Εξυπηρέτηση πελατών; Qu' est-ce que c'est;

Δεν χωράει αμφιβολία πως πλέον στην Κύπρο μπορείς να έχεις ότι θες. Τελευταίας τεχνολογίας ηλεκτρικά, προϊόντα της καλύτερης εταιρίας, ρούχα της πιο ακριβής μάρκας κτλ. Τα πάντα. Λίγο ρευστό να έχεις και όλα είναι στα χέρια σου. Πόσοι από εμάς όμως νιώθουμε πως έχουμε κοντέψει τα επίπεδα των αναπτυγμένων βιομηχανιών άλλων χωρών; Νομίζω ελάχιστοι ή αν όχι ελάχιστοι, κανείς. Και είναι πολύ απλός ο λόγος... εξυπηρέτηση πελατών ή αλλιώς customer service όπως λένε κι οι Αμερικάνοι.

Πριν λίγους μήνες μετακόμιζα στο καινούργιο μου διαμέρισμα. Η αλήθεια είναι πως δεν με ένοιαζε η μετακόμιση, ούτε τα έπιπλα, η κούραση και όλα αυτά. Το μόνο που ήθελα να έχω όταν θα πήγαινα εκεί ήταν σύνδεση στο διαδίκτυο. Είχα συνδρομή με την ΑΤΗΚ… είχα και το ΜΙVISION και ίντερνετ και όλα. Τους ζήτησα να μεταφέρω την γραμμή και την συνδρομή μου στο νέο μου διαμέρισμα. Μου είπαν πως έπρεπε να ακυρώσω την συνδρομή που είχα, να κάνω αίτηση για άλλη και να πληρώσω από πάνω 110 λίρες τέλη συνδέσεως!!! Δηλαδή, επειδή έχουμε και μια Α γνώση από υπολογιστές και δίκτυα, για να πατήσουν ένα κουμπί στους σέρβερς τους και να μεταφερθεί η γραμμή σε άλλη διεύθυνση, ήθελαν 110 λίρες… χώρια που κάθε λίγο και λιγάκι είχα προβλήματα σύνδεσης. Την μια «έκαναν αναβάθμιση», την άλλη «μπορεί να μην κάθεται καλά ο υπολογιστής σας στο ρεύμα» (!!!-ναι, το άκουσα κι αυτό!), την άλλην «θα σας πάρω πίσω» και ποτέ δεν έπαιρναν, την άλλην « είναι γενικό το πρόβλημα» παρόλο που οι κολλητοί μου είχαν όλοι σύνδεση κτλ. Εννοείται πως τα πήρα στο κρανίο και αφού τους έχεσα καλά καλά στο τηλέφωνο, αποφάσισα να μην ξανά αποταθώ σε αυτούς για σύνδεση στο διαδίκτυο και να αποταθώ σε μια άλλη εταιρία που παρέχει τις ίδιες υπηρεσίες. Έτσι κι έγινε.

Πήγα λοιπόν σε ένα από τα καταστήματα «εξυπηρέτησης πελατών» (γνωστά και σαν καταστήματα εξαπάτησης πελατών) της ΑΤΗΚ. Με το modem στο χέρι, τα καλώδια και όλα όσα ζητούσαν. Μετά από 1 ώρα αναμονής, κάθισα να με εξυπηρετήσει μια υπάλληλος… επειδή θυμάμαι τον διάλογο σαν να έγινε μόλις τώρα, θα τον γράψω αναλυτικά.

Εγώ: Γεια σας. Θέλω να τερματίσω την συνδρομή μου στην ΑΤΗΚ.
Υπάλληλος: Ναι; Γιατί;
Ε: επειδή δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένος με την εξυπηρέτηση σας και επειδή μετακομίζω και θέλετε 110 λίρες για μεταφορά της σύνδεσης μου.
Υπ: Χα. Πήγαινε κι εσύ με άλλους και θα έρθεις μετά από λίγο καιρό πίσω παρακαλώντας (!!!)
Ε: Δεν νομίζω. Τώρα που υπάρχει και ανταγωνισμός, ίσως αν χάσετε λίγους πελάτες να αποφασίσετε να παρέχετε καλύτερη εξυπηρέτηση.
Υπ: Άκου μάνα μου, εμείς είμαστε πλούσιοι, δεν έχουμε κανέναν ανάγκη. Αν θες να φύγεις, φύγε αλλά θυμήσου με, θα έρθεις πίσω σε εμάς και θα γελάμε (!!!!!!!)
Ε: Μην μου μιλάτε στον ενικό. Δεν με ξέρατε και χτες. Μπορείτε να μην μου τρώγετε το χρόνο και να διακόψετε την σύνδεση μου;
Υπ: Ευχαρίστως (!)

Μετά από μισή ώρα αναμονής, και με την δικαιολογία πως δεν λειτουργά καλά το σύστημα στον υπολογιστή (χωρίς απολογία εννοείται), ρωτάω ξανά την ΥΠΑΛΛΗΛΟ που μου μιλούσε σαν να είναι ιδιοκτησία δική της η ΑΤΗΚ πόση ώρα θα πάρει.

Ε: Θα πάρει πάρα πολλή ώρα;
Υπ: Δεν εξαρτάται από μένα. Μισό λεπτό (χτυπά το τηλέφωνο της).

Αφού για κανένα 10λεπτο μιλούσε στο τηλέφωνο με μια φίλη της από άλλο παράρτημα της ΑΤΗΚ όπως κατάλαβα και συζητούσε μπροστά μου αν θα μαγειρέψει φασολάκι ή γεμιστά, κλείνει το τηλέφωνο και την ξαναρωτώ.

Ε: Συγγνώμη, έχει 40 λεπτά και περιμένω ακόμη. Αν έχει πρόβλημα το σύστημα σας, να πάω στα κεντρικά γραφεία να με εξυπηρετήσουν σε 5 λεπτά.
Υπ: Γιατί; Τι βιάζεσαι; Έχεις καμιά δουλειά να κάνεις; (!!!!)
Ε: Ακούστε παρακαλώ. Τελειώστε αυτό που κάνετε γρήγορα και εγώ θα πάω μέσα στον υπεύθυνο σου να του μιλήσω για την συμπεριφορά σου.
Υπ: Χα… (χαμογελώντας)… πήγαινε, νομίζεις φοβάμαι κανέναν ή μας νοιάζει αν φύγεις εσύ από την ΑΤΗΚ;
Ε: Όταν του πω πως θα βγω στο ραδιόφωνο να σας κράξω, θα τον νοιάξει, και πολύ μάλιστα.

Πήγα στον υπεύθυνο του καταστήματος, του τα είπα όλα μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσει όσα έλεγε η ασκίσημη υπάλληλος ταμείου. Χαμογελούσε ειρωνικά και στο τέλος μου είπε ένα απλό «ΟΚ, θα το δούμε το θέμα».

Περιττό να σας πω πως από τη μέρα που πήγα με άλλη εταιρία, ούτε πρόβλημα σύνδεσης έχω, ούτε μου κολλάει η τηλεόραση, ούτε και περιμένω 2 ώρες στο τηλέφωνο για να με εξυπηρετήσουν. Μόνο μια φορά χρειάστηκα εξυπηρέτηση, και ήτανε Κυριακή και –δεν λέω ψέματα- μου απάντησαν το τηλέφωνο και με εξυπηρέτησαν με όλη τους την ευγένεια. Απλά να αναφέρω πως όταν είμουν συνδεδεμένος με ΑΤΗΚ, αν είχα πρόβλημα Παρασκευή και δεν μπορούσαν να μου το λύσουν, μου έλεγαν πως θα καλέσουν τεχνικό να έρθει σπίτι μου ΔΕΥΤΕΡΑ!!! Και για 3 μέρες, τις οποίες χρεωνόμουνα και πλήρωνα, δεν είχα πρόσβαση ούτε στο διαδίκτυο, ούτε και τηλεόραση είχα μέσω της τηλεφωνικής μου γραμμής.

Ναι, στην Κύπρο, η ΑΤΗΚ παρέχει τηλεόραση μέσω τηλεφωνικής γραμμής, γρήγορη σύνδεση στο διαδίκτυο, συνδρομητικά κανάλια, χίλια-δύο προγράμματα τελευταίας τεχνολογίας… εκτός από αυτό που παρέχουν και οι πιο υποανάπτυκτοι λαοί: σωστή εξυπηρέτηση πελατών. Αυτό δεν αγοράζεται, ούτε και έρχεται πακέτο στα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα της ΑΤΗΚ. Αυτό είτε το έχεις, είτε όχι. Και είναι ηλίου φαεινότερο πως η ΑΤΗΚ δεν έχει ούτε ένα δράμι ιδέας από αυτό που ονομάζουμε εξυπηρέτηση πελατών. Και σαν την ΑΤΗΚ, πολλοί άλλοι!!!

Το κόμπλεξ της καταγωγής μας

Έφυγε ο Αύγουστος, έφυγαν οι διακοπές, έφυγαν και τα χρήματα μαζί και μας έμεινε το Εγγλέζικο τουρ στον Ακάμα. Κάπως έτσι ένιωθα όταν επέστρεψα πίσω από τις σύντομες διακοπές μου στον Πωμό, που είναι ένα πανέμορφο τοπίο. Ειδικά το βραδάκι που δύει κι ο ήλιος και μπορείς να δεις αυτό το υπερθέαμα όπου ο ήλιος και το φως χάνονται πίσω από την γραμμή που σχηματίζει η θάλασσα... ψώνιο σας λέω. Όσοι δεν πήγατε, να πάτε.

Στο θέμα μας όμως... εννοείται πως είτε διακοπές είμαι, είτε όχι, παραμένω τατσίζης και πάντα βρίσκω κάτι για να παραπονεθώ. Οι διακοπές μου στον Πωμό, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Την τελευταία μέρα λοιπόν, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι περάσαμε από το Λατσί (όχι Λακκί) για να κάνουμε βόλτα με βάρκα κατά μήκος της χερσονήσου του Ακάμα. "Glass Bottom" βάρκα σου λέει... εκτός του ότι ένα μόνο κομματάκι του βυθού μπορείς να δεις από το πλαστικό γυαλί, σου βγαίνει και η αναπνοή εκεί κάτω από τη ζέστη και τις μυρωδιές από... μασχάλες. Όπως και να' ναι, ξεκινήσαμε την βόλτα και ομολογουμένως η διαδρομή είναι πανέμορφη και το φυσικό τοπίο φανταστικό. Πολύ βραχώδες, αλλά προσωπικά εμένα μου φαινότανε σεληνιακό, ξένο παρά κυπριακό. Αφού πρώτα χρειάστηκε να περάσουμε το σοκ, βλέποντας το ξενοδοχείο - χωριό του κύριου Μιχαηλίδη "Άνασσα", με τα παράνομα κτίσματα και την καταστροφή του φυσικού τοπίου (για το οποίο πήρε άδεια από το Υπουργείο Εσωτερικών για να κτίσει, όταν υπουργός ήταν ο ίδιος ο κύριος Μιχαηλίδης τότε!!! - είπατε τίποτε για μπανανία;) συνεχίσαμε την βόλτα και όλα ήταν μια χαρά και καμία τρομάρα. Τρομάρα μας βρήκε όταν ξαφνικά άρχισε να παίζει κασέτα στη βάρκα εξηγώντας τα διάφορα τοπία στα Αγγλικά. Αγγλικά, αγγλικά, αγγλικά. Δηλαδή, αν εγώ δεν καταλάβαινα αγγλικά προφανώς δεν θα μάθαινα τίποτε από αυτά που μας έλεγαν.

Εννοείται πως αυτή ήταν η ευκαιρία που γύρευα για να δημιουργήσω κατάσταση. Χωρίς 2η σκέψη τρέχω λοιπόν στον καπετάνιο (ένα παιδί 30 χρονών το πολύ) και των ρωτώ γιατί η κασέτα δεν παίζει και στα ελληνικά.
- Μα οι περισσότεροι εδώ είναι Άγγλοι, Γερμανοί και Ιταλοί, μου λέει. Του επισημαίνω πως καλώς παίζει στα αγγλικά η κασέτα αλλά εδώ δεν είναι μόνο ξένοι. Είναι και Κύπριοι και Έλληνες. Κακό είναι να τα ακούμε και στα ελληνικά; Ή μήπως πρέπει στην χώρα μας να ξέρουμε όλοι αγγλικά για να ζήσουμε;
- Φίλε μου, άμα δεν καταλάβεις κάτι από όσα λέει η κασέτα, να έρχεσαι να σου εξηγώ εγώ, μου απαντάει πίσω.

Μάλισταααα.... δηλαδή αν κάτι δεν καταλαβαίνω, πρέπει να σηκώνομαι από τη θέση μου, να πηγαίνω στον κάπτεν και να αναγκάζομαι να τραβώ και τις μυρωδιές του για να μου εξηγήσει. Προφανώς αυτό είναι πιο πρακτικό από το να παίζει ΚΑΙ στα Ελληνικά η κασέτα. Τα πήρα στο κρανίο... δηλαδή στην ίδια μας τη χώρα είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε όλοι ανεξαιρέτως αγγλικά για να εξυπηρετηθούμε το ίδιο με τους τουρίστες. Αλλιώς, κακή τύχη σου λέει! Και κάτσε λίγο ρε μεγάλε με μυαλό σαν κοκκονόσυκο... εγώ δεν πλήρωσα για την βόλτα; Εγώ δεν δικαιούμαι να μην ξέρω αγγλικά; Εγώ σαν Κύπριος δεν έχω το δικαίωμα να ζητώ τα αυτονόητα; Εγώ δεν δικαιούμαι να εξηπυρετηθώ το ίδιο όπως οι υπόλοιποι; Εγώ δεν δικαιούμαι σεβασμού και μου απαντάς σαν να μιλάς σε ένα μωρό; Άντε και χέστε μας ρε δουλοπρεπή πιθηκάκια του κάθε ξένου τουρίστα που του γλύφετε τον κώλο για να του κλέψετε κανένα 10λιρο και στο τέλος τον κάνετε να μην θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του στο νησί.

Είπαμε να μην είμαστε εθνικιστές, ρατσιστές ή ξενόφοβοι, αλλά εσείς το παραχέσατε. Έχω δικαίωμα κύριε μου στην χώρα μου να ακούω την γλώσσα μου. Κι αν δεν μπορείτε να παίζετε ΚΥΠΡΙΑΚΆ, τουλάχιστον θέλουμε Ελληνικά. Την ίδια αξία έχουν τα λεφτά μου με τα λεφτά του τουρίστα. Στην ίδια βάρκα μπαίνουμε, τα ίδια πράγματα βλέπουν τα μάτια μας, τα ίδια λεφτά πληρώνουμε... γιατί δηλαδή να μην νιώθει κι ο Κύπριος τουρίστας ευπρόσδεκτος; Αν ερχότανε ο Άγγλος και του έλεγε αυτού του εξυπνόβλακα πως ο γιός του θέλει να κατουρήσει, θα σταματούσε και τη βάρκα για το χατίρι του. Άντε μην αρχίσω και για την ταβέρνα που πήγαμε και ο κατάλογος φαγητού ήταν ΜΌΝΟ στα αγγλικά. Έλεος!!!

Όλα αυτά, δεν είναι καθόλου τυχαία. Το κόμπλεξ που έχουμε σαν λαός δεν περιγράφεται. Μια ζωή να δείξουμε καλό πρόσωπο στους ξένους (απλά και μόνο για να τους κλέψουμε αν το επιτρέπουν οι καταστάσεις) και να φτύνουμε στους ίδιους τους συμπατριώτες μας. Πόσο σύμπλεγμα κατωτερότητας πλέον; Πόση παγκοσμιοποίηση σε ένα κωλονήσι όπως είμαστε εμείς; Αν δεν μπορούμε να εκτιμούμε τον ίδιο μας τον λαό, τον ΚΎΠΡΙΟ πολίτη, πως θα εκτιμήσουμε πραγματικά άλλους; Αντικαταστήσαμε το ΓΕΙΑ με το ΗΙ, το γεια με το BYE, το ευχαριστώ με το THANKS κ.ο.κ... Kαι μην το ψάχνετε. Είναι όλα αυτά προϊόν του κόμπλεξ που μας διακατέχει σαν λαό... του κόμπλεξ του μικρού που θέλει να νιώσει αποδεκτός από τον μεγάλο. Καταντήσαμε να κατηγορούμε πως στα εστιατόρια κτλ μόνο ξένοι εργάζονται (aς καταδεχόταν ο κύπριος να δουλέψει σερβιτόρος τότε). Κι όταν αυτοί οι ξένοι μάθουν καμιά λέξη στα Ελληνικά και μας την πουν, εμείς αντί να τοyς απαντήσουμε στα Ελληνικά, τους απαντάμε στα Αγγλικά!!! Αυτή είναι η κατάντια μας... αυτό είναι το κόμπλεξ μας.

Η Κυπριακή λέξη της ημέρας:

Βούππος = λάκκος, λακκούβα, πιγάδι







Παράδειγμα:
-Ρα Αννεζού, ρίξε την σίκλα μεσ' τον βούππο να σορώψεις νερόν να ποτίσουμεν τα χτηνά.
-Πάλε εδίψασες ρε μάνα;