Τα εμβόλια, τα αντισηλληπτικά και η οθόνη

Νομίζω πως πολλές φορές μας έτυχε όλους να παλαβώσουμε, να πούμε μια μεγάλη μαλακία ή να κάνουμε κάτι τόσο χαζό και ηλίθιο... με λίγα λόγια να σβήσουμε. Δεν ξέρω γιατί μας συμβαίνει αυτό... ίσως απλά, όπως και οι μηχανές, να θέλει ο εγκέφαλος 2-3 δευτερόλεπτα ξεκούρασης ή ίσως απλά ανήκουμε στην κατηγορία των παλαβών.
Πάντως αν οδηγούμε και μας συμβεί, μπορεί να αποβεί και μοιραίο. Αν είναι απλά στη δουλειά που το πάθουμε, το πολύ πολύ να περάσει απαρατήρητο. Τι γίνεται όμως όταν ο νους σβήσει και ρεζιλευτούμε κυριολεκτικά;

----------------------------------------------------------------------------------
Η Σ. τηλεφωνεί στον κτηνίατρο για να κλείσει ραντεβού για τον σκύλο της...

Σ: Γειά σας. Θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για εμβόλιο και για κούρεμα.
Υπάλληλος: Γεια σας. τι ακριβώς εμβόλιο θέλετε; Είναι κάποιο συγκεκριμένο;
Σ: Εμ... όχι, δεν ξέρω. Αυτό που κάνουμε κάθε χρόνο.
Υ: Είστε σίγουρη πως κάνετε εμβόλιο κάθε χρόνο; Δεν έχω υπ'όψην μου τέτοιο εμβόλιο.
Σ: (από μέσα της: που την ήβραν τούτην την παλαβή τωρά;). Εμ, όχι, όχι, έχει τέτοιο εμβόλιο. Έχει τόσα χρόνια που έρχομαι εκεί γι αυτό το εμβόλιο... α, και μην ξεχάσετε, σημειώστε και το κούρεμα.
Υ: Συγγνώμη, ειλικρηνά, αλλά δεν ξέρω για ποιό πράγμα μιλάτε. Πρώτη φορά το ακούω. Μισό λεπτό να ρωτήσω τον γιατρό...
Σ: (από μέσα της: πεεεε, μα που πόθθεν την εσινάξαν τούτην; Πιάνουν μου τες πιο μαννές για έτσι δουλειές)
Υ: Ναί; Ε, ρώτησα την γιατρό και μου είπε πως ούτε αυτός έχει υπόψην του τέτοιο εμβόλιο... δεν έχει καμιά πελάτισσα που έρχεται χρονιαία για συγκεκριμένο εμβόλιο...
Σ: Μα τωρά σοβαρομιλάς; Δεν είμαι εγώ που θέλω το εμβόλιο, είναι το σκυλί μου!!! Κάθε χρόνο ερχόμαστε εκεί για το εμβόλιο αυτό! Και επίσης, θέλω και κούρεμα!!!!
Υ: Συγγνώμη, αλλά έχετε πάρει σε γυναικολογική κλινική... έχετε κάνει λάθος... ΧΑΧΑΧΑ
Σ:(από μέσα της: τωρά ποια εν η παλαβή τελικά; Ρεζίλι!!) Ου, ου, συγγνώμη... λάθος χεχε γειάααααα
----------------------------------------------------------------------------------

Η Π. αποφάσισε πως είναι καιρός να παίρνει αντισήλληψη πλέον... μην πάθει κανέναν χαττάν και μετά να τρέχει και να μην προλαβαίνει. Οπόταν, η λύση είναι το χάπι, σκέφτηκε. Αφού λοιπόν προμηθεύτηκε την αντισήλληψη, παίρνει την πρώτη της... δόση. Κάτι αναπάντεχο όμως συνέβηκε που δεν το περίμενε... οπόταν τηλεφωνεί στον γιατρό.

-Γιατρέ, γιατρέ... εκόλλησεν η αντισήλληψη πάνω στα δόντια μου!!!
- Μα Π. μου, δεν είναι αντισήλληψη για το στόμα αυτή, δεν είναι χάπι. Σου είπα πως είναι κολπική αντισήλληψη, κάτι σαν υπόθετο που σκοτώνει τα σπερματοζωάρια... Δεν παίρνεται από το στόμα!!!
-Αααα, εντάξει, γειααααααά ... (αμαν, τι ρεζίλι εν τούτο Θεέ μου... τι μαννή που είμαι!!!!), λέει από μέσα της

----------------------------------------------------------------------------------

Η Ε. ζήτησε απαιτητικά καινούργια μεγάλη οθόνη, φλατ, ΤΦΤ, από τους παροχείς υποστήριξης των υλεκτρονικών υπολογιστών της εταιρίας στην οποία δουλεύει. Όχι πως την χρειαζότανε... απλά να, είχε έρθει μια καινούργια υπάλληλος δίπλα της και αυτηνής της έβαλαν! Ε, ήθελε κι αυτή. Για μέρες όμως την έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια. Ίσως να είχαν και πιο σημαντικά δουλειά να κάνουν... Όπως και να'χει όμως το πράμα, τελικά ήρθαν τα παιδιά να την εξυπηρετήσουν αφού τους τα... έπρηξε. 'Αλλαξαν λοιπόν την οθόνη της... και η Ε. έμεινε απόλυτα ευχαριστημένη. Την επομένη, βλέπει ένα από τους Τεχνικούς υπστήριξης στον διάδρομο και σπεύδει να τον ευχαριστήσει ξανά.

"Να'σαι καλά ρε Γ. μου, ειλικρινά δουλεύω πολύ καλύτερα τώρα με την καινούργια οθόνη. Μα ξέρεις τι γρήγορος που έγινε ο υπολογιστής μου; Πριν ήταν όπως το γαούρι!"

----------------------------------------------------------------------------------
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ...σβήσετε προσέξτε τουλάχιστον να μην γίνετε ρεζίλι των σκυλιών. Όχι τίποτε άλλο, μην σας βγάλουν και κανένα τραγούδι ή αρχίσουν να γράφουν για σας και την βλακεία σας στα διάφορα μπλογκ...!

Μια ηρωίδα ανάμεσα μας...

Ο Νιγιαζί (Niyazi) καταγόταν από την Ακανθού αλλά από μικρός είχε μετακομίσει στο Λευκόνοικο. Εκεί δεν υπήρχε ΤΚ γυμνάσιο γι'αυτό και φοίτησε στο ΕΚ. Μιλούσε άπταιστα Ελληνικά και ήταν από τους καλύτερους μαθητές της τάξης του. Είχε πολλούς φίλους Εκ και μεγάλωσε μαθαίνοντας την Εκ κουλτούρα, τους τρόπους και έθιμα των Εκ. Αργότερα, έφυγε από το χωριό και πήγε στη Λευκωσία. Εκεί παντρεύτηκε την σύζυγο του και μαζί έκαναν τρία παιδία... δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Τα δύο πρώτα παιδιά τους μεγάλωσαν μαζί με ΕΚ και μιλούσαν επίσης Ελληνικά. Η μικρότερη σε ηλικία, γεννήθηκε στις 15 του Οκτώβρη το 1958, στην ήδη μοιρασμένη Λευκωσία... η μόνη της επαφή με ΕΚ ήταν τα καλοκαίρια όταν πήγαινε εκδρομή με την οικογένεια της στο Τρόοδος.

Ο πατέρας της μικρής είχε πολλούς ΕΚ φίλους, και η μάνα της την μεγάλωσε λέγοντας τις ιστορίες για το πόσο καλοί είναι οι ΕΚ φίλοι τους. Με την σύσταση και ενεργοποίηση της ΤΜΤ, ο πατέρας της μικρής καλείται να ενταχθεί στους κόλπους της οργάνωσης. Αυτός αρνείται. "Αύριο μπορεί να μου ζητήσετε να σκοτώσω έναν Εκ αδελφό μου, φίλο μου... δεν μπορώ να ενταχθώ σε τέτοια οργάνωση...". Η ζωή της οικογένειας ποτέ πια δεν θα ήταν η ίδια... Αυτός φυλακίζεται και τα παιδικά χρόνια της μικρής δεν θα ήταν εύκολα. Οι πρώτες αναμνήσεις της μικρής από τον πατέρα της ήταν όταν αυτή ήταν 3 χρόνων, όταν τον επισκεφτότανε στις φυλακές. Ο πατέρας της δεν ήταν αριστερός, ήταν όμως ανθρωπιστής και αυτό στο τέλος του στοίχισε την ίδια του την ζωή. Στις φυλακές βασανίστηκε πάρα πολύ λόγω των πεποιθήσεων του και των καλών του σχέσεων που είχε με ΕΚ. Αρνήθηκε πεισματικά να δώσει πληροφορίες στην ΤΜΤ για όσους ΕΚ ήξερε... 4 χρόνια μετά αποφυλακίστηκε λόγω καρδιακού επισοδίου στην φυλακή, μετά από έντονη κακοποίηση. Ήταν πάντα άρρωστος από τότε και δεν είχε λεφτά για να πηγαίνει στον γιατρό. Η ΤΜΤ απειλούσε όποιον του πρόσφερε δουλειά, έτσι είχε μείνει άνεργος και ζούσε ολόκληρη η οικογένεια του μέσα στην φτώχεια. Χαρακτηριστικό το περιστατικό όταν ένας συγγενής του, του πρόσφερε δουλειά να κόβει εισητήρια σε λεωφορεία. Το βράδυ της πρώτης μέρας της δουλειάς του, άντρες της ΤΜΤ πήγαν στο σπίτι του συγγενή του και τον απείλησαν πως θα κάψουν όλα του τα λεωφορεία αν πήγαινε ο Νιγιαζί δουλειά και την επομένη. Το ίδιο βράδυ, ήρθε στο σπίτι του Νιγιαζί ο συγγενής αυτός και του είπε "Νιγιαζί, θα κάψουν τα λεωφορεία μου. Σε παρακαλώ, μην ξανάρθεις δουλειά". Όταν η μικρή ήταν τότε 7 χρονών ο Νιγιαζί δεν άντεξε και τελικά πέθανε σε ηλικία 50 χρόνων...

Η μάνα της, γεννημένη στην Άλωνα, είχε κι αυτή πολύ καλές σχέσεις με Εκ. Στην Άλωνα είχε πολλές φίλες και γετιτόνισσες με τις οποίες αντάλλαζαν συνταγές, μαγείρευαν μαζί και έπιναν μαζί τον καφέ τους. Με τον θάνατο του Νιγιαζί, ανέλαβε ρόλο και μάνας και πατέρα. Δούλευε στην βιβλιοθήκη Λευκωσίας. Θυμάται η μικρή που πήγαιναν με τα πόδια στην βιβλιοθήκη και άντρες της ΤΜΤ τις παρακολουθούσαν με τα ποδήλατα. Η μητέρα της δούλευε εκεί στην βιβλιοθήκη για 14 χρόνια, με μισθό 20 λίρες, χωρίς ποτέ να πάρει καμία αύξηση και πάντα με τον τίτλο της "προσωρινής" υπάλληλου. Η μικρή ήταν ταλαντούχα στο πιάνο, πολύ καλή στο μπαλέτο αλλά δεν μπορούσε να μάθει να παίζει ή να χορεύει λόγω φτώχειας. Η μητέρα της έπαιρνε τα παλιά παλτά της και με αυτά δημιουργούσε παλτά για την μικρή... Γενικά η ζωή της μικρής ήταν πολύ δύσκολη, και όλα αυτά επειδή οι γονείς της αρνήθηκαν να υποταχτούν στην εξουσία της ΤΜΤ του Ντενκτάς. Η μητέρα της μέχρι και την τελευταία της πνοή μιλούσε εναντίων του Ντενκτάς.

Η μικρή όταν πια μεγάλωσε κατάλαβε πως είχε κλίση στο γράψιμο. Άρχισε να γράφει ποιήματα και έψαχνε εκδότες για να τα δημοσιεύσουν. Αυτός που την εκτίμησε ήταν ο μακαρίτης, ο υιος του Ντενκτάς, Ραΐφ, ο οποίος εξέδιδε την αγγλική εφημερίδα "Northern Weekly Mail". Η μικρή διάβαζε την εφημερίδα του Ραΐφ, και γελούσε με τα λάθη του. Αυτός τότε την προσέλαβε σαν επιμελητήτρια της ύλης με καλό μισθό. Έτσι σιγά σιγά αναμείχθηκε στην δημοσιογραφία και έγινε μετά κι αυτή δημοσιογράφος. Σιγά σιγά η εφημερίδα του Ραΐφ έκλεισε και αυτή ξεκίνησε να γράφει μια σελίδα πολιτισμού για την εφημερίδα Χαλκίν Σεσί. Μια μέρα έγραψε ένα πολύ "πρωτοποριακό" κείμενο για τον πολιτισμό της Κύπρου και δεν δημοσιεύτηκε. Είχε θυμώσει πολύ ... Έφυγε και πήγε στην εφημερίδα "Γιενίντουζέν" (Yeniduzen) όπου υπεύθυνος ήταν ο Ζεκί Ερκούτ, σημερινός σύζυγος της... Γνωρίζοντας τον Ζεκί, άρχισε κι η σχέση της με την αριστερά. Εκεί γνώρισε και τον Σενέρ Λεβέντ (Şener Levend), διευθυντή της "Κίπρις Πόστασι" (Kiıbris Postası) και άρχισε να κάνει ρεπορτάζ για τους νέους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πό το καθεστώς Ντενκτάς... κάτι που εξόργισε πολλούς αξιωματικούς και αξιωματούχους στα κατεχόμενα. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως από το 1980 άρχισε το επάγγελμα της δημοσιογράφου και μόλις 3 χρόνια αργότερα βρέθηκε στο στόχαστρο του Ντενκτάς.

Το 1983 την απέλεισαν από την εφημερίδα, την παρακολουθούσαν, και κάθε μέρα είχε ένα αυτοκίνητο του στρατού παρκαρισμένο έξω από το σπίτι της που παρακολουθούσε όλες της τις κινήσεις. Κανείς δεν ερχόταν σπίτο τους. Ούτε φίλοι, ούτε συγγενείς. Κανείς δεν τους χαιρετούσε, κανείς δεν τους μιλούσε. Αυτή όμως δεν τα έβαλε κάτω. Οι μνήμες προφανώς του πατέρα της όπως και της άγριας δολοφονίας του συζύγου της αδελφής της, Κουτλού Ανταλί (Kutlu Adali) για αντι-ντενκτασική δημοσιογραφία το 1996, της έδωσαν δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα της. Ούτε ο στρατός, ούτε και τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες γι αυτήν δεν την πτόησαν. Τα πλοκάμια του στρατού έφτασαν μέχρι και στις φίλες της. Απειλούσαν όποιον έκανε παρέα μαζί της ή με τον άντρα της. Κανείς δεν τολμούσε να τους προσφέρει εργασία και έμειναν κι οι δύο άνεργοι. Γέννησαν τον γιο τους και δεν είχαν δουλειά για να τους φέρει λεφτά στο σπίτι...

Τα χρόνια 1999-2000 δύο εφημερίδες του καθεστώτος Ντενκτάς, καθημερινά την είχαν πρωτοσέλιδο και την έβριζαν, κατηγορούσαν και αποκαλούσαν προδότρια. Τον Αύγουστο του 2001 η εφημερίδα Κιπρισλί ξεκίνησε ανέντιμες και ρατσιστικές επιθέσεις εναντίων της, σχεδόν καθημερινά. Τον Απρίλιο η εθνικιστική εφημερίδα Βολκάν χρησιμοποίησε μια συνέντευξη που πήρε από τον Αρχιεπίσκοπο Μόρφου και αφού διαστρεύλωσε σχεδόν τα πάντα, έκανε ανοικτή έκληση προς τον κόσμο "να κόψει την γλώσσα" αυτής της δημοσιογράφου.

Σήμερα αυτή η μικρή, κυρία πλέον, είναι ένα σύμβολο ειρήνης για ολόκληρη την Κύπρο. Με αμέτρητα διεθνές βραβεία δημοσιογραφίας και χαίροντας μεγάλης εκτίμησης και στην ΤΚ κοινότητα αλλά και στην ΕΚ, συνεχίζει τον αγώνα της. Αυτή τη φορά για τους αγνοούμενους των σκληρών διενέξεων μεταξύ ΕΚ και ΤΚ. Και όπως είναι φυσικό, δεν ξεχωρίζει θρησκεία, έθνη και πολιτισμούς. Αγωνίζεται για να βοηθήσει τις οικογένειες των Κύπριων αγνοουμένων... έχει πάρει αμέτρητες συνεντεύξεις και μαρτυρίες από κόσμο που δεν τολμούσε, φοβότανε, να τις πει δημόσια τόσα χρόνια. Οι πληροφορίες που έπαιρνε από τέτοιες μαρτυρίες, έχουν βοηθήσει την επτροπή αγνοουμένων να βρει πρόσφατα ομαδικούς τάφους στους οπίους θάφτηκαν Εκ άμαχοι, το 1974. Ξέσπασε σε λιγμούς όταν είδε με τα ίδια της τα μάτια τον ομαδικό τάφο στο Παλίκυθρο με 21 Εκ άμαχους. Έχει γράψει αμέτρητα άρθρα γι'αυτούς και έχει οργανώσει πολλές εκδηλώσεις παρουσιάζοντας τέτοια εγκλήματα που έγιναν και από τις δύο πλευρές, εις βάρος άμαχου πληθυσμού της Κύπρου. Τα βιβλία της "τα στρείδια που έχασαν τα μαργαριτάρια τους" και "Κύπρος: ανείπωτες ιστορίες" ξεπερνούν κάθε προκατάληψη και ταμπού των εποχών και ρίχνουν άπλετο φως στις υποθέσεις πάρα πολλών αγνοουμένων μας.

Αυτή η "μικρή" λοιπόν κοπέλα, σήμερα πλέον γυναίκα, μάνα, σύμβολο για όλους μας δεν είναι άλλη από την μεγαλύτερη ίσως Κύπρια που έβγαλε αυτός ο τόπος, την Σεβγκιούλ Ουλουντάα (Sevgül Uludağ).

Η Σεβγκιούλ - επίσκεψη στον ομαδικό τάφο Τκ άμαχων στον Παρισσινό

Η Σεβγκιούλ στο σημείο που βρέθηκε ο ομαδικός τάφος 21 Εκ άμαχων, στο Παλαίκυθρο

Οι άγνωστοι ήρωες της Κύπρου...

Το blog θα αρχίσει μια σειρά από αφιερώματα για γνωστούς και άγνωστους Κύπριους, Εκ και Τκ, οι οποίοι με τον βίο και πολιτεία τους μπορούν να γίνουν παραδείγματα για όλους εμάς. Πρόκειται για άνθρωπους, τους οποίους το έργο κι η ζωή δεν προβλήθηκαν όσο έπρεπε (ή δεν προβλήθηκαν καθόλου ή αν προβλήθηκαν έγινε για σκοπούς εκμετάλλευσης) από την προπαγανδίστικη πολιτική που ακολουθούν τα πλείστα μέσα ενημέρωσης, τόσο στην ελεύθερη Κύπρο όσο και στην κατεχόμενη.

Ελπίζω να μπορέσουμε να πάρουμε όλοι τουλάχιστον 1-2 μυνήματα από την ζωή αυτών των Κύπριων και να καταλάβουμε πως ο πόνος, ο εθνικισμός, ο πόλεμος και ο θάνατος δεν καταλαβαίνουν από έθνη, θρησκείες και πολιτισμούς. Δεν κάνουν διακρίσεις.

Σκοπός επίσης δεν είναι να μισήσουμε εκείνους που έκαναν λάθη, είτε αυτοί είναι Εκ είτε Τκ, είτε αυτοί πλήρωσαν ή μετάνιωσαν είτε όχι, αλλά να κατανοήσουμε πως κάνοντας παρόμοια λάθη μπορούμε να προκαλέσουμε πολύ μεγάλο κακό στον συνάνθρωπο μας αλλά και στην ίδια μας την πατρίδα.