντα απορρηπτικούς κύκλους, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να μην χάσουν την θέση τους στην ΕΚ ελίτ, μέσω μιας λύσης στα πλάισια της οποίας δεν θα μπορούν πλέον να κόβουν και να ράβουν όπως θέλουν και όποιον θέλουν... Εγώ δίνω τα συγχαρητήρια μου στις ακαδημίες της ΑΕΛ και μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλες όμάδες το παράδειγμα της. Διότι το θέμα δεν είναι καν πολιτικό, αν το δει κανείς χωρίς φανατισμό. Είναι καθαρά αθλητικό με ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ προεκτάσεις και όχι πολιτικές...

- Αυτό το παρασκευοσαββατοκυριακοδεύτερο, έχουμε και την 2η αγωνιστική στο πρωτάθλημα μας. Ένα πρωτάθλημα που πολύ σύντομα ίσως να αλλάξει... μιας και η ΤΚ "ομοσπονδία" δέχθηκε επιτέλους να ενταχθεί στην ΚΟΠ... ίσως τελικά ο αθλητισμός να δείχνει τον δρόμο; Θα δείξει!

- Αυτά για σήμερα... περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει και με τις συνομιλίες. Πόσους καφέδες θα πιούνε οι δύο τους, πόσο κουτσομπολιό θα κάνουν και πότε θα τα τσουγκρίσουν και να αρχίσουν τους καυγάδες. Πάντως ένα πράγμα είναι το σίγουρο... αν ο Τάσσος ήτανε εκεί στην θέση του Δημήτρη, θα προτιμούσε να συνομιλά με τον Σερντάρ Ντενκτάς και όχι με τον Μεχμέτ Αλί. Αυτό είναι και το μεγαλύερο ίσως κύστημα του Νικόλα... αλλά απ'εν μπορεί να δέρει τον γάρον, δέρνει το σαμάριν".

Το προδοτικό φαγητό του Βορρά

Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε μπει σε συζητήσεις για την ..."προδοτική" πράξη κάποιων που πάνε στα κατεχόμενα και τρώνε σε ταβέρνες και εστιατόρια. Εγώ, σαν προδότης που είμαι, το έχω κάνει αρκετές φορές και μάλιστα είμαι και ξεδιάντρωπος γιατί ποτέ δεν το μετάνιωσα ή ένιωσα άσχημα!

Σοβαρά τώρα... ειλικρινά δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην πηγαίνω στα κατεχόμενα. Ναί, μαλακία μεγάλη που πρέπει να δείξουμε ταυτότητα για να διακινηθούμε στην ίδια μας τη χώρα αλλά υπάρχουν κάποιες πραγματικότητες που ελπίζουμε σύντομα να αλλάξουν. Αυτό όμως δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο να γνωρίσω την χώρα μου. Διότι κι ο Βορράς χώρα μου είναι. Πως γίνεται να φωνάζω από μικρό παιδί πως εκείνοι οι τόποι μου ανήκουν άμα τώρα που μπορώ να τους γνωρίσω δεν το κάνω;

Όσο για το ...προδοτικό φαγητό του Βορρά, ακόμη αδυνατώ να κατανοήσω τη λογική όλων αυτών που διαμαρτύρονται. Δηλαδή τι διαφορά έχει για μένα αν πάω στον Κωστή και δώσω 20 λίρες για ένα πιάτο φαΐ από το να πάω στον Χασάν και να δώσω 10 λίρες; Καμία. Η μόνη ίσως διαφορά είναι στην τιμή και στην εκτίμηση. Εδώ στις ελεύθερες περιοχές, όπου πας σε κλέβουν. Για μια σαλάτα θες 7 λίρες, για ένα πιάτο κοτόπουλο στη σχάρα θες 10 και αν σου βάλουν και καμιά σάλτσα από πάνω θα σου ζητήσουν 15 λίρες! 'Ασε που στα κατεχόμενα παραγγέλνω τα φαγητό στα... ΕΛΛΗΝΙΚΑ ενώ στη Λευκωσία ή στη Λεμεσό πρέπει να παραγγείλω στα Αγγλικά διότι η σερβιτόρα δεν ξέρει 3 λέξεις ελληνικά. Και άστε που όταν φύγω από την ταβέρνα στα κατεχόμενα, με αποχαιρετούν με ένα χαμόγελο και ένα ευχαριστώ, ενώ στις ελεύθερες περιοχές δεν παίρνω ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Και ειλικρινά... ποτέ δεν μου έτυχε να πάω σε εστιατόριο με παρέα και να νιώσω περισσότερο ευπρόσδεκτος από όσο ένιωσα σε εκείνο το εστιατόριο εκεί στην Αγιά Σοφιά όταν ο τουρκοκύριος σερβιτόρος έφτιαξε ένα τριαντάφυλλο από χαρτοπετσέτα και το χάρισε στην κοπέλα της παρέας μας. Πουθενά σχεδόν δεν πάω κάπου και να μην χρειαστεί να μιλήσω αγγλικά. Πάς στη Λευκωσία, πρέπει να μιλήσεις αγγλικά. Πας στη Λεμεσό, αγγλικά ή ρωσικά. Πας στο Καραβοστάσι, στη Κερύνεια, στη κατεχόμενη Λευκωσία, στο Μπογάζι και επιτέλους βρίσκεις σερβιτόρους να σου μιλάνε στα Κυπριακά, όχι με το γνωστό ψυχρό ύφος μιας ξένης σερβιτόρας αλλά με το πιο μεγάλο χαμόγελο.

Οπόταν, γιατί να μην πηγαίνω; Ή μάλλον, γιατί να πηγαίνω μόνο στην ελεύθερη κύπρο για φαγητό; Για να με κλέβουνε για ένα πιάτο φαγητό; Για να με αναγκάζουν να μιλώ στα αγγλικά; Ή για να έχω να λέω πως είμαι πατριώτης της φακής;

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Προτιμώ ένα νοστιμότατο εκμέκ κατεΐφ !!!

Βρες την διαφορά

ΑΝΤ1: Δύο συμπατριώτες μας Ελληνοκύπριοι και δύο Τουρκοκύπριοι βρήκαν φρικτό θάνατο στην Αυστραλία...

Ράδιο Άστρα: Τέσσερεις Κύπριοι συμπατριώτες μας βρήκαν τραγικό θάνατο στην Αυστραλία. Πρόκειται για δύο Ελληνοκύπριους και δύο Τουρκοκύπριους...

Αντικατοχικός "εμφύλιος" - οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας!

Προχθές είχαμε την επέτειο της ανακήρυξης του ψευδοκράτους από τον Ντενκτάς. Πιο μαζικά από ποτέ, με παρουσία 20 και πλέον αντιπροσώπων από τρίτες χώρες το κατοχικό καθεστώς γιόρτασε την διχοτομική πολιτική της Τουρκίας. Για ακόμη ένα χρόνο, το μαχαίρι που μας μοίρασε στα δύο μπήκε πιο βαθιά και οι πληγές ακόμη παραμένουν ανοικτές.
Χθες όμως, δεχτήκαμε και ένα δεύτερο κτύπημα. Μια δεύτερη μαχαιριά. Όχι από Τούρκους, ούτε από τους "εχθρούς" ξένους... αλλά από τα ίδια τα παιδιά μας, τους μαθητές μας.
Στη Λεμεσό, στην αντικατοχική εκδήλωση των μαθητών και φοιτητών, είχαμε συμπλοκές, γρονθοκοπήματα και διάφορα εξευτελιστικά. Ούτε να καταδικάσουμε την εισβολή δεν μπορούμε μαζί. Ούτε να ενώσουμε τις φωνές μας εναντίων της κατοχής δεν μπορούμε μαζί.

ΓΙΑΤΙ;
ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΥΣΗ ΑΜΑ ΜΑΖΙ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ;
ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ Τουρκοκύπριους ΑΜΑ ΜΑΖΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ;

Στα νιάτα μας ίσως τελικά αναβιώνει ο παλαιότερος διχασμός και αντιπαλότητα που για τόσα χρόνια καταφέραμε τουλάχιστον να κρατήσουμε σε χαμηλούς τόνους. Τώρα, όλα αυτά τα καταπιεσμένα αισθήματα φαίνεται πως βγαίνουν στην επιφάνεια. Από μαθητές των 18 και 2ο και 22 ετών. Αλήθεια, τι ξέρουν τα παιδιά αυτά από ιστορία της Κύπρου; Πόσοι από αυτούς έχουν ανοίξει κανένα βιβλίο να μάθουν τι πραγματικά έγινε; Απλά όλοι τους ξέρουν ότι τους έχουν μάθει από το σπίτι. Αν ο μπαμπάς είναι αριστερός, θα τους έχει μάθει πως οι δεξιοί είναι όλοι πραξικοπηματίες, ΕΟΚΑΒτζήδες, δολοφόνοι, αυτοί που φταίνε για την καταστροφή της Κύπρου, πως σκότωναν αριστερούς τον καιρό την ΕΟΚΑ κτλ. Αν είναι δεξιός ο μπαμπάς θα τους έχει μάθει πως όλοι οι Ακελικοί είναι τουρκόφιλοι, μόνο αυτοί πρόδωσαν την ΕΟΚΑ, συνεργάζονταν με τους Άγγλους, μισούν την Ελλάδα και την Ελληνική σημαία, θέλουν να φέρουν πίσω τον κομμουνισμό κτλ. Από μικρά μωρά μαθαίνουν να μισούν και όχι να σέβονται την αντίθετη άποψη. Μαθαίνουν να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος φταίει. Δεν μαθαίνουν πως οι πρόσφυγες, οι νεκροί και οι πληγωμένοι του πολέμου δεν έχουν κόμματα, δεν έχουν εθνικότητα, δεν έχουν ιδεολογίες. Το μόνο που έχουν είναι την ίδια καταγωγή και πατρίδα! Τον ίδιο πόνο, τα ίδια αισθήματα αδικίας και τα ίδια ΓΙΑΤΙ. Μαθαίνουν μόνο να αντιπαλεύονται ακόμη και σε εκδηλώσεις σαν την χθεσινή που θα έπρεπε με μια δυνατή, ενωμένη φωνή να φωνάξουν και να σμίξουν την αδικία που τους πνίγει ενάντια στην τουρκική πολιτική. ΑΣΥΚΩΤΗ ευθύνη φέρουν για όλα αυτά οι εν ενεργεία μέχρι σήμερα πολιτικοί του '60, οι ακολουθείς τους, οι προηγούμενες κυβερνήσεις και πρόεδροι αλλά και τα δύο μεγάλα κόμματα, που για να μαντρώνουν οπαδούς τους γέμιζαν με μίσος για το αντίπαλο δέος. Δαιμονοποιούσαν το "αντίπαλο" κόμμα για τόσα χρόνια, με τόση συνέπεια και φανατισμό που λογικά δεν θα έπρεπε να ξενίζει κανέναν μας τα όσα έγιναν χτες. (δεν αναφέρομαι στο ΔΗΚΟ και στην ΕΔΕΚ που ανάλογα με την καρέκλα γίνονται μπλε ή κόκκινοι)
Δεν θέλει και πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς γιατί τα σημερινά παιδιά εξωτερικεύουν αυτό το αίσθημα μίσους που έχουν οι δύο αυτές παρατάξεις, η μια για την άλλη (δεξιά και αριστερά, όχι μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα). Μετά από πολλά χρόνια, μπροστά σε ακόμη μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας, φανήκαμε ΑΝΙΚΑΝΟΙ. Πάλι. Ο κόσμος μοιράστηκε σε προδότες και πατριώτες, ακόμη μια φορά. Όπως και το 1955. Όπως και το 1974. Έτσι και το 2004. Αυτή τη φορά για να εξυπηρετηθούν οι προεδρικές βλέψεις και οράματα του 75χρονου προέδρου μας. Ενός προέδρου που τον καιρό των σκληρών θέσεων και σκληρών πολιτικών δολοφονιών υπήρξε υπέρμαχος της διχόνοιας, ζητούσε να μην γίνονται μνημόσυνα για τους δολοφονηθέντες πολίτες (δεξιούς και αριστερούς) και διαλαλούσε πως τους άξιζε. Ενός προέδρου που με την περιρρέουσα του ατμόσφαιρα το 2004 πλήγωσε τόσο πολύ τον κόσμο μας, που δύσκολα θα μπορέσει να ξεχαστεί. Δίδαξε στη νεολαία μας πως η διαφορετική άποψη είναι καταδικαστέα, είναι προδοτική, είναι ξενόφερτη. Καθημερινά αναφέρονται στους ξένους ονομάζοντας τους εχθρούς, εξισώνουν την διαλλακτικότητα με την ολίσθηση, ο ρατσισμός πως οτιδήποτε διαφορετικό και ξένο έγινε τρόπος ζωής, η λέξη επανένωση έγινε συνώνυμο της προδοσίας, η λέξη ΟΧΙ έγινε συνώνυμο του πατριωτισμού και η λέξη ΝΑΙ της τουρκολαγνίας.

Μέσα σε όλο αυτό λοιπόν το αλαλούμ που καθιερώνει για κομματικούς σκοπούς η παρούσα κυβέρνηση με πρωτοστάτη τον πρόεδρο της δημοκρατίας, το ΔΗΚΟ και τον πρόεδρο του, το ακροδεξιό Ευρωκό και την παραπαίουσα ΕΔΕΚ, τα νιάτα μας δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστα. Άλλωστε είναι και η πιο ευάλωτη ομάδα πληθυσμού που μπορεί να παρασυρθεί και να αφομοιώσει τις οποιεσδήποτε θέσεις πιο εύκολα από κανέναν άλλον. Εδώ είναι που υπάρχει και η μεγάλη ευκαιρία του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ να ξεπλύνουν, όσο γίνεται, τις παλιές τους αμαρτίες και την συντήρηση της διχόνοιας που ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ τους, είτε λίγο είτε πολύ, έσπειραν. Με μια πραγματική και αδιαμφισβήτητη πατριωτική κίνηση μπορούν να αφήσουν τις ταμπέλες μακριά για λίγο και να ενεργήσουν με γνώμονα το καλό της πατρίδας. Οφείλουν να προσπαθήσουν να έρθουν κοντά και να ξαποστείλουν τον οποιοδήποτε διχαστικό πρόεδρο, διχαστικά κόμματα και διχαστικές ιδεολογίες. Τα νιάτα μας τους φωνάζουν, πιο δυνατά από ποτέ: "Τσακωνόμαστε επειδή είμαστε οπαδοί σας, επειδή έτσι μας μάθατε". Ας τους ακούσουν επιτέλους... είναι πατριωτικό καθήκον και των δύο!

Κύπρος: σάπιο μπανανόφυλλο

Δυστυχώς δικαιωθήκαμε, εμείς όλοι που μέρα νύκτα προσπαθούμε με τον δικό μας τρόπο ο καθένας να θίξουμε την σαβούρα της κοινωνίας μας. Πίσω από τους Ραδιομαραθώνιους, πίσω τα horror-style δελτία ειδήσεων μας όταν αναφέρονται σε προσωπικά δράματα πολιτών, πίσω από την ανθρωπιά που αυτοπροβάλουμε εμείς για εμας, πίσω από το "κοινωνικό" κράτος και τις αξίες που διατυμπανίζουμε πως έχουμε για να το ακούμε μόνοι μας και να κάνουμε χαρούες, ήρθε ένας ουδέτερος κριτής, η Ευρώπη, να μας ρίξει την μάσκα και να μας αναγκάσει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.
Η Κοινωνική 'Ερευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που γίνεται για όλες τις χώρες μέλη και που για πρώτη φορά συμπεριέλαβε την Κυπριακή "Δημοκρατία", μας ήρθε σαν αστραπή εν αιθρία. Μας κτύπησε κατάμουτρα και ακόμα πίνουμε Ποστάν για να μας περάσει. Φυσικά δεν άκουσα (ίσως και να κάνω λάθος εδώ, δεν ξέρω) κανένα σχόλιο από τον διαμορφωτή της κοινωνίας μας που είναι η κυβέρνηση μας, η εκκλησία μας κτλ... όπως γίνεται συνήθως με ότι δεν μας συμφέρει, το αφήνουμε να περάσει απαρατήρητο.
Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα αυτή, κατατασσόμαστε ανάμεσα στους ρατσιστικούς, καλοπερασάκηδες, αδρανής, συντηριτικούς πολίτες της ΕΕ. Μερικά από τα στοιχεία, σε αριθμούς, που ανέδειξε για εμας η έκθεση είναι τα εξής:
- 1 στους 3 Κύπριους παρακολουθεί πάνω από 3 ώρες τηλεόραση ημερησίως. Λαμβάνοντας υπόψην και την ποιότητα της τηλεόρασης μας (200 σαπουνόπερες την βδομάδα και 100 χαζοκυπριακές κ' χαζοελληνικές σειρές), καταλαβαίνουμε πως έχουμε σοβαρό πρόβλημα να ζήσουμε την ζωή μας. Αυτό μας κατατάσσει στον βυθό της κατάταξης σαν τους πιο απαθείς άνθρωπους. Μαζί με την Κύπρο, οι μόνες χώρες που έχουν τόσο ψηλά ποσοστά είναι η Βουλγαρία (αυτοί που θεωρούμε χώρκατους και έχουν συνδέσει τις γυναίκες τους μόνο με καμπαρέ) και η Αγγλία (αυτοί που όλη μέρα βρίζουμε και θεωρούμε την χειρότερη ράτσα). Να λοιπόν που έχουμε και κοινά! :)
-Οι μισοί Κύπριοι δεν διαβάζουν καθημερινά εφημερίδα. Αυτό, μαζί και με το ότι βλέπουμε τόσο πολύ τηλεόραση, καταδεικνύει πως ο σύγχρονος Κύπριος επιθυμεί να ξοδεύει τον χρόνο του. Άκρως ανησυχητικό είναι το γεγονός πως 94% των Κυπρίων θεωρούν αυτό το φαινόμενο φυσιολογικό και δεν αισθάνονται καθόλου τύψεις!
-Ποσοστό 66.7% των Κυπρίων δεν δέχονται μια γυναίκα που έχει παιδί με κάποιον άνθρωπο με τον οποίον συζεί και δεν είναι νυμφευμένη. Αυτό το ποσοστό είναι το υψηλότερο ανέμεσα στις χώρες της ΕΕ και δείχνει το πόσο συντηριτικοί είμαστε.
- 54% των Κυπρίων δηλώνει πως δεν αθλείται καθόλου ενώ μόνο το 26% δηλώνει πως αθλείται σε καθημερινή βάση. Εξ'αιτίας του γεγονότος πως η έλλειψη άσκησης είναι βασικότατος παράγοντας ανάπτυξης χρόνιων ασθενειών, η Κύπρος καταλαμβάνει την πρώτη θέση ανάμεσα στις ανάμεσα στις άλλες χώρες που είναι ευάλωτη στην ανάπτυξη αυτών των ασθενειών.
-Μόνο το 38,4% των Κυπρίων φαίνεται να αποδέχονται διαφορετικές σεξουλικότητες (ομοφυλοφιλία). Πρόκειται για ένα από τα μικρότερα ποσοστά ανέμεσα στις χώρες της ΕΕ. Χαρακτηριστικά είναι τα αποτελέσματα των Σκανδιναβικών χωρών: Δανία 88.1%, Σουηδία 86.4% και Νορβηγία 80.8%.
-Μόνο το 10% των Κυπρίων χρησιμοποιεί το διαδύκτιο καθημερινά, ενώ 7 στους 10 Κύπριους δεν το χρησιμοποιεί καθόλου (προφανώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία). Πάλι σε αντίθεση με τις Σκανδιναβικές χώρες, εκεί 1 στους 2 χρησιμοποιεί το διαδύκτιο καθημερινά.
- Σε σχέση με την κοινωνική συνοχή, οι Κύπριοι εμφανίζονται οι πιο επιφυλακτικοί με τους συμπολίτες τους. Πάλι σε αντίθεση με τις Σκανδιναβικές χώρες που παρουσιάζουν πολύ μεγάλα ποσοστά συνοχής και αλληλεγγύης, οι Κύπριοι μαζί με τους Πολωνούς, τους Βούλγαρους και τους Πορτογάλους βρίσκονται στον αντίποδα. Συγκεκριμένα φαίνεται πως οι Κύπριοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους άλλους, βλέπουν τον κόσμο με καχυποψία και βλέπουν σε όλους δόλιες προθέσεις! (αυτά που λέγαμε για το πως μας μαθαίνουν από τα δημοτικά να είμαστε ρατσιστές... να τα τώρα).
- Σε σχέση με την θρησκεία εμφανιζόμαστε να έχουμε την πιο άμεση σχέση με την θρησκεία. Απαντούμε πως είμαστε θρησκευόμενοι, με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη Πολωνία. Επίσης, είμαστε στη 2η θέση, μετά την Πολωνία, στην συχνότητα εκκλησιασμού και προσευχής. Σύμφωνα με τα υπόλοιπα στοιχεία της έκθεσης, είμαστε οι πιο υποκριτές διότι:
α. από τη μια δηλώνουμε βαθιά πίστη στην θρησκεία
β. από την άλλην δεν φαίνεται να αποτελούν βίωμα μας βασικές αρχές της θρησκείας μας, οπως η ανοχή, η αποδοχή, η αγάπη για τον πλησίον κτλ.


Τα σχόλια σας παρακαλώ!

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Μέρος Ζ (τελευταίο): Κύπρος: Προοπτικές και καθήκον για επανένωση

Στα προηγούμενα μέρη για αυτό το θέμα που μας καίει όλους, είδαμε πως ο εθνικισμός μας έφερε στην σημερινή κατάντια, μέσα από τον τρόπο που εκφράστηκε και από τις δύο κοινότητες.
Σε αυτό το τελευταίο μέρος, θα ήταν καλό να δούμε τι προοπτικές υπάρχουν στη Κύπρο πλέον για μια λύση και επανένωση. Λέγοντας το αυτό, εξυπακούεται πως πιστεύω πως υπάρχουν αυτές οι -έστω και λίγες- προοπτικές.
Καταρχάς κρίνοντας μετά από μισό περίπου αιώνα τον εθνικισμό και στις δύο κοινότητες, παρατηρούμε πως ΑΠΕΤΥΧΕ. Παρόλο που υποβόσκει μέσα σε πολύ κόσμο ακόμη, εντούτοις έχει αποτύχει να εκπληρώσει τον στόχο του. Ούτε Ένωση επιτεύχθηκε, ούτε διπλή Ένωση ή διχοτόμηση (επίσημη). Αυτό από μόνο του μπορεί να αποτελέσει σταθμό για ένα νέο ξεκίνημα ανάμεσα στις νέες γενιές του τόπου για ακολούθηση μιας διαφορετικής προσέγγισης που θα είναι ανθρωποκεντρική, κρατοκεντρική και όχι εθνοκεντρική.
Δεν είναι όμως αυτό αρκετό από μόνο του. Πρέπει οπωσδήποτε ο εθνικισμός να αποβληθεί από μέσα μας αλλά και από την πολιτική του τόπου. Δεν δύναται να πετύχει η οποιαδήποτε λύση κι αν συμφωνηθεί αν εμείς, ο κόσμος, η κοινωνία παραμείνουμε με τα ίδια μυαλά και τρόπο σκέψης. Σε αυτό φυσικά θα πρέπει να βοηθήσει ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Ένα κράτος που θα εστιάζει την πολιτική του προς όφελος όλων των πολιτών του και όχι να τους διαχωρίζει με βάση την εθνική τους καταγωγή. Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ γράφει επί του θέματος: "Γι' αυτό σε μια κοινωνία με πραγματικά ίσους πολίτες χρειάζεται ένα κράτος στη δημιουργία του οποίου δεν θα επικρατεί η αρχή του έθνους". Και έχει απόλυτο δίκαιο... η απαλλαγή από εθνοκεντρικές πολιτικές είναι απαραίτητο συστατικό στην περίπτωση της Κύπρου.
Σήμερα, οι πλείστοι πολιτικοί ηγέτες του κράτους συζητάνε για λύση Ομοσπονδίας. Δεν θα αναλύσω τι προνοεί αυτή η λύση, μιας και δεν είναι ούτε δουλειά ούτε ειδικότητα μου. Στη γενική της όμως εκδοχή, η Ομοσπονδία είναι ένας τρόπος να εξυπηρετείται η πολιτεία και το κράτος παραμένοντας ενωμένο, μέσα από μια διαδικασία αποδοχής της διαφορετικότητας των κοινοτήτων που την αποτελούν. Γι αυτό και οι λέξεις "σεβασμός", "ανοχή¨, "αμοιβαία κατανόηση" είναι λέξεις-κλειδιά για να πετύχει αυτό το σύστημα. Μια εθνοκεντρική ή εθνικιστική προσέγγιση της ομοσπονδίας θα είναι καταστροφική, καθώς ο εθνικισμός εμπεριέχει ακριβώς τις αντίθετες έννοιες με αυτές που προανέφερα Είναι φανερό λοιπόν πως ο στόχος μιας ομοσπονδίας είναι η αποτροπή της μονομερούς κυριαρχίας μια κοινότητας πάνω σε άλλη αλλά και η αποτροπή της απόσχισης ή του διαχωρισμού των κοινοτήτων που αποτελούν την ομοσπονδία. Αυτό προσπαθούμε να επιτύχουμε τώρα στη Κύπρο. Δυστυχώς οι πολέμιοι της ομοσπονδίας ταυτίζονται με εθνικιστικές ιδέες και αντιλήψεις και θα πρέπει να πειστούν πως τέτοιες ιδέες σαν τις δικές τους μόνο περισσότερη καταστροφή θα μας φέρει.
Ένας οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, κρίνοντας ψύχραιμα την πορεία των δύο κοινοτήτων μέσα στην σύγχρονη ιστορία, αντιλαμβάνεται πως η προοπτική μιας ομοσπονδιακής λύσης και ομοσπονδιακής Κύπρου είναι εφικτή. Είναι εφικτή μέσα από την αποδοχή επιτέλους πως ούτε η ΤΚυπριακή ανεξαρτησία μέσω της διχοτόμησης, ούτε ένα ΕΚυπριακό εθνικό κράτος με την μέθοδο της επιβολής ή της αφομοίωσης πέτυχαν ή προσφέρουν την οποιαδήποτε ειρηνική λύση.
Η Κύπρος μπορεί να είναι ένα νησί όπου οι άνθρωποι με όλες τους τις διαφορές μπορούν να συνυπάρχουν με ζεστές σχέσεις και κατανόηση, σεβασμό, ανοχή. Μπορούν να συζήσουν σε ένα κράτος σαν ΚΥΠΡΙΟΙ, Εκύπριοι, ΤΚύπριοι, Παφίτες, Μορφίτες, Καρπασίτες και όχι σαν Έλληνες ή Τούρκοι. Φτάνει οι γέρο-εθνικιστές να μας αδειάσουν την γωνιά και να αφήσουν τις νέες γενιές να αποφασίσουν το μέλλον τους, μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη που θα τους βοηθήσει να μάθουν να σέβονται ο ένας τον άλλον και να δουλεύουν από κοινού για την πρόοδο του γεωγραφικού χώρου που ανήκουν, δηλαδή του κράτους τους, και όχι του έθνους!
Οι ερχόμενες εκλογές του Φεβράρη είναι η μεγάλη (και ίσως και η τελευταία ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ) ευκαιρία των Κυπρίων να καθορίσουν το μέλλον τους: Απόρριψη Τάσσου και ομοσπονδιακή λύση ή διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης και οριστικός διαμελισμός της χώρας.



Πηγές:
-Νιαζί Κιζιλγιουρέκ "Κύπρος: το αδιέξοδο των εθνικισμών"
-Εφημερίδες Πολίτης, Cumhuriyet, Yeniduzen, Φιλελεύθερος
-Γλαύκος Κληρίδης "Η Κατάθεση μου"
- Νιαζί Κιζιλγιουρέκ "Η Ολική Κύπρος"
- Πασχάλης Κιτρομιλίδης "Η ελληνική επανάκτηση εδαφών στην Μικρά Ασία και Κύπρο"
- Σεβγκιούλ Ουλουντάγ "Τα στρείδια που έχασαν τα μαργαριτάρια τους" - "Oysters with the missing pearls"
-Καίσαρ Μαυράτσας "Όψεις του Ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρο"

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Μέρος Ε: γιατί ο εθνικισμός φέρνει αδιέξοδα;

Που βασίζεται πραγματικά ο εθνικισμός, έτσι όπως τον βιώσαμε κι εμείς στην Κύπρο; Πολύ πιθανών η απάντηση που έρχεται αμέσως στο μυαλό μας είναι πως βασίζεται στον εθνικισμό της άλλης κοινότητας. Αυτό είναι αλήθεια, όμως είναι πολύ απλουστευμένη εξήγηση.

Ο εθνικισμός πάντα βασίζεται στον εχθρό. Στον «άλλον», ο οποίος εκπροσωπεί το κακό, το λάθος, το απορριπτέο. Ο Έρνεστ Γκέλνερ τονίζει πως αν δείχναμε την ίδια ευαισθησία που δείχνουμε προς τις πράξεις των άλλων και στις δικές μας πράξεις, ο εθνικισμός δε θα είχε καμία επιρροή. Αντί αυτού, κατασκευάζουμε αρνητικά χαρακτηριστικά τους άλλους και θετικά για εμάς. Το έθνος δημιουργεί για τα μέλη του ένα είδος ναρκισσισμού και μη ανοχής προς τον «άλλον». Μη ανοχής της διαφορετικότητας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αρέσκεται και στο να εξευτελίζει τον «άλλον» και να τον γελοιοποιεί. Δεν είναι τυχαίο που ένα έθνος απορρίπτει και απορρίπτεται από άλλα έθνη. Ο λόγος είναι ακριβός διότι ένα έθνος αναπτύσσεται μέσα από μια διαδικασία ναρκισσιστική.

Ο εθνικός ναρκισσισμός θα πρέπει να πούμε πως από τη μια νομιμοποιεί το μίσος και την απόρριψη απέναντι στους ξένους και από την άλλην αποκηρύσσει την αυτοκριτική με την υιοθέτηση και επικράτηση ενός συλλογικού τρόπου σκέψης, πνεύματος, το λεγόμενο Gemeingeist. Με αυτό ακριβώς τον τρόπο δικαιολογείται από τα μέλη του έθνους η οποιαδήποτε πράξη εθνικισμού, μέχρι και η δολοφονία, η κακοποίηση και όλες οι μορφές εγκλημάτων.

Επίσης, είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως ο εθνικισμός έχει σαν αρχή την απόρριψη όσων είναι διαφορετικοί, δηλαδή του περισσότερου κόσμου, την πλειονότητας της ανθρωπότητας. Ξεκινώντας από τη θρησκεία, τη γλώσσα, τη φυλή και μυθολογικά στοιχεία φτάνει στο σύνθημα «εστία-πατρίς» και μετά φτάνει στο «κοινό αίμα». Παρόμοιο φαινόμενο εθνικισμού που βιώσαμε και βιώνουμε τόσο σε Κύπρο όσο και σε Ελλάδα είναι τα συνθήματα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και «Πας μη Ελλην βάρβαρος».

Οι συνέπειες του εθνικισμού είναι καταστροφικές. Μέσα σε μόνο διακόσια χρόνια που έχει αναπτυχθεί ο εθνικισμός γέμισαν τα νεκροταφεία του κόσμου με εκατομμύρια νεκρούς. Παρόλα αυτά όμως, οι εθνικιστές θεωρούν αυτά τα θύματα σαν «δικαιολογημένο» φαινόμενο και νομιμοποιούν τις πράξεις τους. Στην Κύπρο τέτοια παραδείγματα υπάρχουν άπειρα για ένα τόσο μικρό τόπο. Εθνικιστές και από τις δύο κοινότητες όχι μόνο δεν πλήρωσαν για τα εγκλήματα τους, αλλά βραβεύτηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις σαν ήρωες που έκαναν το εθνικό τους καθήκον. Αλήθεια, ποιος πλήρωσε για τις σφαγές Ελληνοκυπρίων στον Κοντεμένο το 1957; Ποιος πλήρωσε για τις σφαγές στην Άχνα το 1974; Για τις σφαγές στο Παλαίκυθρο; Στην Γιαλούσα; Στη Βώνη; Στο οδόφραγμα Δερύνειας; Είναι γνωστοί στα κατεχόμενα οι δολοφόνοι. Κι όμως, κανείς δεν πλήρωσε. Ή ποιος πλήρωσε ποτέ για τις σφαγές Τουρκοκυπρίων στην Τόχνη; Για τις σφαγές στη Κοφίνου; Για τις σφαγές στη Γεράσα; Για τα αίσχη του τριγώνου Μάθαρα-Αλόα-Σανταλάρη; ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΙ οι εγκληματίες και στις δύο κοινότητες. Δεν έχουν πεθάνει. Όμως κανείς τους ποτέ δεν τιμωρήθηκε. Είναι ήρωες και ζουν με περηφάνια διότι έφεραν εις πέρας το εθνικό τους καθήκον. Και είναι άξιο απορίας, ποιο ήταν το εθνικό τους καθήκον, ειδικά αυτών των τεράτων της ΕΟΚΑ Β από γειτονικό χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου που έσφαξαν 124 γυναικόπαιδα στα τρία τουρκικά χωριά, την 14η Αυγούστου 1974; Που για 3 ημερόνυχτα βίαζαν γυναίκες και νεαρά κορίτσια, κι όταν έγινε η 2^η εισβολή αντί να πάνε να πολεμήσουν τον Τούρκο εισβολέα, σκότωσαν εν ψυχρώ, μετά έκαψαν, αποκεφάλισαν και πολτοποίησαν τα 124 θύματα τους με τρακτέρ, θάβοντας τους εν τέλει στον σκουπιδότοπο των χωριών αυτών;

Τα φαινόμενα αυτά, με αποτρόπαια εγκλήματα που προέρχονται από εθνικιστικά πάθη, δεν είναι φυσικά Κυπριακό χαρακτηριστικό μόνο. Εκτός από τον Χίτλερ και άλλους εθνικιστές που θα μείνουν αξέχαστοι για την κτηνωδία τους, υπάρχουν κι άλλοι. Παράδειγμα ο Φράνιο Τουτσμαν, πρόεδρος της Κροατίας, όταν έφυγε από την Γιουγκοσλαβία. Ο Τούτζμαν θεωρεί την γενοκτονία σαν αποδεκτή διαδικασία για εθνική κυριαρχία. Συγκεκριμένα είπε «Η ιστορία είναι γεμάτη από «τελικές λύσεις» για εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές ομάδες που είναι ανεπιθύμητες. Σε αυτή τη διαδικασία, την αναζήτηση δηλαδή τελικών λύσεων, η εκδίωξη και η καταστροφή είναι μέρος της Ιστορίας». Στενός συνεργάτης του Τούτζμαν, συμπληρώνει πως «Στους Σέρβους της Κροατίας έπρεπε να είχαμε υποσχεθεί πολιτιστική αυτονομία και πολιτικά δικαιώματα. Αργήσαμε. Ο Τούτζμαν επέμενε ότι όλοι οι Σέρβοι έπρεπε να ορκιστούν νομιμοφροσύνη στο κροατικό έθνος, κάτι που έδιδε αφορμές τους Σέρβους εθνικιστές και στον Μιλόσεβιτς να μας κατηγορούν σαν φασίστες και να δικαιολογούν τα δικά τους εγκλήματα». Ο Σερβοβόσνιος φυγάς εθνικιστής Κάρατζις το 1993 είπε σε συνέντευξη του πως «ο καθένας υποψιάζεται ότι η άλλη πλευρά σκέφτεται να κάνει κάτι, γι αυτό, για να εμποδίσει να τους συμβεί κάτι κακό, το κάνουν οι ίδιοι πρώτα στην άλλη πλευρά. Αυτό είναι που δημιουργεί τα γεγονότα. Έτσι είναι η φύση της βίας και του χάους. Είναι η έξαρση του παραλογισμού.»

Άλλο παράδειγμα, σύγχρονο, είναι το γεγονός πως ένας άνθρωπος με Γερμανική καταγωγή θεωρείται Γερμανός και μόλις φτάσει εντός των συνόρων της Γερμανίας έχει όλα τα δικαιώματα που έχουν οι υπόλοιποι γερμανοί. Αντίθετα με αυτόν, ένας μετανάστης που μπορεί να ζει και να εργάζεται και να φορολογείται στην Γερμανία πάνω από 20 χρόνια, ουδέποτε θα έχει τα ίδια δικαιώματα. Επίσης, όταν κάποιος που ζει στη Δ. Θράκη περιγράφει τον εαυτό του ως τούρκο, πανικοβάλλεται ο Ελληνισμός ολόκληρος. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ένας έλληνας πει πως νιώθει Έλληνας, αυτό γίνεται αντιληπτό σαν απειλή για την τουρκική οντότητα.

Στο επόμενο μέρος και τελευταίο: «Κύπρος: Προοπτικές και καθήκον για επανένωση»

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Μέρος Δ: ο εθνικισμός ανάμεσα στην ΤΚ κοινότητα

Ανέκαθεν η πολιτική της Τουρκίας και των ΤΚ ηγετών ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου και η διπλή ένωση. Όπως έχω ξαναγράψει αυτή η πολιτική βρήκε ανταπόκριση ανάμεσα στον ΤΚ πληθυσμό κυρίως λόγω της στάσης της πολιτικής των ΕΚ, που τους ήθελε στο νησί σαν πολίτες διακοσμητικού χαρακτήρα. Μετά τον αμοιβαίο συμβιβασμό του 1959, ακολούθησε η ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως τους ΕΚ, οι ΤΚ είδαν την ανεξαρτησία σαν ένα βήμα προς την οριστική διχοτόμηση του νησιού.

Η πολιτική της διχοτόμησης, που είχε σαν βάση της την άνιση ανάπτυξη των δύο κοινοτήτων, κυρίως οικονομικά, αλλά και την στάση των ΕΚ που απέκλειαν συνεργασία με τους ΤΚ, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με την προσπάθεια δημιουργίας ξεχωριστής ΤΚ οικονομίας. Ο Ντενκτάς σε βιβλίο του γράφει «Την περίοδο 1958-1960 αρχίσαμε την εκστρατεία «από Τούρκο σε Τούρκο». Αυτό επηρέασε τους Ρωμιούς που δεν ήθελαν να χάσουν μια αγορά 100 και πλέον χιλιάδων ανθρώπων. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια νέα τουρκική αγορά, με τούρκους εισαγωγείς και εξαγωγείς. Ο Τούρκος ήταν υποχρεωμένος να μην αγοράσει τίποτε από Ρωμιό ή Αρμένη».

Παρόλο που η προσπάθεια αυτή του Ντενκτάς συνεχίστηκε και μετά την ανεξαρτησία, κατέρρευσε διότι όλες οι αντιπροσωπίες προϊόντων ήρθαν στα χέρια των ΕΚ. Αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτής ήταν η συνέχιση της ανισότητας μεταξύ ΕΚ και ΤΚ, κάτι που σε συνδυασμό με το εθνικιστικό πάθος των ΕΚ, έκανε την ιδέα της διχοτόμησης να φαίνεται σαν μια καλή λύση. Αυτή την εθνικιστική προσέγγιση των γεγονότων υιοθετούσε και η ΤΜΤ, η παράνομη οργάνωση του ΝΤενκτας που σκοπό είχε να εκπληρωθεί η πολιτική της Άγκυρας στο νησί, δηλαδή ο διαχωρισμός των 2 κοινοτήτων και η διχοτόμηση.

Ο Αϊντίν Σαμίογλου, ανώτερο στέλεχος της ΤΜΤ έγραψε: «Παρά την ίδρυση της Κ.Δ, οι Έλληνες φρόντισα να κρατήσουν ζωντανό το έργο της Ένωσης. Αυτό έκανε πιο εύκολο για μας την διατήρηση του ιδανικού της Διχοτόμησης ανάμεσα στους ΤΚ. Η χρησιμοποίησης οποιασδήποτε ευκαιρίας για την επίτευξη της διχοτόμησης μετατράπηκε σε φυσιολογικό καθήκον για την ΤΜΤ».

Στις σελίδες 499-505 του βιβλίου «Η κατάθεση μου», του Γλαύκου Κληρίδη, ο Κληρίδης παρουσιάζει έγγραφο-ντοκουμέντο που δείχνει την στάση της ΤΚ ηγεσίας απέναντι στην ανεξαρτησία αλλά και την εθνικιστική προσέγγιση της ενάντια στην ιδέα συνύπαρξης ΕΚ και ΤΚ. Στο έγγραφο αυτό αποτυπώνεται χαρακτηριστικά η στάση της ΤΚ ηγεσίας: «Αν μας έλεγαν πως η ανεξαρτησία είναι τελική λύση και όχι προσωρινή, δε θα την αποδεχόμασταν και θα δίναμε συνέχεια στις δικοινοτικές ταραχές για να φέρουμε αντιμέτωπο τον ΟΗΕ που έλεγε πως η διχοτόμηση δεν είναι λύση». Στη συνέχεια αναφέρονται και οι λόγοι που δεν ήταν αποδεκτή η ανεξαρτησία για την Τουρκία και την ΤΚ ηγεσία. «1. Το τουρκικό στοιχείο που ήδη είναι ανίσχυρο, είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί κάτω από αυτό το καθεστώς. 2. Η ιδέα της ενοποίησης των δύο κοινοτήτων το πλαίσιο του κράτους, η «Κυπροποίηση των Τούρκων» δηλαδή η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συνεργασία και ανάπτυξη σχέσεων με τους ΕΚ ή η μη εναντίωση σε αυτούς, θα έχουν ως αποτέλεσμα την εξάλειψη της εθνικής υπόθεσης από τις συνειδήσεις των ΤΚ και αυτό θα ισοδυναμεί με την κατάργηση των Τούρκων ως ξεχωριστής κοινότητας. 3. Οι οικονομικές δυσχέρειες και τα προβλήματα θα οδηγήσουν γρήγορα στην εξάλειψη μας ως εθνική κοινότητα. 4. Οι συμφωνίες στηρίχθηκαν στην αρχή της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ των 2 κοινοτήτων. Αν οι συμφωνίες αυτές εκληφθούν ως τελική λύση, τότε οι ΤΚ θα χάσουν την πίστη τους προς την Τουρκία και λόγω ανεργίας και οικονομικών δυσκολιών θα μείνουν στο έλεος των Ρωμιών»

Στο ίδιο έγγραφο γίνεται λόγος και για την ΤΚ αντιπολίτευση και επιδιώκεται η φίμωση της. «Σε όσους μέσα στην κοινότητα έχουν την τάση να κάνουν αντιπολίτευση, πρέπει να επιβληθούν οι γενικές γραμμές της εθνικής υπόθεσης και να παρεμποδιστούν να προβαίνουν σε δημοσιεύσεις και προπαγάνδα που βλάφτει την εθνική υπόθεση. Ο θαυμαστής των ρωμιών και συνεργάτης των φανατικών ρωμιών ενωτικών ηγετών, Ιχσάν Αλί, ο σεξουαλικά ανώμαλος ακόλουθος του Μουζαφέρ Γκιουρκάν και ο άνθρωπος των κομμουνιστών Αϊχάν Χικμέτ, θα πρέπει να αποτραπούν από ενέργειες και αρθρογραφία που εξυπηρετούν τους στόχους των ρωμιών. Όσοι δεν πιστεύουν στην εθνική υπόθεση θα πρέπει να τους κλείσουμε το στόμα».

Πράγματι, μετά από λίγο καιρό, οι Γκιουρκάν και Χικμέτ δολοφονήθηκαν τον Απρίλιο του 1962. Οι δύο αυτοί είχαν αρχίσει να εκδίδουν την εφημερίδα Cumhuriyet στην οποία υποστήριζαν την εδραίωση του κυπριακού κράτους και τις καλές σχέσεις των δύο κοινοτήτων.

Από όλα αυτά είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο ΤΚ και ο ΕΚ εθνικισμός εναντιώθηκαν στη συγκρότηση κυπριακού κράτους και αγωνίστηκαν για να την ενσωμάτωση της Κύπρου στα εθνικά κέντρα.

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Μέρος Γ: ο εθνικισμός ανάμεσα στην ΕΚ κοινότητα

Μετά την ανεξαρτησία ή την "παραξενιά της φύσης" όπως την ονόμαζαν τότε οι πολέμιοι της, κάθε προσπάθεια από την ΕΚ πλευρά αποσκοπούσε στην διόρθωση του "λάθους" αυτού. Στην νέα κυβέρνηση που δημιουργήθηκε συμμετείχαν πάρα πολλά στελέχη της ΕΟΚΑ οι οποίοι δεν ήθελαν να ακούσουν για οτιδήποτε άλλο εκτός από την Ένωση. Χαρακτηριστικές ήταν οι ομιλίες του Μακάριου προς το πλήθος, προσπαθώντας να τους εμψυχώσει αλλά κυρίως να περιορίσει τις διαμαρτυρίες του κόσμου για την τροπή των εξελίξεων. Ο Μακάριος με κάθε ευκαιρία έλεγε πως η ανεξαρτησία δεν ήτανε το τέλος του δρόμου, αλλά ένας σταθμός προς την εκπλήρωση του εθνικού πόθου, δηλαδή την ένωση. Παράλληλα, οι ΤΚ ηγέτες έβλεπαν με τον ίδιο φακό την ανεξαρτησία: σαν ένα μέσο προς την τελική διχοτόμηση
Η επιδίωξη να καταστεί η Κύπρος απόλυτα Ελληνική συνεχίστηκε αμείωτα από την πολιτική ηγεσία και την εκκλησία. Η ΕΟΚΑ παρόλο που είχε διαλυθεί με την ανεξαρτησία, στη ουσία συνέχιζε να ζει μέσα στην ΕΚ ηγεσία. Η προσέγγιση τους προς τους ΤΚ ήταν απλά να μην ανακατεύονται οι ΤΚ στις προσπάθειες για ένωση και θα τους άφηναν να ζουν ειρηνικά στο νησί, σαν κύπριοι κι αυτοί.
Σύμφωνα με την προκήρυξη της ΕΟΚΑ όσο αφορά τους ΤΚ "οι υποστηρικτές της ΕΟΚΑ θα έπρεπε να θεωρούν τους ΤΚ σαν Κύπριους όπως τους εαυτούς τους και να τους διαβεβαιώσουν για τις ειρηνικές συνθήκες που θα επικρατούσαν όταν ερχότανε η Ελευθερία, φτάνει οι ΤΚ να μην έκαναν τίποτε που να εμπόδιζε την Ένωση", σύμφωνα με έγγραφο της Κυπριακής Επιτροπής Πληροφοριών. Με λίγα λόγια, οι ΤΚ αντιμετωπίζονταν σαν διακοσμητικό στοιχείο που θα έπρεπε να έχει ένα παθητικό ρόλο στην κοινωνία. Κάτι που φυσιολογικά δεν δέχτηκαν οι ΤΚ αλλά κυρίως η Τουρκία.
Ο Μακάριος προσπάθησε να πείσει τον ΤΚ ηγέτη Κουτσιούκ μέσα από πολλές συναντήσεις να τροποποιήσουν το σύνταγμα ούτως ώστε να επιτραπεί μέσω του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης η ένωση, και όχι απλά για να λειτουργεί καλύτερα το σύνταγμα, που ήταν προβληματικό. Η ΤΚ ηγεσία δεν δέχτηκε κάτι τέτοιο οπόταν ο Μακάριος τροποποίησε μονομερώς το σύνταγμα κάτι που έκανε τους ΤΚ να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους στην κυβέρνηση του κράτους.
Ο Γλαύκος Κληρίδης, στην "Κατάθεση μου"¨, στη σελίδα 130 γράφει πολύ χαρακτηριστικά: "ο κυριότερος λόγος για τον οποίο επιχειρήθηκε η αναθεώρηση του συντάγματος ήταν η ψυχολογική αντίδραση των ΕΚ προς τα συνταγματικά δικαιώματα των ΤΚ. Μια ειλικρινής εκτίμηση της κατάστασης της περιόδου 1960-1963 θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι, με εξαίρεση την πρόνοια για ξεχωριστές πλειοψηφίες στην ψήφιση της φορολογικής νομοθεσίας,
δεν υπήρχε πραγματική ανάγκη για συνταγματικές αλλαγές".
Αυτή η ψυχολογική αντίδραση των ΕΚ προς τα δικαιώματα των ΤΚ που λέει ο Κληρίδης, δεν είναι τίποτε άλλο βασικά από το αίσθημα εθνικισμού που επικρατούσε. Οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση του εθνικού θέματος αποτελούσε προδοσία. Δυστυχώς η ΕΚ ελίτ, παρασυρόμενη από μια μονολιθική ιδεολογία αγνόησε την εθνολογική, δημογραφική και πολιτική πραγματικότητα του νησιού. Για να απαλλαγεί από την συγκυβέρνηση με τους ΤΚ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά μέσα, παίρνοντας ΟΛΑ τα ρίσκα. Ρίσκα που τελικά πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά το 1974 με το προδοτικό πραξικόπημα και την βάρβαρη εισβολή.
Είναι άξιο απορίας και κλασσικό παράδειγμα παραλογισμού το γεγονός πως η ΕΚ πλευρά αγνόησε πλήρως τον ρόλο της Τουρκίας και ειδικά την δύναμη της. Με τις πρώτες δικοινοτικές φασαρίες του 63, η Τουρκία βομβάρδισε την Κύπρο θέλοντας να δείξει την αποφασιστικότητα της πως δε θα δεχόταν οτιδήποτε λιγότερο από την ανεξαρτησία. Ο δυτικός κόσμος υπενθύμισε πως δεν θα δεχτεί οτιδήποτε που θα παραγνωρίζει τα δικαιώματα των ΤΚ και κατ' επέκταση της πιστής τους φίλης Τουρκίας. Μετά από τους βομβαρδισμούς στην Μανσούρα το 63, η ΕΚ ελίτ κρύφτηκε πίσω από την ντε φάκτο κατάσταση που δημιουργήθηκε, αφού έστω για προσωρινά, έτσι βόλευε. Τότε ήταν η πρώτη φορά που η θεωρία της "μη λύσης ως λύση" εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Για 10 χρόνια, μέχρι και το 1974, η κατάσταση και η πρώτη διχοτόμηση έγινε αποδεκτή από όλους. Στην ΕΚ κοινότητα όμως, τα πράγματα ήταν απλά επιφανειακά. Η Ένωση δεν είχε πάψει να βρίσκεται στις καρδιές του κόσμου.
Ακόμη μια μαρτυρία της εποχής εκείνης, του Γλαύκου Κληρίδη, που μαρτυρεί το βόλεμα των ΕΚ μετά τις φασαρίες του 1963, σύμφωνα με άρθρο του "Φ" στις 20.09.1992 λέει: "Εμείς οι Έλληνες Κύπριοι ελέγχουμε σήμερα πλήρως την κυβέρνηση. Δεν έχουμε σε αυτή ούτε τον αντιπρόεδρο με τα βέτο του, ούτε τους τρεις Τούρκους υπουργούς. Όλοι οι υπουργοί είναι Έλληνες. Η κυβέρνηση μας είναι η μόνη που αναγνωρίζεται διεθνώς. Γιατί να ξαναφέρουμε μέσα τους Τούρκους; Αυτοί ελέγχουν σήμερα μόνο το 3% του εδάφους - όση έκταση κατέχουν οι θύλακες τους. Δεν έχουν πλούσιους πόρους και περνούν δύσκολα οικονομικά. Τελικά θα αναγκαστούν να δεχτούν τις απόψεις μας ή να φύγουν".
Αυτή η αφελέστατη και πολιτικά ανώριμη προσέγγιση του Γλαυκου Κληρίδη τότε, που είχε βρει μεγάλη απήχηση και υιοθετήθηκε από την ΕΚ ηγεσία, αναιρείται μετά από χρόνια από τον ίδιο τον Κληρίδη ο οποίος ονομάζει ούτε λίγο ούτε πολύ ΛΑΘΟΣ την όλη πολιτική τότε. Στο βιβλίο του Ευστάθιου Λαγάκη, το 1996, με τίτλο "ο λαϊκισμός στα εθνικά μας θέματα", παραθέτει την εξής δήλωση του Κληρίδη: "Ένα από τα βασικότερα σφάλματα που διεπράχθησαν είναι ότι η πολιτική μας πάνω στο Κυπριακό χαράχθηκε με βάση το τι εμείς θεωρούσαμε πως είναι δίκαιο, πως μας ανήκει και πως πρέπει να μας αναγνωρισθεί.
Ουδέποτε σταθμίσαμε σωστά τις δυνατότητες επιτυχίας μας και τις διεθνείς αντιδράσεις... ενώ βλέπαμε πως δεν είχαμε τις δυνατότητες να επιτύχουμε εκείνο που επιδιώκαμε επιμέναμε να μην διαπραγματευτούμε ή αν διαπραγματευόμασταν, δεν συμβιβαζόμασταν."
Επίσης θα ήταν σωστό να μην παραβλέπαμε και τον ρόλο που διαδραμάτισε η Εκκλησία της Κύπρου σε όλα αυτά. Από το 1947, η Εκκλησία ανακοίνωσε πως οτιδήποτε εκτός από Ένωση αποτελεί προδοσία. Ο κομμουνισμός, σύμφωνα με την Εκκλησία, βρίσκεται σε πλήρη αντιπαράθεση με τον χριστιανισμό και τον ελληνισμό και κανένας αληθινός Έλληνας χριστιανός δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και κομμουνιστής!! Παρόλο που η πολιτική της Ελλάδας δεν ήταν φιλική προς την κατεύθυνση της ένωσης και καλούσε τον Μακάριο να σεβαστεί τις συμφωνίες ανεξαρτησίας, καμία από αυτές τις παρατάξεις που έβγαζαν πολιτικούς λόγους περί προδοσίας, δεν αντιδρούσε. Δεν ήθελαν να ακούσουν και να καταλάβουν τι έλεγε η επίσημη Ελλάδα. Αντίθετα αυτοί που έφταιγαν για όλα ήταν πάντα οι διαφωνούντες, δηλαδή αυτοί που είχαν πρόθεση να εργαστούν για να δουλέψει το κράτος. (στην συγκεκριμένη περίπτωση οι αριστεροί ΕΚ). Θα έλεγε κανείς πως τόσο είχαν τυφλωθεί οι ΕΚ τότε που τίποτε, μα τίποτε, δεν μπορούσε να τους εμποδίσει ή να τους σταματήσει. Το γεγονός πως και η ίδια η Ελλάδα δεν μας ήθελε ΠΟΤΕ να ενωθούμε μαζί της και διεμήνυε στον Μακάριο πως η θέση της Ελλάδας είναι δύσκολη διότι αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικάνικο, δεν στάθηκε εμπόδιο στην αύξηση του εθνικισμού και του φανατισμού... Αντίθετα, ο πόθος της Ένωσης μεγάλωνε και μεγάλωνε...

*Στο τέταρτο μέρος: ο εθνικισμός ανάμεσα στην ΤΚ κοινότητα, την Τρίτη 2 Οκτωβρίου

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Μέρος Β: εθνικισμός Vs πολιτικές πραγματικότητες

Στην Κύπρο υπήρχαν δύο συγκρουόμενες αντιλήψεις. Η μια ήταν η εθνική θέληση των κατοίκων και η άλλη ήταν η πολιτική πραγματικότητα. Αυτές οι δύο αντιλήψεις συγκρούστηκαν σε μεγάλο βαθμό και τα αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης ήταν τραγικά και για τις δύο κοινότητες, ειδικά για την ΕΚ κοινότητα που αποτελούσε την πλειοψηφία του πληθυσμού.
Κρίνοντας δίκαια και χωρίς συναισθηματισμούς βλέπουμε πως οι πολιτικές των δύο κοινοτήτων στο νησί απέτυχαν παταγωδώς, ακριβώς γιατί παράβλεψαν τις πολιτικές πραγματικότητες. Παρασυρόμενες από το συναίσθημα και την ακραία εθνική μαξιμαλιστική πολιτική τους, οδήγησαν τον τόπο στην καταστροφή.
Ακόμα και μετά τις δικοινοτικές φασαρίες του 63-64 μέχρι και το 1974, όπου οι ΤΚ ζούσαν απομονωμένοι σε θύλακες και η κυβέρνηση της χώρας ήταν καθαρά ΕΚ, η ένωση φάνταζε στόχος ανέφικτος αλλά ταυτόχρονα ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα στο μυαλό των ΕΚ. 50 και πλέον χρόνια μετά τον αγώνα, η Ένωση είναι ακόμη ριζωμένη βαθιά στο μυαλό κάποιων παρόλο που όλοι γνωρίζουμε πως δεν αποτελεί καν εθνικό στόχο. Από την άλλη πλευρά, η τουρκική εισβολή έπεισε τους ΤΚ πως ήταν η απαρχή της διχοτόμησης και της εκπλήρωσης των εθνικών τους στόχων. 30 χρόνια μετά, όταν ακόμη ηγέτης τους ήταν ο Ντενκτάς, περίμεναν να εκπληρωθεί ο στόχος τους αγνοώντας τις πολιτικές πραγματικότητες.
Συμπέρασμα αυτών των δύο σημείων είναι πως το ιδεολογικό επίπεδο της εθνικής θέλησης των δύο κοινοτήτων ήταν αδύνατον να ανταποκριθεί και να εφαρμοστεί στις περίπλοκες πολιτικές πραγματικότητες, τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό.
Η ΕΚ πολιτική, που είχε σαν στόχο την Ένωση με την Ελλάδα εκφράστηκε για πρώτη φορά μαζικά μέσω του αγώνα της ΕΟΚΑ. Το ενωτικό κίνημα είχε την υποστήριξη όλων των ΕΚ. Με την πάροδο του χρόνου όμως, και με την προσθήκη επιπλέον στόχων που δεν είχαν να κάνουν με την αποικιοκρατία, το κίνημα εξασθένησε και έχασε την υποστήριξη μεγάλης μάζας του πληθυσμού. (Οι επιπλέον στόχοι ήταν οι κομμουνιστές και οι ΤΚ με απώτερο σκοπό την μετέπειτα ηγεμονία του τόπου). Ενώ ο αγώνας θα μπορούσε να συμπεριλάβει ολόκληρο τον λαό της Κύπρου, ΕΚ και ΤΚ, περιορίστηκε μόνο σε εθνικιστικές βάσεις αποκλείοντας έτσι μια σημαντική μερίδα ΕΚ αλλά και ολόκληρη την ΤΚ κοινότητα που έπεφτε σιγά σιγά στα χέρια της εθνικιστικής οργάνωσης ΤΜΤ που προωθούσε την διχοτόμηση. Οι ΤΚ που αρνούνταν αρχικά να ενταχθούν στην ΤΜΤ, σιγά σιγά άλλαζαν γνώμη καθώς η πολιτική που ακολουθούσε η ΕΚ κοινότητα τους απέκλειε και τους αντιμετώπιζε σαν πολίτες 2ης και 3ης κατηγορίας σπρώχνοντας τους ουσιαστικά στις αγκάλες της ΤΜΤ. Η ΕΟΚΑ λόγω του ηρωισμού κάποιων αγωνιστών της και λόγω της μαζικότατης απήχησης που είχε ανάμεσα στον ΕΚ πληθυσμό, παρόλο που απέτυχε σαν αγώνας, έμεινε στις μνήμες του κόσμου σαν ένας θρυλικός αγώνας. Λέω πως απέτυχε διότι κανείς από τους 2 στόχους του αγώνα δεν εκπληρώθηκε στο τέλος. Οι Αγγλοι παρέμειναν στο νησί, ενώ η Ένωση απομακρύνθηκε αισθητά μέσω της ανεξαρτησίας. Ακόμη και μετά τον αγώνα όμως, όταν Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος, η εθνική θέληση των δύο κοινοτήτων δεν εξασθένησε και ουδέποτε μπόρεσαν να χωνέψουν πως θα μπορούσαν να απαλλαγούν από αυτή. Δεν είναι καθόλου λάθος αν πούμε πως ο ΕΚ εθνικισμός έδινε ζωή στον ΤΚ και αντίστροφα.
Με λίγα λόγια, ρίχνοντας μια πρώτη πολύ γενική ματιά στην σύγχρονη ιστορία του τόπου, εύκολα μπορεί κάποιος να εξάγει τα ακόλουθα συμπεράσματα:
α. Ποτέ στην Κύπρο δεν υπήρξε μια πολιτική ή ιδεολογία αρκετά αποφασιστική που προσπάθησε για την συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων.
β. Οι όποιες προσπάθειες έγιναν για τέτοιου είδους ιδεολογίες - μόνο από το ΑΚΕΛ - κέρδισαν μόνο την περιφρόνηση από την μάζα και πολεμήθηκαν σαν προδοτικές ιδεολογίες.
γ. οι δύο κοινότητες είδαν την Κύπρο σαν μόνο Ελληνική ή Τουρκική και για να εμποδίσουν να δημιουργηθεί η έννοια της κοινής πατρίδας πήραν όλα τα "εθνικά" μέτρα.
δ. οι πολιτικές των δύο κοινοτήτων είχαν σαν στόχο και σκοπό την απαλλαγή από την αλληλεξάρτηση και όχι την συνύπαρξη. Κύριο μέλημα τους ήταν να επιβληθούν της άλλης πλευράς με σκοπό την υποταγή της ή την άβουλη παρουσία της στα του κράτους.
Ο Κυπριακός εθνικισμός είναι απομεινάρι του ελληνικού και τουρκικού εθνικισμού. Γι' αυτό και η Κύπρος ουδέποτε θεωρήθηκε σαν πατρίδα ή χώρα, αλλά σαν παιδί της μητέρας πατρίδας. Φυσιολογική λοιπόν εξέλιξη θεωρείτο η επανένωση του παιδιού με τη μάνα και οτιδήποτε άλλο ήταν προδοσία και οι διαφωνούντες ήταν νόθα παιδιά.
Προσπαθώντας να κρίνουμε δίκαια, με λογική και χωρίς συναίσθημα, ο ΕΚ εθνικισμός και το πάθος του για την Ενωση ήταν τυφλός και αγνόησε παντελώς την ύπαρξη της ΤΚ κοινότητας, αλλά και της μητέρας πατρίδας Τουρκίας. Ο Πασχάλης Κιτρομιλίδης λέει χαρακτηριστικά "Η έντονη εθνικιστική παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην Κύπρο και η συνακόλουθη διευκόλυνση της επέκτασης του ελληνικού εθνικισμού είχαν ως αποτέλεσμα να παραβλέπεται, ακόμη και να λησμονείται, η ύπαρξη μουσουλμανικής κοινότητας στο νησί και ταυτόχρονα να μην γίνεται αντιληπτή η σημασία της γειτονίας με την Τουρκία". Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής και πολιτικής από τους ΕΚ ήταν η δημιουργία και του ΤΚ εθνικισμού με τις ευλογίες (και βοήθεια) των Άγγλων που εφάρμοζαν την γνωστή τους πολιτική "διαίρει και βασίλευε".
Ο εθνικισμός στην Κύπρο, ΕΚ και ΤΚ, δεν κατανόησε ποτέ την διαφορά του έθνους και κράτους. Το εθνικιστικό πάθος και η κρατική πολιτική δεν μπορούν να συμβαδίσουν καθώς τα κράτη δημιουργούνται και βασίζονται στο πλαίσιο μιας συμβατικής σχέσης. Αυτό προσπάθησαν, για τα δικά τους συμφέροντα, να επιβάλουν στους κύπριους οι Άγγλοι, Έλληνες και Τούρκοι πολιτικοί με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και την ανεξαρτησία. Παρόλο που το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας απαγόρευσε ουσιαστικά στις δύο κοινότητες τις πολιτικές της ένωσης και διχοτόμησης, οι ΕΚ και οι ΤΚ δεν άλλαξαν ιδεολογική στάση. Έμειναν προσκολλημένοι στα πιστεύω τους, αγνοώντας ΠΑΛΙ τις νέες πολιτικές πραγματικότητες στο νησί. Με ιδιαίτερο πάθος, μέχρι και σε σημείο να γίνονται και εγκλήματα, κήρυξαν ουσιαστικά πόλεμο στην Κυπριακή Δημοκρατία στο όνομα του έθνους.


*Στο τρίτο μέρος: ο εθνικισμός ανάμεσα στην ΕΚ κοινότητα. Την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου.

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Μέρος Α: τι είναι ο εθνικισμός; - Πρόλογος

Kulturnation - Staatnation: Σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό Friedrig Meineke υπάρχουν δύο είδη εθνικισμού ή διαφορετικά δύο θεωρήματα εθνικισμού. Ο πολιτιστικός και ο πολιτικός εθνικισμός. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών θεωρημάτων είναι πως στον πολιτιστικό εθνικισμό η έμφαση δίνεται στην κοινή καταγωγή που είναι το στοιχείο που συνθέτει ένα έθνος ενώ στον πολιτικό εθνικισμό η έμφαση δίνεται στον γεωγραφικό χώρο και στο κράτος.
Όπως εξηγεί ο τουρκοκύπριος επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, στον πολιτιστικό εθνικισμό το έθνος είναι πιο σημαντικό από το κράτος. Η κοινή γλώσσα, θρησκεία και κουλτούρα είναι τα στοιχεία που καθορίζουν την ύπαρξη ενός έθνους. Το κράτος δεν είναι τίποτε άλλο από την έκφραση του υπάρχοντος έθνους.
Στον πολιτικό εθνικισμό είναι αντίθετα τα πράγματα. Είναι το κράτος που καθορίζει το έθνος. Η κοινή καταγωγή και κουλτούρα δεν δημιουργούν έθνος. Έθνος δημιουργούν οι πολίτες που κατοικούν σε μια επικράτεια και ασχέτως διαφορών στην καταγωγή, ταυτίζονται μεταξύ τους και με το κράτος, ζώντας κάτω από την ομπρέλα του κοινού κράτους και εργάζονται για το καλό αυτού του κράτους.
Στην Κύπρο βρήκε έδαφος για να μεγαλουργήσει ο πολιτιστικός εθνικισμός. Ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος που τελείωσε το 1922, μεταφέρθηκε κατά ένα τρόπο και στην Κύπρο. Οι ΕΚ βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν τις νίκες των Ελλήνων στην Μ. Ασία ενώ οι γιόρτασαν με τον ίδιο τρόπο την επιτυχία των Τούρκων στην Σμύρνη. Η εχθρότητα και ο εθνικισμός που διακατείχε Έλληνες και Τούρκους δεν μπορούσε να μην επηρεάσει τον κόσμο και στην Κύπρο. Είναι χαρακτηριστικό το πως βίωσαν οι Κύπριοι τον εθνικισμό: ο Ντενκτάς στα απομνημονεύματα του γράφει πως όταν ήρθε στην Κύπρο το 1964 για να συμμετάσχει στις δικοινοτικές φασαρίες ένιωθε σαν να πήγαινε στην Μικρά Ασία να πολεμήσει ενάντια στην Ελληνική κατοχή. Την ίδια περίοδο, κάποιοι ΕΚ εθνικιστές ένιωθαν πως έπαιρναν εκδίκηση για την μικρασιατική καταστροφή
Η Αμερική, θέλοντας να επικρατεί αρμονία στις σχέσεις των χωρών του ΝΑΤΟ και μη θέλοντας να κακοφανήσει καμία από τις δύο χώρες, και σε μια περίοδο όπου ο Ψυχρός Πόλεμος έφτανε στα ύψη, δημιούργησαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Στόχος και μέλημα των Αμερικάνων δεν ήταν η ευημερία και η συμφιλίωση των δύο κοινοτήτων αλλά να τερματίσουν την ένταση ανάμεσα στους συμμάχους τους. Έχοντας δικαιώματα οι δύο μητέρες πατρίδες στην Κύπρο, ικανοποιώντας έτσι και τους δύο, και δημιουργώντας ένα αντικομουνιστικό οχυρό στην ανατολική μεσόγειο, ιδρύθηκε το κυπριακό κράτος που εξαρτιόταν αποκλειστικά στις καλές σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Το κοινό αίσθημα ανάμεσα στις δύο κοινότητες, δεν ικανοποιήθηκε όμως. Οι ΕΚ είδαν την ανεξαρτησία σαν ένα μέσο για Ένωση, ενώ οι ΤΚ σαν ένα σταθμό πριν την διχοτόμηση και την διπλή ένωση. Καμία από τις δύο κοινότητες δεν είδε την ανεξαρτησία σαν νίκη και παρασύρθηκαν στην δίνη του πολιτιστικού εθνικισμού. Ένας εθνικισμός που ανάμεσα στα χιλιάδες κακά που μας έφερε, περιόρισε σημαντικά την συνείδηση των Κύπριων εντός των ορίων της εθνικής τους ομάδας και σπάνια είδαν την Κύπρο σαν το κοινό τους σπίτι, σαν το κοινό τους κράτος. Τα τραγικά επακόλουθα του πολιτιστικού εθνικισμού δυστυχώς τα βιώνουμε ακόμη και σήμερα.
Για να μπορέσουμε μια μέρα να καταπολεμήσουμε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις δύο κοινότητες, πρέπει να μπορέσουμε να δεχτούμε την διαφορετικότητα και μέσω αυτής της αποδοχής να επιτευχθεί ενότητα. Κάτι τέτοιο ουδέποτε έγινε στην Κύπρο. Αντίθετα διατηρήθηκε ο εθνικισμός. Ένας εθνικισμός που οφείλει την ύπαρξη του στον εθνικισμό της άλλης κοινότητας. Μια πιθανή αρμονική κοινωνία θα πρέπει να αγκαλιάζει όλες τις ομάδες πληθυσμού χωρίς προσπάθειες για κυριαρχία της μιας, αφομοίωση ή απόσχιση της άλλης. Το καυτό ερώτημα όμως είναι: είμαστε έτοιμοι για μια τέτοια κοινωνία;

*Το μέρος Β: εθνικισμός Vs πολιτικές πραγματικότητες την Τρίτη 25 Σεπτ.

Κύπρος: παιδεία, ιστορία και προπαγάνδα

Σήμερα θα γράψω κάτι διαφορετικό... και με διαφορετική προσέγγιση. Προσπαθώ να κρατώ κάποιες αποστάσεις και να μην πολιτικοποιώ καταστάσεις αλλά θέλοντας και μη κάποια πράγματα το καθιστούν αυτό αρκετά δύσκολο. Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που χρειάζεται να τα αντιμετωπίσουμε ως έχουν για να τα αγγίξουμε ρεαλιστικά, και όχι να τα δούμε σφαιρικά ή κρατώντας ίσες αποστάσεις.
Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούμε όλοι σε ένα τόπο που μας δημιουργεί τρομερά ιστορικά συμπλέγματα (κόμπλεξ). Συμπλέγματα κατωτερότητας, εκδίκησης και μίσους. Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε στα σχολεία στο μάθημα της ιστορίας πως είμαστε οι αδικημένοι. Αυτοί που έχασαν συγγενείς σε ένα άγριο πόλεμο από την Τουρκία, αυτοί που χάσαμε την μισή μας πατρίδα, αυτοί που έχουν αγνοούμενους και πρόσφυγες κ.ο.κ. Όλα αυτά δεν αποτελούν ψέμα, αλλά ούτε και την ολοκληρωμένη αλήθεια. Η αλήθεια είναι πολύ πιο πολυσύνθετη από αυτήν που μας έμαθαν. Η αλήθεια δεν είναι τόσο απλή και ο απλός ανθρώπινος νους δεν μπορεί να την δεχτεί πάντα. Δυστυχώς η προπαγάνδα και ο ευνουχισμός που όλοι δεχτήκαμε από μικρά παιδιά μας έχουν καταστήσει εκπρόσωπους του μίσους, του ρατσισμού και της στέρησης αποδοχής κριτικής. Εμείς έχουμε και είχαμε πάντα δίκαιο. Οι Τουρκοκύπριοι (ΤΚ) είχαν και έχουν πάντα άδικο. ΤΚ ίσον Ντενκτάς. ΤΚ ίσον Τουρκία. ΤΚ ίσον κατοχή. Ίσον βάρβαροι. Ίσον εγκληματίες. Ίσον διχοτόμηση. Ίσον κκιλίντζιροι, αγράμματοι και αμόρφωτοι.
Από την άλλη, ακριβώς, μα ακριβώς τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και στους απέναντι. Η ίδια προπαγάνδα, η ίδια διαστρέβλωση γεγονότων, ο ίδιος βιασμός της ψυχής και της αγνότητας των παιδιών. ΟΙ Ελληνοκύπριοι (ΕΚ) είναι βάρβαροι. Μας μισούν. Είναι αιμοβόροι. Είναι εγκληματίες. Ήθελαν να πάρουν εκδίκηση για την μικρασιατική καταστροφή και μας έσφαζαν. Εμείς έχουμε αγνοούμενους, έχουμε πρόσφυγες κ.ο.κ.
Αν κάποιος άνθρωπος με πραγματικά ελεύθερο πνεύμα, ελεύθερη ψυχή ανοίξει καλά τα μάτια του, θα δεις πως στην ουσία σε τίποτα δεν διαφέρουμε από αυτούς. Και ξέρετε κάτι; Δεν φταίμε εμείς γι αυτό! Έτσι μας έμαθαν. Οι δικές μας οι ευθύνες αρχίζουν από τη στιγμή που μαθαίνουμε και τις άλλες αλήθειες που μας έκρυβαν τόσα χρόνια και εξακολουθούμε να μένουμε απαθείς, εξακολουθούμε να μην μπαίνουμε στον κόπο να καταρρίψουμε τους μύθους που μας εγκλώβισαν σε μια κατάσταση λήθαργου, σε μια κατάσταση πλήρης νοητικής και ψυχικής καθυστέρησης.
"Τούτη η δίψα δεν σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει, χίλια χρόνια αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι" λέει το εξαιρετικό αυτό άσμα. Κι όμως, χίλια χρόνια αν περάσουν μόνο σκλάβοι θα πεθαίνουμε. Σκλάβοι του μίσους, του παραλογισμού και του φανατισμού αν δεν ανοίξουμε το πνεύμα μας και δούμε την πραγματική, ολοκληρωμένη αλήθεια! Όχι μόνο αυτή που μας εμφυτεύουν οι εγκεφαλοχειρούργοι ιστορικοί μας στα βιβλία ιστορίας στα σχολεία μας.
Και η οικουμενική αλήθεια, η αλήθεια που καμία θεωρία δεν μπόρεσε να καταρρίψει είναι πως για να δημιουργήσεις πετυχημένη προπαγάνδα, χρειάζεσαι και μια δόση από αληθινά, πραγματικά, αδιαμφισβήτητα γεγονότα και στοιχεία για να την στηρίξεις και να δημιουργήσεις πάνω της μύθους και ανακρίβειες. Και επειδή και στις δύο πλευρές του νησιού, υπάρχουν αυτά τα αληθινά γεγονότα, είναι κι ο κύριος λόγος που πέτυχε η προπαγάνδα τόσο πολύ...